Χρόνου.. Γραφήματα!

Πιο λιανά ΔΕΝ γίνεται..

2012-02-10T21:05:00.010+02:00

Επειδή με κούρασαν απίστευτα οι αναλύσεις επί αναλύσεων για την κρίση της ελληνικής οικονομίας, θα τις σπάσω σε ένα απλό παράδειγμα για να τελειώνουμε με το θέμα να πάει και το παλιάμπελο.

Η Ελλάδα ήταν μια γκόμενα που ξεζούμιζε για τα καλά το γεροχούφταλο. Οι κληρονόμοι του, όμως, βλέποντας το κομπόδεμά τους να πηγαίνει κατά διαόλου, ξύπνησαν. Μαζεύτηκαν σε ένα χαμαιτυπείο και είπαν ακριβώς τα εξής:

-Ρε σεις αυτή η μικρή θα μας αφήσει στο δρόμο, κάτι πρέπει να κάνουμε!

-Ναι, αλλά τι; Αν της κουνηθούμε τώρα, ο γέρος θα τσαντιστεί και θα μας αποκληρώσει.

-Σωστά..τότε δεν μας μένει παρά να τη βγάλουμε πόρνη και μετά να τη διώξει μόνος του.

-Καλή ιδέα.

Όπερ και εγένετο! Της μικρής της βγήκε το όνομα και ο γέρος έχασε κάθε ενδιαφέρον για την πάρτη της, καθώς ούτε το βιάγκρα τον πιάνει πια! Και με το προγαμιαίο σύμφωνο, δεν παίρνει μία! Με το ένα πόδι στην πόρτα και με τη βαλίτσα στο χέρι κάνει τη δύσκολη στον παππού, αλλά αυτός δεν μασάει…και με τι μασέλα άλλωστε!

Βρίσκει όμως την ευκαιρία να τη στριμώξει κι άλλο..θα μου πλένεις και τις σωβρακοφανέλες της λέει, θα μου βουρτσίζεις και τη μασέλα της προσθέτει.

Εκείνη τον κοιτάζει αφ’υψηλού και περιφρονητικά, δίχως να απαντάει.

Λοιπόν, τι θα γίνει; Τη ρωτάει τότε ο παππούς με θράσος..

Θα μείνω, απαντάει εκείνη ξεροκαταπίνοντας, και θα σου γυαλίζω και τα παππούτσια για να δεις πόσο πολύ σε αγαπάω!

Έτσι έχουν τα πράγματα και όποιος δεν το κατάλαβε ούτε τώρα…θα το καταλάβει επί του γυαλίσματος..

Από τον καναπέ στο ντιβάνι..

2012-02-07T13:16:00.002+02:00

-Tι πρόβλημα υπάρχει πάλι;
-Το ίδιο που υπήρχε πάντα!
-Νόμιζα ότι το είχαμε λύσει!
-Δεν είναι δικό μου για να λυθεί!
-Ε, τότε, τι σας πειράζει;
-Με πειράζει γιατί γίνεται δικό μου, αναγκαστικά!
-Θετική σκέψη, δεν είπαμε;
-Αν αλλάξω εγώ τη σκέψη μου, θα εξαφανιστεί το πρόβλημα;
-Όχι…
-Τότε;
-Θα μάθετε να το διαχειρίζεστε καλύτερα!
-Μα, δεν θέλω να το διαχειριστώ!
-Τότε, τι θέλετε;
-Να το ξεφορτωθώ! Τι άλλο να θέλω;
-Αυτό, δεν γίνεται!
-Γιατί;
-Τα πράγματα είναι έτσι όπως είναι..
-Ε, και;
-..και πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτά!
-Να μάθω να ζω με όσα μου έμαθαν ότι είναι λάθος;
-Άλλο το σχολείο και άλλο η κοινωνία!
-Νόμιζα ότι το ένα είναι προθάλαμος του άλλου.
-Κανονικά, έτσι θα έπρεπε..αλλά δεν είναι!
-Να ξεχάσω όσα έμαθα γιατί ήταν λάθος;
-Κάπως έτσι..
-Αδύνατον!
-Ε, τότε δεν θα ξεπεράσετε ποτέ το πρόβλημά σας..
-Και τι προτείνετε;
-Να σας γράψω μερικά φαρμακάκια να ηρεμήσετε;
-Να μην καταλαβαίνω το πρόβλημα;
-Κάπως έτσι..
-Να μου γράψετε φαρμακάκια για να μειωθεί η αντίληψή μου;
-Κάπως έτσι..
-Να μου γράψετε μερικά φαρμακάκια για να αποβλακωθώ;
-Ε, όχι κι έτσι..
-Αλλά;
-Απλά, θα σας βοηθήσουν να διαχειρίζεστε καλύτερα το πρόβλημά σας!
-Να το διαχειριστώ ή να το καταπιώ, μαζί με το χάπι;
-Χαλαρώστε κα Αριστεροαναρχοδεξιοχούντογλου και μη βασανίζετε το μυαλό σας τόσο πολύ!
-Νόμιζα ότι γι’ αυτό υπήρχε το μυαλό, για να βασανίζεται!
-Η ζωή είναι πολύ ωραία κα Αριστεροαναρχοδεξιοχούντογλου, προσπαθήστε να την απολαύσετε..
-Πώς να την απολαύσω, αφού υπάρχει πρόβλημα;
-Δεν έχουν πρόβλημα οι άλλοι με το πρόβλημά τους κι έχετε εσείς;
-Μα δεν θέλω να περνάω με κόκκινο, δεν θέλω να καπνίζω, δεν θέλω να ανεβαίνω πέντε ορόφους και να περιμένω 1,5 ώρα σε μία ουρά μπροστά από μια τζαμαρία με ζωντόβολα, δεν θέλω να δίνω φακελάκι, δεν θέλω να κάνω τα στραβά μάτια, δεν θέλω να χαμογελάω συγκαταβατικά στην ηλιθιότητα, δεν θέλω να πληρώνω φόρους για να γίνονται γάμοι στο Παρίσι, δεν θέλω να έχω πρωθυπουργό κάποιον που δεν τον έχω ψηφίσει, δεν θέλω να «πατάω» τους επαίτες στο δρόμο, δεν θέλω να ταΐζω τα αδέσποτα στους δρόμους, δεν θέλω να βλέπω γκρίζο και βρωμιά, δεν θέλω..
-Κα Αριστεροαναρχοδεξιοχούντογλου βρίσκεστε σε άρνηση!
-Αναγνωρίστε ότι έχετε εσείς το πρόβλημα και μετά αποδεχτείτε το, είναι ο μόνος τρόπος για να συμφιλιωθείτε με αυτό!
-Καλώς κα Ηλιθιοστενομικροεγκεφαλοκαμμένου μου, σας ευχαριστώ πολύ για τις υπηρεσίες σας!
-Παρακαλώ, αλίμονο, πάντα στη διάθεσή σας!
-Πείτε μου τι σας οφείλω;
-100 ευρώ, για εσάς, επειδή είστε συχνή πελάτισσα ..ε..ασθενής ήθελα να πω!
-Ορίστε κα Ηλιθιοστενομικροεγκεφαλοκαμμένου μου, κρατήστε τα ρέστα!
-Μα, αυτό κα Αριστεροαναρχοδεξιοχούντογλου μου είναι πέντε ευρώ μόνο!
-Εσείς τα βλέπετε για τόσα κα Ηλιθιοστενομικροεγκεφαλοκαμμένου μου, εσείς έχετε το πρόβλημα!! Όταν χαλαρώσετε και το αναγνωρίσετε, τότε θα το αποδεχτείτε κιόλας! Καλοφάγωτα!

Έφτιαξαν εθελοντική ομάδα για να μοιράζουν γεύματα στις πλατείες

2012-02-04T18:39:00.010+02:00

Σήμερα άκουσα μια πολύ συγκινητική είδηση στο ραδιόφωνο και θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας.

Τρεις συνάνθρωποί μας ήρθαν αντιμέτωποι με ένα αδιανόητο θέαμα και παρότι άνεργοι και οι τρεις αποφάσισαν να δράσουν άμεσα. Βλέποντας ανθρώπους να τσακώνονται στη λαϊκή για το ποιος θα πρωτοπρολάβει τα πεταμένα οπωροκηπευτικά, άρχισαν να μαγειρεύουν και να μοιράζουν γεύματα στις πλατείες!

Αρχικά, οι περαστικοί ήταν διστακτικοί αλλά και «περήφανοι», σύντομα όμως ξεπέρασαν τις αναστολές τους. Η προετοιμασία των γευμάτων άρχισε να γίνεται σε κοινή θέα με συμμετέχοντες ακόμη και τους ίδιους τους άπορους!

Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, ιδρυτικό μέλος της κίνησης, δεν βρίσκει πια ταξικά χαρακτηριστικά στην κρίση, καθώς τα γεύματά του γίνονται ανάρπαστα από την Πλατεία Κουμουνδούρου μέχρι το Κολωνάκι και από το Σύνταγμα μέχρι την Κηφισιά!

Αυτό που αξίζει να τονιστεί είναι ότι τα παιδιά αυτά δεν έχουν πόρους! Υπάρχουν και δρουν μόνο με τις δυνάμεις των εθελοντών, όπως κι εμείς εδώ! Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση Κωνσταντίνου σε ερώτημα της δημοσιογράφου:

«Να πάμε να ζητήσουμε βοήθεια από αυτούς που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση;»

Η ομάδα λέγεται «Άλλος άνθρωπος». Πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ:http://oallosanthropos.blogspot.com/

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150632607195202&set=pu.165272310201&type=1&theater

Αυτό θα πει πτώχευση φίλε μου..

2012-01-28T10:26:00.007+02:00

Μέσα σε μια επταετία μπορεί να γίνουν πολλά. Να αποφοιτήσει κανείς από το δημοτικό. Να ολοκληρώσει τη γυμνασιακή και λυκειακή φοίτηση. Να ολοκληρώσει προπτυχιακή και μεταπτυχιακή φοίτηση. Να αλλάξει καμπόσες δουλειές. Να αλλάξει άποψη καμπόσες φορές. Να κατασταλάξει. Να παντρευτεί και να αποκτήσει παιδιά. Να φτάσει σε εκείνο το ηλικιακό κομβικό σημείο.

Να δοξαστεί σε όλη την Ευρώπη, να καμαρώνεται σε όλη την Ελλάδα, να προβάλλεται με λαμπρότητα σε όλη την Υφήλιο. Να ξεπέσει στην υπόληψη όλων των Ελλήνων. Να συρθεί στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Να ξεβραστεί στα λύματα της αγοράς. Να επιπλεύσει στον βρώμικο αφρό της χαμένης αξιοπρέπειας.

Φτωχύναμε σε μια επταετία φίλε μου. Μα εξακολουθούμε να καπνίζουμε στα εστιατόρια. Φτωχύναμε σε μια επταετία φίλε μου. Μα εξακολουθούμε να μαγειρεύουμε με χιλιοτηγανισμένα λάδια. Φτωχύναμε σε μια επταετία φίλε μου. Μα εξακολουθούμε να προσπερνάμε ο ένας τον άλλον.

Τα ρούχα ξέφτισαν. Οι συνειδήσεις ξέφτισαν. Οι αξίες ξέφτισαν. Ο χρόνος ο ίδιος ξέφτισε. Κι όμως μέσα σε αυτή την απόλυτη ξεφτίλα, βρήκε ο θεός να πάρει μερικούς θεματοφύλακες του πολιτισμού της χώρας. Ελεγχόμενη, άτακτη ή τακτική..αυτό θα πει πτώχευση. Εκεί που σου τα έχουν απαξιώσει όλα, εκεί ακριβώς να πεθαίνουν κι εκείνοι οι Έλληνες που ήταν αξίες για τη χώρα.

Ένα σώμα ημίγυμνο που ξεγυμνώνεται ακόμη περισσότερο στο κρύο. Ένα ετοιμόρροπο κτίριο που χάνει και τη μισή σκεπή του. Ένα ημιξεραμένο δέντρο που χάνει τα πρώτα του κλαδιά. Μια μητέρα που χάνει ακόμη ένα παιδί της. Μια οικογένεια που χάνει ένα ακόμη μέλος. Μια χώρα που χάνει μια ακόμη αξία..μία από τις τελευταίες που της είχαν απομείνει.

Ο χρυσός πουλιέται και αγοράζεται παντού. Ελάτε να βάλουμε όλοι από μία χρυσή καδένα να αγοράσουμε μερικές αξίες. Να πάμε σε ένα ενεχυροδανειστήριο να καταθέσουμε ό,τι πολυτιμότερο έχει ο καθένας για να ξανακερδίσουμε την αξιοπρέπειά μας. Ελάτε να κλείσουμε ένα εισιτήριο για την Ελλάδα. Να την περιηγηθούμε σαν τουρίστες και μετά να επιστρέψουμε αλλού. Οπουδήποτε αλλού, μακριά. .

Ούτε μακριά, ούτε κοντά βλέπω φως στο τούνελ του εφιάλτη, πια. Ξέμεινε αιώνια στις Θερμοπύλες ο Λεωνίδας. Παρέδωσε τη βαριά ασπίδα του. Κάρφωσε το σπαθί του στην καμένη γη. Θαμπώθηκαν από τον χρυσό του Ξέρξη οι πολεμιστές του. Γη και Ύδωρ πάρτε όσο θέλετε..δεν έμεινε κανείς να τα φυλάει. Το πέδιλο και το τσαρούχι είναι ξεπερασμένες μόδες. Φολκλορίστικες ιδεοληψίες για τον χορευταρά των μπουζουκιών. Το απολιτίκ είναι τρες σικ. Φορέθηκε έντεχνα τις τελευταίες δεκαετίες. Καλά ψώνια…

----------------------

Αφιερωμένο στους μεγάλους Έλληνες που έφυγαν τα τελευταία 2-3 χρόνια..στον Σωτήρη Μουστάκα, στον Θανάση Βέγγο, στον Μανόλη Ρασούλη, στον Λεωνίδα Κύρκο..και στον Θεόδωρο Αγγελόπουλο.

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150615957390202&set=pu.165272310201&type=1&theater

Ο εφιάλτης που δεν θα γίνει ποτέ όνειρο!

2012-01-16T12:01:00.006+02:00

Λαοθάλασσα πλημμύρισε το Σύνταγμα χθες το απόγευμα στην πρώτη φετινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας των αγανακτισμένων. Τα συνθήματα έδιναν και έπαιρναν και τα δρώμενα με τα τύμπανα ανέβαζαν τους ρυθμούς. Πολύ σύντομα τα αίματα άναψαν και το πλήθος ασυγκράτητο πια από τα ΜΑΤ, εξόρμησε προς τη Βουλή!
Οι άνδρες της προεδρικής φρουράς ενώθηκαν με το πλήθος και οι αστυνομικοί παραμέρισαν οικειοθελώς τον σιδερένιο φράκτη. Οι πολιτικοί βλέποντας την κατάσταση να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο κάλεσαν εσπευσμένα τον στρατό σε βοήθεια.
Πολύ σύντομα, στην ταράτσα του κτιρίου της Βουλής προσγειώθηκαν 5 σούπερ πούμα, όπου επιβιβάστηκαν 298 βουλευτές. Ο Παπανδρέου έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι στην Ινδία και ο Καραμανλής δειπνούσε σε χάι κλας ψησταριά στα Σούρμενα.
Το πλήθος βλέποντας τα ελικόπτερα ξέσπασε σε κραυγές και σε ουρλιαχτά. Επικράτησε ντελίριουμ επαναστατικής έκστασης! Και μια τεράστια φλόγα άρχισε να γλείφει τον μουντό ουρανό της Αττικής γης, φωτίζοντας τα πρόσωπα όλων.
-Άκουσες τα νέα πατέρα;
-Τι έγινε, πάλι;
-Πάλι έβλεπα αυτόν τον εφιάλτη πατέρα!
-Ποιον βρε χαϊβάνι! Αυτόν που μπαίνουν οι Έλληνες στη Βουλή και εσείς την κάνετε με τα πούμα;
-Ναι, πατέρα!
-Πόσες φορές θα σου πω να μην με ενοχλείς για τέτοια ζητήματα βρε χοντροκεφάλα!
-Μα πατέρα, μου φάνηκε τόσο αληθινό!
-Εσύ ρε μπουμπούνα μπορεί και να ξυπνήσεις μια μέρα, αυτά τα ζωντόβολα ποτέ!
-Α..
-‘Αξινος, που θα με αμφισβητήσεις κιόλας!
-Τι στο διάλο έκανα εγώ τόσα χρόνια!
-Τι πατέρα;
-Την Ελλάδα τόση άχρηστη ώστε να μπορέσεις να την κυβερνήσεις μια μέρα ακόμη κι εσύ!
-Μμμ, ευχαριστώ πατερούλη!
-Άιντε πήγαινε τώρα στη μάνα σου να σου φτιάξει ένα ζεστό γάλα να ξανακοιμηθείς. Τι χαλάς τον ύπνο σου, όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνται.
-Οι νεκροί με τους νεκρούς και το στραβάδι με τα στραβάδια!

http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=10150587307080202&id=165272310201

http://www.facebook.com/aganaktismenoisyntagma/posts/211200185639412

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150587291390202&set=a.10150587291130202.437696.165272310201&type=1&theater

Το νέο πρόγραμμα ΕΣΠΑ που όλοι περιμέναμε!

2012-01-07T10:42:00.002+02:00

Το ελληνικό κράτος, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης κοινωνικοοικονομικής πολιτικής που εφαρμόζει με επιτυχία τα τελευταία χρόνια, αναγγέλλει παροχή νέων προνομίων και γενναιόδωρων μπόνους για να τιμήσει τους Έλληνες πολίτες που ακολούθησαν την πολιτική με νομιμοφροσύνη.

Με γνώμονα το φολκλορικό στοιχείο η Εργατική Εστία παρέχει δωρεάν διακοπές αορίστου χρόνου σε Γυάρο, Άι Στράτη και Μακρόνησο. Η κράτηση μπορεί να γίνει on line χάρη στο πρόγραμμα opengov που πρόλαβε να εγκαινιάσει ο πρώην πρωθυπουργός μας, πριν τον φάνε τα συμφέροντα.

On line θα μπορείτε επίσης να παραγγέλνετε γεύματα από μία άλλη Εστία, τη Συσσιτικήν, που πρόλαβε να ευλογήσει ο ηγούμενος Ευφραίμ, πριν τον φάνε κι αυτόν τα συμφέροντα. Τελικά είναι αλήθεια αυτό που λένε, ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της!

Το φαγητό είναι ελληνικότατο και απολύτως δωρεάν. Το τιπ στον ντελιβερά, όμως, είναι αναγκαίο, γιατί ως δημόσιος υπάλληλος δεν θα λαμβάνει πια επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, οπότε πρέπει να του δώσετε ένα κίνητρο παραγωγικότητας.

Τα μπάνια του λαού, όπως και τα συσσίτια αυτού, είναι μια χορηγία των μεγάλων Ελλήνων ευεργετών, που καταδέχονται να μένουν ακόμη στην Ελλάδα, ενώ τα χρήματά τους έχουν προ πολλού φυγαδευτεί!

Κακό πράμα η ξενιτιά, ευτυχώς όμως εσείς, δεν θα χρειαστεί να τη ζήσετε! Και γι’ αυτό προνόησε το ελληνικό κράτος με την υλοποίηση νέου Εθνικού Σχεδίου, συγχρηματοδοτούμενο κατά 75% από την Ε.Ε, το οποίο έχει κωδικό όνομα: «Αυγή της Οδύσσειας-Επιστροφή στη δραχμή».

Στόχος του προγράμματος είναι εξύψωση του Έλληνα πολίτη σε ένα πρότυπο ανθρώπου, όπως αυτό προκύπτει από τον συνδυασμό του Υπερανθρώπου του Νίτσε και του Ανθρώπου-Λύκου του Χομπς, σε αυτό που εν συντομία θα λέγαμε: Λυκοϋπερνάνθρωπος! Άνθρωποι της απανταχού διανόησης συμφωνήσαν ότι ο Έλληνας ,που έχει στο αίμα του τη φιλοσοφία, ως αυθεντικός απόγονος των καφετεριών της Πλάτωνος και της Αριστοτέλους , είναι το πρώτο ζώο στο οποίο μπορεί να δοκιμαστεί η συνταγή με βεβαιότητα ακίνδυνης αποτυχίας.

Με τον τρόπο αυτό δεν εξασφαλίζεται μόνο η πλούσια σε ίνες αντιδιαβητική διατροφή και η ψυχαγωγία που προάγει τη συλλογικότητα του πνεύματος του Έλληνα, αλλά διασφαλίζεται και η ραγδαία εξέλιξη της ελληνικής Παιδείας με τη δια βίου μάθηση που θα προάγει το πνεύμα και το σώμα του Έλληνα, μια ώρα αρχύτερα!

Η μέθοδος με την οποία αναμένεται να ενωθεί ο Υπεράνθρωπος με τον Λυκάνθρωπο, αναπτύχθηκε σε κλειστές επιστημονικές λέσχες και φέρει την ονομασία: Bellum omnium contra omnes. Πόλεμος όλων εναντίον όλων, ελληνιστί! Μόνο που το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί: Τα όπλα δεν περιέχουν σφαιρίδια με χρωματιστή μπογιά, αλλά με μολυβί μολύβι!

Ευχαριστούμε που προτιμήσατε την Ελληνική Εταιρία για τον ταξίδι των παιδιών σας στο μέλλον. Ευχόμαστε να σας ξαναδούμε και μετά τον Μάρτιο.

Ψιλά γράμματα: Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο μόνο τα λάθη των Ψωμιάδη και Λαυρεντιάδη αναγνωρίζονται!

Ψιλά γράμματα: Για τους πάρα πολύ προνομιούχους το ελληνικό κράτος προβλέπει ταξίδια με σούπερ πούμα για διαδρομές που θα σας μείνουν αξέχαστες…

ΑΤΑΚΕΣ ΤΟΥ 2011 ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ

2012-01-05T11:35:00.003+02:00

Το 2011 μπορεί να έφυγε, κάποιες από τις ατάκες του, όμως, θα μας ακολουθούν σαν απόηχος του κοινωνικού στίγματος, όπως αυτό καταγράφηκε στην καθημερινότητά μας.

1)Λεφτά υπάρχουν! (Κατά το.. «θα πείτε το ευρώ δραχμούλα!»)

2)Δεν υπάρχει σάλιο (Κατά το «ούτε για να σας φτύσουμε!»)

3)Μαζί τα φάγαμε (Κατά το «το’να χέρι νίβει τ’άλλο και τα δυο τη μούντζα»)

4)Δεν θα μπουν άλλοι φόροι (Κατά το «Θα σας πάρουμε και τα σώβρακα»)

5)Δεν παραιτούμαι (Κατά το «θα πέσω, αλλά θα σας πάρω μαζί μου!»)

6)Το χάσαμε το κορμί, πατριώτη! (Κατά το εδώ πατρίδες χάνονται, αεροπλάνα αρμενίζουν, πατριώτη!»)

7)Δεν πρόλαβε να στρος καν (Κατά το η «άσχημη μύτη από το πουλί πιάνεται!»)

8)Ομορφάαντρα μούυυ! (Κατά το «φτου σου κούκλε μου, να μην μας βασκάνεις»)

9)Μας ψεκάζουνε (Κατά το «δακρυγόνο το δακρυγόνο αδειάζει το Σύνταγμα)

Για το τέλος φύλαξα την αγαπημένη μου που δεν έχει καμία σχέση με τις παραπάνω. Ακούστηκε πολύ στο φιλοζωικό μικρόκοσμό μας και είναι η μόνη που μου εντυπώθηκε περισσότερο και η μόνη που θα επιλέξω να κρατήσω:

10) FIND TSITARA κατά το FREE WILLY

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ..

2011-12-31T13:12:00.002+02:00

Κινήματα που ξεπήδησαν σαν εστίες φωτιάς σε διάφορα σημεία του κόσμου, σεισμοί που ξεπέρασαν όλα τα προηγούμενα ρίχτερ-ρεκόρ, τσουνάμια που άλλαξαν τη μορφολογία των εδαφών, τυφώνες που σάρωσαν τα πάντα στο διάβα τους, τρομοκρατικές επιθέσεις εκεί που δεν θα τις φανταζόταν ούτε ο πιο παρανοϊκός σεναριογράφος και εξεγέρσεις εκεί που δεν θα τις προέβλεπε ούτε ο πιο φαντασιόπληκτος πολιτικός αναλυτής .

Κακά συνέβαιναν ανέκαθεν, το 2011 όμως σαν συσσωρεύτηκαν λίγο παραπάνω, διαταράσσοντας τον πυρήνα της πραγματικότητας, έτσι όπως την ξέραμε. Αν ήταν τέρας, ξύπνησε. Αν ήταν ηφαίστειο, ενεργοποιήθηκε. Αν ήταν υπομονή, εξαντλήθηκε. Αν ήταν παγιωμένη άποψη, άλλαξε.

Στην Ελλάδα προκλήθηκε κοινωνικός σεισμός που διέσπειρε τους πολίτες της προς πάσα κατεύθυνση, σαν τα ποντίκια! Άλλοι φεύγουν από τη σεισμογενή περιοχή, άλλοι κάνουν πλιάτσικο, άλλοι καταπλακώθηκαν από τα συντρίμμια, άλλοι τη γλίτωσαν και κοιτάνε σαστισμένοι κι άλλοι ψάχνουν αντισεισμικό αρμό για να σώσουν τουλάχιστον τα θεμέλια!

Το 2011 δεν ήταν το τέλος, ήταν η αρχή του σεισμικού ρήγματος. Τίποτα από αυτά που έγιναν δεν τελείωσε εκεί. Η κορύφωση του έργου δεν έχει φτάσει ακόμη, πόσο μάλλον η κάθαρση. Ακόμη βρισκόμαστε σε προπαρασκευαστικό στάδιο, ακόμη παραμένουμε κοινωνοί της τραγικής ειρωνείας. Ο ήρωας θα πληρώσει την ύβρη του, θα γίνει στόχος του Ποσειδώνα, θα πλανευτεί από θεές του κόσμου, θα χάσει ό,τι πολυτιμότερο έχει, θα πολεμήσει με ανίκητους εχθρούς και μετά θα επιστρέψει με μαύρο πανί στο ιστίο του.

Για τη δική μας γενιά ένιωθα συμπόνια και οργή. Συμπόνια γιατί είμαστε μια νέα κοινωνική ύλη που σαπίζει μέσα στα καλούπια που έπλασαν με πολύ μίσος και κουτοπονηριά οι γονείς μας. Οργή γιατί δεν κάνουμε καμία ουσιαστική υπέρβαση ώστε να τα ΣΠΑΣΟΥΜΕ!

Δεν ήταν καλή χρονιά, λένε! Πάγκαλη, όχι απλά καλή! Θερίσαμε ό,τι ακριβώς σπείρανε. Η σοδειά ήταν η απολύτως αναμενόμενη. Δεν την επηρέασε καμία καιρική συνθήκη και εκμεταλλεύτηκε τις επιδοτήσεις στο έπακρο! Το αποτέλεσμα μας «δικαιώνει» όλους. Η κατάληξη ποια θα είναι;

Αν ραγίσει ένα ποτήρι, μπορεί ακόμη να κρατάει το νερό. Αν ραγίσει ένα φράγμα, όμως, για πόσο καιρό θα συγκρατεί τον χείμαρρο; Βάλτε τσουβάλια με άμμο, βάλτε πέτρες, βάλτε κορμούς! Δεν σας σώζει τίποτα! Ούτε μπρατσάκια, ούτε σωσίβια, ούτε κανό!

Ο τελευταίος που θα εγκαταλείψει το καράβι δεν θα είναι ο καπετάνιος. Αυτός θα είναι ο πρώτος που θα φάνε τα ψάρια. Ε, ρε και τι τσιμπούσι έχουν να κάνουν με τόσα ωμέγα-6 λιπαρά οξέα και αραχιδονικό οξύ! Ούτε η Greenpeace σε συνεργασία με το WWF δεν θα φτάνουν να καθαρίσουν τη θάλασσα από τόση γλίτσα!

Το 2011 ήταν από κάθε άποψη-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ, ΦΥΣΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ- μια ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ χρονιά!

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΕΝΑΓΩΝΙΩΣ ΤΟ 2012 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ. ΒΙΟ-ΚΑΘΑΡΣΗΣ!

Άντε να δούμε…

Hμερόλογιο-άλμπουμ-παιδικό βιβλίο/ Ιδανικό για οικονομικό και ποιοτικό δώρο

2011-12-23T11:54:00.018+02:00

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150528312165202.427946.165272310201&type=1

Δωσίλογοι και άλογοι...

2011-12-18T15:25:00.002+02:00

Αν μπορούσα να χωρίσω τους Έλληνες πολίτες σε τρεις κατηγορίες αυτές θα ήταν οι εξής: Οι από μέσα Έλληνες, οι απ’ έξω Έλληνες και οι πραγματικοί Έλληνες, σε αναλογία 45%, 45% και 10%.

Οι από μέσα Έλληνες προέκυψαν από θύλακες της αντίστασης και του εμφυλίου, από τη μία ή την άλλη πλευρά. Από τη γερμανική ή την ελληνική πλευρά. Από τη μία ή την άλλη ελληνική πλευρά.

Σημασία δεν έχει τώρα με ποια σημαία διεκδικούσαν την πίτα. Αν ήταν εθνική, αν ήταν κομμουνιστική, αν ήταν βασιλική ή οτιδήποτε άλλο. Σημασία έχει ότι η πίτα έμεινε στα παιδιά. Ολόκληρη ή μισή με το σκύλο χορτάτο, πεινασμένο ή νεκρό, σημασία έχει ότι περίσσεψε πίτα.

Η περίσσια πίτα έδωσε προβάδισμα στους κληρονόμους, είτε έμμεσα είτε άμεσα ως ανταπόδοση. Γιατί οι Ες Ες μπορεί να ήρθαν σαν κατακτητές, αλλά τους δωσίλογους ή τα παιδιά τους που απέμειναν, δεν τους άφησαν έτσι. Δεν είναι λίγοι αυτοί που σπούδασαν στο εξωτερικό ή που έκαναν «δεύτερη» πατρίδα τους τη Γερμανία.

Μια γενιά και κάτι αργότερα, η πίτα έμελλε να ξαναμοιραστεί: σε δεξιούς και αριστερούς. Σε ελέω θεού αστούς με ελιτίστικα προνόμια αποκλειστικής κατοχής και σε πεινασμένους για μπουρζουαζισμό πλεμπίτες με σύνδρομο κατοχής. Εδώ η Γαλλία έγινε το κέντρο των πεφωτισμένων και η Αθήνα το κέντρο των μπαταχτσήδων, και ο wanna be μπουρζουάς η νέα τάση της μόδας.

Έπειτα έγινε πολύ της μόδας η μητέρα των αποικιών, η Βρετανία. Πως νομίζετε ότι έχασαν το ενδιαφέρον τους για μπαχάρια και κανέλες; Εμπορευματοποίησαν τη μόρφωση και αρχίσανε να τη μοσχοπουλάνε στους μελλοντικούς μπουρζουάδες σαν μπομπότα στην κατοχή! Ουρά κάνει το συνάλλαγμα έξω από την Ελλάδα. Ουρά κάνει και το έμβασμα πλέον έξω από την Ελλάδα από τους από μέσα Έλληνες.

Οι απέξω Έλληνες είναι ίδιοι με τους από μέσα ποιοτικά, και χειρότεροι συγκριτικά ακριβώς γιατί βρίσκονται στην αναμονή για να μπουν μέσα. Αναμένουν στην απ’έξω από το δημόσιο, στην απ’έξω από πάρε-δώσε με πολιτικούς, στην απ’έξω από πάρε-δώσε με επιχειρηματίες. Η πάστα τους είναι ίδια, οι χρόνοι τους διαφορετικοί.

Το υπόλοιπο 10% που συνιστά το ποσοστό των πραγματικών Ελλήνων ή το ένα εκατομμύριο σε απόλυτο αριθμό, το γυρεύω απεγνωσμένα. Μπορεί να βρίσκονται διασκορπισμένοι ανά την Ελλάδα, μπορεί να έχουν μεταναστεύσει, μπορεί να έχουν πεθάνει, μπορεί να υπάρχουν μόνο στη φαντασία μου. Έτσι για να επιβεβαιώνεται ο Βενέδικτος με τις φαντασιακές του κοινότητες.

Σπάνια συναντάω Έλληνα με τον οποίο να μιλάμε την ίδια γλώσσα. Μήπως βρίσκομαι σε λάθος χώρα ή μήπως δεν την ομιλώ σωστά την ελληνική; Οποτεδήποτε συναλλάσσομαι με το κράτος, τα ελληνικά που ακούω είναι: «Άμα δεν σας αρέσει, κάντε καταγγελία!». Τις περισσότερες φορές που συναναστρέφομαι με τους πολίτες, τα ελληνικά που ακούω είναι: «Εντάξει, δεν είναι και τίποτα αυτό, το παραπάνω ήταν το θέμα!»

Απροθυμία από τη μία, αχαριστία από την άλλη. Το τερπνόν μετά του άκοπου ωφελίμου, σε όλο του το μεγαλείο! Δεν μου αρέσει η πλατεία που είναι πάντα βρώμικη. Δεν μου αρέσει η δημόσια υπάλληλος που είναι πάντα τεμπέλα, μίζερη και χοντρή, δεν μου αρέσουν τα ξεφτισμένα χρώματα του τσιμέντου. Δεν μου αρέσουν τα λόγια κι από καταγγελίες μπούχτισα. Εκδίδω κι απομνημονεύματα, αν χρειαστεί. Αλλά, δεν θα κάνω τη χάρη σε κανένα. Εγώ θα μιλάω ελληνικά μέχρι τέλους..

Ο χορός, χάρισμα δεν γίνεται..

2011-12-12T13:24:00.001+02:00

Μια ζωγραφιά παραίσθησης ακτινοβολεί το σκοτάδι μου. Φωτεινά σχήματα αλλάζουν μορφή στο καλειδοσκόπιο της φαντασίας μου. Ένα απαλό χάδι ζεσταίνει την αύρα μου. Την κοιτάζω, αλλά δεν σταματάω να χορεύω. Η πλάτη της είναι γυρισμένη. Μοιάζει με διάφανο αερικό. Καλυμμένη με το πέπλο του μυστηρίου. Περιμένω να με κοιτάξει, αλλά δεν σταματάω να χορεύω.

Μπορεί να μην της αρέσει η μουσική. Μπορεί να μην της αρέσει ο χορός μου. Μπορεί να μην της αρέσει ο χορός γενικά. Μπορεί απλά να μην έχει τα κέφια της..αλλά εγώ δεν σταματάω να χορεύω.

Το πέπλο της τινάζεται από τον αέρα. Τα μαλλιά της ξεχύνονται πάνω στη γερμένη της πλάτη. Λούζονται από το άπλετο φως που πέφτει πάνω της σαν καταρράκτης. Τώρα, δεν μπορεί, θα με κοιτάξει, σκέφτομαι, αλλά δεν σταματάω να χορεύω.

Το σώμα της, σαν να ξυπνάει από βαθύ ύπνο, αρχίζει να ζωντανεύει από τα άκρα. Σηκώνει τον κορμό της. Τινάζει την αχλή από τα μαλλιά της. Το διάφανο πέπλο της διαγράφει τις καμπύλες της. Θαμπώνω από το φως που αστράφτει πάνω της σαν κεραυνός, αλλά δεν σταματάω να χορεύω.

Ένας καταρράκτης από ουράνιες ακτίνες φωτίζει το βήμα της. Δεν μπορώ να τη κοιτάξω, με τυφλώνει σαν προβολέας. Καταλαβαίνω ότι κινείται, αλλά πια δεν ξέρω προς τα πού πηγαίνει. Το φως αστράφτει πορφυρό στις άκρες των ματιών μου, αλλά ούτε τώρα σταματάω να χορεύω.

Το καλειδοσκόπιο στριφογυρίζει ξέφρενα σαν ρόδα στην πιο απόκρημνη κατηφόρα. Τα σχήματα σκοντάφτουν το ένα πάνω στο άλλο, σαν συγκρουόμενα σε λούνα παρκ. Το απαλό χάδι γίνεται σφικτή αγκαλιά που με κυκλώνει σαν υμένας, και ξαφνικά σταματάω να χορεύω.

Ένα άγγιγμα γλιστράει από τα ακροδάχτυλά μου καθώς το φως απομακρύνεται. Της αρέσει τελικά η μουσική, μπορεί να της αρέσει κι ο χορός μου, αλλά αυτό δεν φτάνει για να αναστηθεί. Πρέπει να συνεχίζω να χορεύω μια ζωή για τη Ζωή!

Kαλή σε ζωή σε όσους φεύγουν..

2011-12-09T09:47:00.003+02:00

Σήμερα έμαθα για άλλους δύο γνωστούς μου που παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς. Αυστραλία μεριά και μάλιστα άρον άρον! Παράπλευρες απώλειες σε έναν πόλεμο χωρίς όπλα. Αποσιωπητικά σε ένα τέλος εποχής που ήλπιζα να έρθει σύντομα.
Σε μια κοινωνία που όλα είναι πιο πάνω από τον άνθρωπο, τα μάρμαρα θα αντέξουν στον χρόνο, όχι όμως στον πόνο. Μέρα παρά μέρα τα χτυπάνε με μανία, σχεδόν εκδικητικά.
Στα μάτια μου είναι σαν να βλέπω το παιδί που γεννήθηκε αρτιμελές και με νοημοσύνη, να χτυπάει αλύπητα τον γονιό του, επειδή κατάντησε ανάπηρο. Από το τίποτα που δεν του έλειψε ποτέ από τα πάντα που του χαρίσανε! Είχαν δεν είχανε!
Εύκολα πληγώνει κανείς το μάρμαρο, αν δεν έχει χρειαστεί να το πληρώσει ποτέ. Ούτε αντιεξουσιαστές, ούτε φασίστες, ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί, ούτε ΤΙΠΟΤΑ. Ένα τίποτα εκπροσωπούν όσοι καίνε την Αθήνα κάθε μέρα, ένα ΤΙΠΟΤΑ εκπροσωπούν όσοι τους ενθαρρύνουν.
Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ νεοσύστατο κράτος, από το ’74 και μετά αποτελούσε απλά μια μεγάλη συντεχνία! Με συνδικα-ληστές τη γενιά των 50 plus και διαχειριστές ηλίθιους γόνους απογόνων!
Ήρθε το τέλος, με τίμημα τον αποχωρισμό. Εσείς που κλέβατε κι από το παγκάρι της εκκλησίας για να εξασφαλίσετε και τα εγγόνια σας. Εσείς που κόβατε τον λαιμό σας για να εξασφαλίσετε τα παιδιά σας. Εσείς που κοιτούσατε αμέριμνοι τους άλλους. Όλοι εσείς, αποχαιρετίσετε το μέλλον των παιδιών σας, αποχαιρετίστε τα ίδια τα παιδιά σας και φαντασιωθείτε τα εγγόνια σας.
Σε καμιά 30αριά χρόνια στείλτε ένα πακέτο στη Χατζηβασιλείου για να σας πραγματοποιήσει την τελευταία σας επιθυμία, να τα ξαναδείτε!
Μέχρι τότε φάτε τις περικομμένες σας συντάξεις στα φάρμακα που δεν θα σας πληρώνει το ΙΚΑ, πληρώνοντας χαράτσια για βασικά κοινωνικά αγαθά, στον ΟΤΕ για διεθνείς κλήσεις, στη στερνή σας γνώση που την αποκτήσατε τελευταία.

Άντε και καλές γιορτές..

Καλλιεργείται πρώτα και μετά θεριεύει..

2011-11-21T10:20:00.003+02:00

To μίσος της δεύτερης γενιάς Αλβανών προς τους Έλληνες, έτσι όπως εκφράζεται μέσα από τη πρόσφατη εγκληματική τους δράση, μπορώ να το συγκρίνω μόνο με το μίσος που νιώθουν οι φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι προς τους Αμερικανούς.

Δεν εγκληματούν απλά, εκδικούνται! Με τον πιο χυδαίο και ανίερο τρόπο. Με κτηνώδη ένστικτα. Με λυσσαλέα μανία. Στυγνά και εκτελεστικά. Σαν να το είχαν προμελετήσει. Σαν να ανέμεναν καιρό για να εφαρμόσουν το σχέδιό τους. Χωρίς καμία αναστολή, χωρίς ίχνος συνείδησης.

Είθισται οι μετανάστες δεύτερης γενιάς να αναπτύσσουν εγκληματική δράση. Σε αυτό δεν παρατηρείται καμία πρωτοτυπία. Και οι Έλληνες μετανάστες, κάποτε, στην Αμερική, δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Εδώ, όμως, τα πράγματα δεν μου φαίνονται καθόλου απλά.

Αντιθέτως, η παρούσα συγκυρία, στην οποία συγκλίνουν τρεις βασικοί παράγοντες-αιτίες: το παρελθόν του Αλβανού (και ό,τι ποιοτικά χαρακτηριστικά του έχει αυτό προσδώσει), η αντιμετώπισή του από την ελληνική πολιτεία και τους Έλληνες πολίτες τα τελευταία 20 χρόνια και η οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα τα τελευταία δύο χρόνια, μου φαίνεται καθόλα δυσοίωνη.

Νομίζω ότι μια στατιστική έρευνα θα επιβεβαίωνε την υπόθεση, αλλά και την ανησυχία για το μέλλον, καθώς προβλέπεται έξαρση του φαινομένου. Μα και η πραγματικότητα από μόνη της είναι αποκαλυπτική. Στυγερά εγκλήματα βλέπουν το φως της δημοσιότητας εσχάτως, με τα πιο ειδεχθή και ανόσια αυτά που έγιναν από τη συμμορία των νεαρών Αλβανών που συνελήφθησαν πριν από λίγο καιρό.

Ο προβληματισμός μου δεν άπτεται καμίας εθνικότητας. Ούτε κανενός λαού. Εξετάζω την πραγματικότητα, όπως είναι με μαθηματική φιλοσοφία. Προβληματικό απώτερο παρελθόν-προβληματικό πρόσφατο παρελθόν-προβληματικό παρόν= Επικίνδυνο μέλλον.

Ο προβληματισμός μου δεν είναι ούτε μελλοντολογικός, παρόλα αυτά. Το παρόν έχει ήδη γίνει μέλλον για να προλάβει να αντιστραφεί. Ο προβληματισμός μου είναι παρελθοντολογικός και κατανοητικός. Από πού πηγάζει τόσο μίσος; Το μίσος δεν ξεφυτρώνει μια ωραία πρωία. Θρέφεται καθημερινά για καιρό για να θεριέψει ξαφνικά εν «ευθέτω» χρόνο.

Δεν αναζητώ την αιτία του μίσους για να το απενεχοποιήσω. Είναι ένοχο και καταδικαστέο. Την αναζητώ, όμως, γιατί υπάρχει. Όχι γενικά, ούτε ειδικά. Υπάρχει στον καθένα μας. Σε κάθε υποτιμητικό βλέμμα, σε κάθε βαριά προσβολή, σε κάθε βίαιο ετεροπροσδιορισμό, σε κάθε επίμονο χαρακτηρισμό. Σε κάθε περιθωριοποίηση, σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια ένταξης, σε κάθε ουρά για την πράσινη κάρτα.

Αυτές ήταν οι «βόμβες» που έριξαν οι Έλληνες και η ελληνική πολιτεία στους Αλβανούς, η ασυνειδησία και η αδιαφορία. Κι όμως, αποδείχτηκαν χειρότερες, κι από τις κανονικές..Δεν έχουμε δίδυμους πύργους για να φοβόμαστε τρομοκρατική αντεπίθεση, έχουμε όμως οικονομική κρίση και ίσως είναι ακόμη χειρότερη. Όχι για να αρχίσουμε να βλέπουμε αεροπλάνα να πέφτουν από τον ουρανό, αλλά για να γίνουμε θεατές μπροστά στην τερατώδη ασχημοσύνη που προσωποποιείται όταν το μίσος παίρνει σάρκα και οστά..

Αντίο κε καθηγητά..

2011-11-19T21:37:00.007+02:00

Καθώς περνάνε τα χρόνια η σκόνη της λήθης τα σκεπάζει όλα σαν γαριασμένο πέπλο. Είναι από κάτω, τα βλέπεις, αλλά από ένα σημείο και μετά παύεις να τα ξεχωρίζεις. Μέχρι που έρχεται αυτός ο ύπουλος πλανευτής, ο χρόνος, και παρασύρει τη σκόνη σε σημεία σαν παγωμένος δυνατός αέρας.

Τότε ξεχωρίζουν εκείνα μόνο που είχαν σημασία, τελικά. Ένα σιντριβάνι με φοινικόφυλλα γύρω γύρω. Κτίρια με πορφυρό χρώμα. Πολύχρωμα εξώφυλλα. Γελάκια στις καφετέριες. Ήχοι από πούλια που πέφτουν πάνω στο κούφιο ξύλο. Το απίστευτο κρύο στη 209 το καλοκαίρι. Οι σημαδεμένες σημειώσεις. Ο πίνακας αναρτήσεων και μερικά ονόματα.. λίγων συμφοιτητών και περισσότερων καθηγητών...

Με ονοματεπώνυμο θυμάμαι και τους τέσσερις από την παρέα. Φυσιογνωμικά, θυμάμαι μόνο δύο. Και φιλικά ξαναθυμάμαι κάποιες φορές από κοντά, μόνο έναν. Επίθετα καθηγητών θυμάμαι μερικά..λίγους όμως με ονοματεπώνυμο. Ένα από αυτά είναι …ήταν του καθηγητή Νεοκλή Σαρρή.

Δεν θυμάμαι κανέναν από τους βοηθούς του, αν και αυτοί ήταν που παρέδιδαν πάντα το μάθημά του, σε εμάς τα πρωτάκια τουλάχιστον. Ούτε τον θυμάμαι στα κανάλια ή στις διάφορες εκπομπές που συμμετείχε κατά καιρούς. Τον θυμάμαι να κάθεται στην έδρα και να μας μιλάει, αν και έγινε μόνο μία φορά. Τον θυμάμαι μέσα από τα βιβλία του, με το πιο αγαπημένο μου αυτό που αφιέρωσε στην αγάπη των φοιτητών του. Το θυμάμαι μέσα από ένα τεστ.

Η Τάνια καθόταν δίπλα μου γεμάτη ερωτηματικά. Ο τίτλος του υπαλλήλου της Οθωμανικής διοίκησης δεν έφτανε στα αυτιά της. Δεν μπορούσα να το φωνάξω. Δεν μπορούσε να κάνει τον συνειρμό γιατί δεν είχε ξανακούσει τη λέξη. Το μόνο που μου έμενε ήταν να φτερνιστώ.. ψιθυρίζοντας με τρόπο..Μεχ..του ΑΨΟΥ! Κάπως θα συνδύαζε τη λέξη και θα καταλάβαινε ότι ο Οθωμανός λεγόταν Μεχτουψού!

Η Τάνια τα συνδύασε, εγώ όμως δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια μου. Βγήκα τρέχοντας έξω από την αίθουσα και εκτόνωσα το νευρικό μου γέλιο ηχηρά μέσα στην απόλυτη σιγή του διαδρόμου. Όταν ξαναμπήκα στην αίθουσα, όλοι με κοιτούσαν χαμογελώντας, ενώ η Τάνια πάσχιζε να καταστείλει στο δικό της νευρικό γέλιο. Περάσαμε τελικά κι οι δυο..αν και εδώ που τα λέμε, έπρεπε κανείς να είναι τελείως εκτός τόπου και χρόνου για να κοπεί σε μάθημα του Σαρρή.

Η βαθμολογία για κάποιους καθηγητές δεν μπορεί να ξεπεράσει το έργο τους. Γι’ αυτό είναι πιο γενναιόδωροι από άλλους που υστερούν σε βιβλιογραφικό εκτόπισμα. Γιατί στο τέλος αυτό είναι που σου μένει, η στάμπα από τη βαρύτητα του έργου. Αυτό είναι που θυμάσαι. Αυτό είναι που εκτιμάς.

«Πέθανε ο Σαρρής..» άκουσα σήμερα. Πέθανε, ναι, αλλά το έργο του ζει και μέσα από αυτό θα ανασταίνεται κι αυτός. Σε ένα ξεφύλλισμα, σε μια ανάμνηση, σε ένα γέλιο στον άδειο διάδρομο..

Αντίο κε καθηγητά…

Μάχη σώμα με σώμα..

2011-11-17T10:50:00.002+02:00

Τα σύμβολα του γραπτού λόγου μπορεί να έχουν αλλάξει ανά τους αιώνες από σκαλισμένα σε σπηλιές ανθρωπάκια σε δυαδικό σύστημα διαφόρων bits. Η γλώσσα του σώματος, όμως, παραμένει διαχρονική στο πέρασμα των εποχών, σχεδόν ακατέργαστη..

Ο εγκέφαλος εξουσιάζει τις λέξεις, αλλά η εξουσία του αποδυναμώνεται μπροστά στο σώμα. Εγκέφαλος και σώμα μάχονται χρόνια ολόκληρα για το ποιος θα επικρατήσει. Το σώμα κερδίζει τις μάχες και ο εγκέφαλος τον πόλεμο. Πόλεμος χαρακωμάτων ανάμεσα σε δυο συμμαχικές δυνάμεις.

Οι σύμμαχοι έγιναν εχθροί υποδουλώνοντας χιλιάδες ανθρώπους σε μια ισόβια φυλακή, με επισκεπτήριο που επιτρέπεται στα κλεφτά. Μια ματιά στα κλεφτά, όταν δεν θέλω να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Δυο λέξεις στα κλεφτά, όταν δεν θέλω να σταματήσω να σου μιλάω. Ένα άγγιγμα στα κλεφτά, όταν δεν θέλω να σταματήσω να σε αγκαλιάζω.

Ο νικητής δεν μπορεί ποτέ να είναι ένας. Κάποτε πρέπει να κερδίσει το σώμα, κάποτε ο εγκέφαλος. Εξαρτάται από τις παράπλευρες απώλειες. Εξαρτάται από τα λάφυρα. Εξαρτάται από τους αιχμαλώτους. Αιχμάλωτοι μέσα στο σώμα τους πέφτουν όσοι χάνουν τον πόλεμο, χωρίς αποζημίωση. Στέκονται ακίνητοι στην άκρη του δρόμου, όρθιοι ή καθιστοί, με το πνεύμα να παλεύει να κρατηθεί στη ζωή μέσα σε ένα σώμα κλινικά νεκρό.

Ζητάνε απελπισμένα βοήθεια με τη γλώσσα του σώματος, σε έναν κόσμο που καταλαβαίνει μόνο από λέξεις. Αυτοί οι αιχμάλωτοι θα έπρεπε να χάνουν την κυριότητα του σώματός τους. Αυτά τα σώματα θα έπρεπε να φυλακίζονται σε κελιά, είναι ύβρις να αφήνονται ελεύθερα. Ελεύθερα να σκυλεύονται από τον καθένα. Ελεύθερα να εκτελούνται άπειρες φορές και να αντέχουν σε ένα εφιαλτικό απόσπασμα, στο οποίο χάρη δίνει μόνο ο θάνατος!

Πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Η ειρήνη προσβάλλεται κατάφωρα και το τραύμα της ακόμη κι αν επουλωθεί, αφήνει πάντα σημάδι. Όχι στο σώμα. Στην ψυχή. Ο πρώτος εχθρός είναι ο εαυτός. Μπορεί να λιποτακτήσει. Μπορεί να αυτομολήσει. Μπορεί να επαναστατήσει. Το πρώτο σκληρό πεδίο μάχης είναι μέσα μας. Τα πυρά έρχονται από παντού, αλλά το αποθεματικό δεν πρέπει να εξαντλείται ποτέ.

Συνθηκολογήστε με τα σώματά σας. Σώστε την ψυχή σας. Όχι μέσα σε κτίρια, όχι μέσα από λέξεις. Σώστε την μέσα στο σώμα σας. Σώστε την δίπλα από τα σώματα των άλλων. Σώστε την στο κέντρο της αγάπης.

Σώστε την πάνω στην ασπίδα!

Ένα εκατ, εκατόν 1 χιλιάδες, εκατόν 1 + 10

2011-11-13T12:25:00.005+02:00

1 εκατομμύριο, 1 εκατομμύριο, 500 χιλιάδες και 1500! Το διαβάζω ξανά και ξανά, μπας και το εμπεδώσω και κοντεύω να σαλτάρω σαν άλλος Δημήτρης Χορν πίσω από το ταμείο.

Όχι, δεν βρίσκομαι σε κάποια τράπεζα, ούτε κέρδισα κανένα λαχείο. Βρίσκομαι στο χείλος του κοινωνικού γκρεμού και μετράω ανέργους, ανασφάλιστα- αserviceστα αυτοκίνητα, λουκέτα και αυτοκτονημένους. Από το μυαλό μου περνάνε προσωπογραφίες πολιτικών, φιγούρες συνωστισμένων πολιτών, έκτακτα δελτία, συνεδριάσεις, άρθρα, εκπομπές, στοχαστές και μια πεζογέφυρα. Που κολλάει αυτή η πεζογέφυρα, δεν μπορώ να καταλάβω.

Δώρον άδωρον δεν τη λες, κατόπιν εορτής ,όμως, τη λες. Κι όταν λέμε γιορτή στην Ελλάδα, εννοούμε κηδεία. Από απλά ατυχήματα δεν συγκινείται κανείς. Πρέπει να πεθάνει άνθρωπος για να κινηθούν μηχανισμοί. Επτά σχολεία γύρω –γύρω. Μια ελληνοαμερικανική ένωση στο κέντρο και το μαύρο ποτάμι της Κηφισίας στη μέση. Από το κράτος το περιμένει κανείς, από την αφρόκρεμα των ελβετικών εμβασμάτων, όμως, γιατί;

Δύο χρόνια γεμάτα από μέτρα, συμβάσεις, περικοπές και έκτακτες εισφορές τι να πρωτοβουλώσουν; Τις επιδοτήσεις, τα επιδόματα, τα μπόνους και τη φοροδιαφυγή των προηγούμενων ετών; Ή, μήπως της ευρωθηρικές μανούβρες Ελλήνων και ξένων πολιτικοεπενδυτών;

Τα σπαράγγια μπορεί να έχουν ζήτηση και ο κρόκος Κοζάνης, επίσης…τίποτα, όμως, δεν συγκρίνεται με την επένδυση στην κρίση. Άλλοι, επενδύουν τα χρυσαφικά τους και άλλοι στον χρυσό τους. Άλλοι ξεπουλάνε τις χρυσές καδένες κι άλλοι αγοράζουν χρυσές ράβδους.

«Ανακαινίστε το σπίτι σας με ένα χρυσό κολιέ», παρακινούσε το σλόγκαν διαφημιστικής ταμπέλας εντός του συρμού. Και το κολιέ σχημάτιζε μια τηλεόραση πλάσμα. Παρομοίως, άλλα κοσμήματα σε άλλες ταμπέλες, σχημάτιζαν άλλα «ανακαινίσιμα» είδη, όπως ρούχα και παπούτσια!

Μισό λεπτό ρε παιδιά, γιατί υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι. Δεν έχω χρυσό κολιέ καρντιά μου! Το κοχυλένιο, πιάνει τίποτα; Τι μπορώ να ανακαινίσω με μερικά κοχύλια; Θέλω να μπορώ να παρακολουθώ κάνα σεμινάριο που και που και να αγοράζω 2-3 εφημερίδες κάθε Κυριακή!

…άνθρακες τα κοχύλια! Κι όχι τίποτα άλλο δηλαδή, σταμάτησε και ο κυρ Αποστόλης να ψαρεύει! Δεν θέλει, λέει, ούτε να βλέπει θάλασσα, πόσο μάλλον να κολυμπάει και δη με ψαροντούφεκο! Πάνε και τα καλούδια της γιαγιάς με τις κάχτες και τις αρμαθιές με τα σύκα. Πάει και η σιλίρα του παππού με το φρέσκο γάλα και το μπόλικο αλάτι.

EURHKA! Θα επενδύσω στη ζαχαροπλαστική! Εν μέσω κρίσης, γλυκά; Όχι απλά γλυκά! Κανονικά σνακ: πρωινά, δεκατιανά, μεσημεριανά, απογευματινά και στις μεγάλες πείνες…και βραδινά! Θραύση θα κάνει το βιβλίο μου με τίτλο: «Γρήγορες συνταγές με ζάχαρη: Ψωμί με ζάχαρη-Αυγό με ζάχαρη!»

Άντε και καλή μας όρεξη…

Κυρ Αποστόλης: μπαμπάς μου

Γιαγιά: μας άφησε νωρίς

Παππούς: πούλησε όλα τα ζωντανά του και τον γαϊδαράκο!

Κάχτες: καρύδια

Σιλίρα: είδος τυριού

Ψωμί με ζάχαρη: σνακ πριν τη μεταπολίτευση

Αυγά με ζάχαρη: "γλυκό" πριν τη μεταπολίτευση

11.11.'11--Ζήτω η καταστροφή!

2011-11-10T10:02:00.001+02:00

Δεν θα σας πω τι λένε οι αριθμολόγοι ή οι ανθρωπολόγοι ή οι καταστροφολόγοι για την αυριανή μέρα. Εγώ δεν τη βλέπω ούτε σαν μία πύλη για μία πιο ανθρώπινη κοινωνία ούτε σαν μια πύλη για τη συντέλεια του κόσμου. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι πρώτη φορά μετά από έναν αιώνα το ημερολόγιο γράφει: 11.11.’11, 6 άσσοι στη σειρά!

Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι μέσα σε αυτή τη χρονιά άλλαξαν και συνεχίζουν να αλλάζουν τόσα όσα δεν είχαν αλλάξει χρόνια ολάκερα πριν. Εξελέγη μαύρος πρόεδρος στις ΗΠΑ, έπεσε ο Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, σκυλεύτηκε ο Καντάφι στην Λιβύη, πληγώθηκε η δημοκρατία στη Νορβηγία. Σεισμοί, τσουνάμια και οικολογικές καταστροφές συνέβαιναν πάντα, απλώς φέτος έτυχε να συσσωρευτούν όλες μαζί, η μία μετά την άλλη. Με κάποιες από αυτές να συμβαίνουν 11 του μηνός.

Όπως και να το δω, φέτος ήταν η χρονιά της καταστροφής! Και όπως και να το σκεφτώ, αυτή η καταστροφή, δεν με φοβίζει! Το αντίθετο. Μου φαίνεται απολύτως αναμενόμενη και, σε κάποιες περιπτώσεις, σχεδόν λυτρωτική. Σαν να μην έχει έρθει για να βάλει ένα τέλος, αλλά για να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή.

Εμείς σαν λαός φοβόμαστε την αλλαγή, γι’ αυτό την πολεμάμε. Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει πως κάθε αλλαγή γύρω μας σκοντάφτει πάνω στη μίρλα και τη γκρίνια, ακόμη κι όταν –αυταπόδεικτα-είναι για το καλό μας. Υπάρχουν όμως και λαοί, όπως οι Ινδοί, που όχι μόνο δεν φοβούνται την καταστροφή, αλλά την τιμούν στο πρόσωπο του Θεού Σίβα. Με τη χάρη του, λένε, ο άνθρωπος συνδέει τον υποκειμενικό εαυτό του με τον αντικειμενικό κόσμο, πράγμα το οποίο τον απελευθερώνει από τα δεσμά του θανάτου και της επαναγέννησης.

Όλα αυτά μπορούμε να τα δούμε με κοινωνιολογικούς όρους, περνώντας από τον προστατευτισμό στον φιλελευθερισμό κι από τη συλλογική στην ατομική συνείδηση. Από τη βιομηχανική επανάσταση στην κατάληψη της Wall Street. Από την κατηγορική προσταγή στον ωφελιμισμό. Από την ποιότητα στην ποσότητα. Από τον κήπο στη λαϊκή αγορά. Από τη μονοκατοικία της επαρχίας στο διαμέρισμα της πόλης. Από το χώμα της ζωής στο τσιμέντο της φυλακής.

Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα να αποξενωθούμε πρώτα από τον εαυτό μας και μετά από τους άλλους. Η αποξένωση έφερε αναισθησία σε κάποιους, υπερευαισθησία σε άλλους. Όταν κλείνεσαι στο σπίτι σου και στον εαυτό σου, όλα διογκώνονται. Αυτό που άκουσες, αυτό που είδες, αυτό που έγινε. Όλα διαστρεβλώνονται. Χάσαμε πολλά, μα κυρίως χάσαμε το λαϊκό αίσθημα. Αυτό που μας ενώνει σαν κρίκους στην αλυσίδα της κοινωνίας.

Όλα αυτά μπορώ να τα δω επίσης με υποκειμενικούς όρους, περνώντας από την αποκήρυξη της αναλογικής κοινωνίας μου στο κάλεσμα μιας νέας, έστω και διαδικτυακά. Από την απόρριψη του αναλογικού ατομικισμού στο αγκάλιασμα της συλλογικότητας, έστω και διαδικτυακά. Από την εργασιομανία μου στον μποεμισμό. Από τη θεώρηση των πραγμάτων στην αναθεώρηση των ανθρώπων.

Είτε ως καλό το δει κανείς είτε ως κακό, η θεωρία, αναθεωρείται. Η γνώση επανεξετάζεται. Τα δεδομένα ανατρέπονται. Άλλοτε με λιγότερες, άλλοτε με περισσότερες, πάντα όμως, με συνέπειες. Η καταστροφή έχει το τίμημά της. Ο λογαριασμός δεν είναι ίδιος για κανένα. Ο καθένας μας θα πληρώσει ό,τι αγόρασε και θα αξιωθεί να χαρεί ό,τι δούλεψε.

Ζήτω η καταστροφή, λοιπόν..

Μολών λαβέ

2011-11-09T12:43:00.003+02:00

Όσο οι διεθνείς αναλυτές τραβάνε τα μαλλιά τους με τον ΓΑΠ, εγώ συνεχίζω την απεργία κουρέματος δυναμικά. Η βούρτσα και το πιστολάκι μου έχουν κατέβει σε διαρκή απεργία, αλλά εγώ δεν κάνω πίσω! Θα παραμείνω ακούρευτη μέχρι να παραιτηθεί ο ΓΑΠ.

Το θολό δαχτυλίδι, το αντικόλλημα με την καρέκλα και η πράσινη ανάπτυξη, μου έχουν γίνει εφιάλτης. Ούτε ο άρχοντας των δαχτυλιδιών δεν φτάνει για να τον ξεκολλήσει. Ούτε το ραβδί του Χάρι Πότερ δεν φτάνει για να την πρασινίσει.

Η έκφρασή του είναι πάντα ίδια. Το ύφος του είναι πάντα ίδιο. Το λεξιλόγιό του είναι πάντα ίδιο. Μοιάζει σαν να ακροβατεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ο ένας είναι ο δικό μας. Ο άλλος είναι ο δικός του. Μόνο που εκεί δεν μένει μόνος του. Υπάρχουν κι άλλα ανθρωπάκια. Πράσινα κι αυτά, όχι όμως λόγω πασοκικής πεποιθήσεως.

Παιχνίδια μπλόφας, παιχνίδια εξουσίας, παζάρια και ρώσικη ρουλέτα. Ποντάρω ό,τι έχω σε αυτή τη συγκυβέρνηση εθνικής αποτυχίας. Ποντάρω Γουδί, ποντάρω εθνικά σύνορα, ποντάρω και τη Μύκονο, ακόμη, όχι μόνο το Καστελόριζο.

Ποντάρω γιατί από δω και πέρα όλα είναι θέμα τύχης! Ο ένας τραβάει από δεξιά ο άλλος από αριστερά. Κι άλλος έχει κατσικωθεί στη μέση σαν γάιδαρος. Δεν τους βρίσκω πουθενά, αλλά όταν έρθει η ώρα τους, το κρυφτούλι θα τελειώσει. Αγαλματάκια ακούνητα μέρα ή νύχτα; Μέρα για να χαρούμε το θέαμα, αλλά και νύχτα να’ ναι, κομμάτια να γίνει!

Τώρα στα παράθυρα τα λένε σαν καλές γειτόνισσες. Όπως τα λέγανε και πίσω από τις πόρτες. Έπεσε επιδημία ομοψυχίας και κολλήσανε όλοι. Εγώ προτείνω να τους βάλουμε σε καραντίνα. Να τους κλείσουμε δηλαδή 40 μέρες μέσα στη Βουλή κι όποιος επιβιώσει. Δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε την πανδημία. Αυτοί είναι ικανοί να κολλήσουν όλη την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.

Μετά, αφότου περάσει ο κίνδυνος να τους ξαμολύσουμε στο Σύνταγμα σαν τα αδέσποτα του δήμου. Να κοιμηθούν στο γρασίδι, ΟΧΙ στα παγκάκια, για κανένα μήνα και μετά να τους στείλουμε στις Κάννες, όπου θα τους επιτρέψουμε να καταδεχτούν την 6η δόση, με δύο όρους: Να μην τα κοπανήσει ο Σαρκοζί για ένα 24ώρο και να μην φαντασιωθεί τον Γκέμπελς η Μέρκελ για ένα 12ωρο.

Έπειτα, να επιστρέψουν μόνοι, φορώντας τσαρούχια. Μην δω καμία μπότα να΄ρχεται κατά δω, θα χαραμίσω τα νέα μου παπούτσια στα κεφάλια σας! Και να΄ταν κανένα 40άρι νούμερο να πω, χαλάλι! Αλλά, με το 36άρι τώρα τι να καταλάβουν και τα κεφάλια σας! Με 45άρι κάτι μπορεί να γινόταν!

Ζητώ συγνώμη από τις ελληνικές τράπεζες, ζητώ συγνώμη από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, ζητώ συγνώμη από όλους τους κερδοσκόπους του κόσμου. Που να το φανταστούμε ρε παιδιά ότι σας έκαναν τέτοια ζημιά! Τι μπορούμε να κάνουμε για να σας αποζημιώσουμε; Εμένα, να μου περισσεύουν αυτά τα παπούτσια..που λέω και παραπάνω. Αυτά που προόριζα να τα χρησιμοποιήσω μουσουλμάνικα για αντιδημοκρατικό σκοπό. Τι περιμένετε, λοιπόν;; Κοπιάστε κατά δω, μην ντρέπεστε! Ελάτε να τα πάρετε..

Γυμνή κι αναίσθητη πάνω στο τραπέζι

2011-11-07T09:11:00.008+02:00

Mέσα σε ένα λευκό αποστειρωμένο δωμάτιο βρίσκεται ένας ύποπτος κοντός, μια πλαδαρή χαμηλοβλεπούσα, ένας χυδαίος πορνόγερος και ένας βλάκας και μισός. Όλοι φοράνε άσπρη ιατρική ποδιά και προστατευτικό εξοπλισμό. Όλοι, εκτός από τον βλάκα.

Συγκεντρωμένοι γύρω από ένα τσίγκινο παγερό τραπέζι, εξετάζουν με προσοχή μια ολόγυμνη νεαρή γυναίκα που κείτεται αναίσθητη.

«Είναι λίγο μεγάλη για τα γούστα μου, αλλά κρατιέται ακόμη καλά», σχολιάζει ο χυδαίος πορνόγερος.

«Καλή είναι, αλλά κοντή! Εγώ τις προτιμώ ψηλές!», αντιτείνει ο ύποπτος κοντός.

«Εμένα μου φαίνεται πολύ εξώλης και προώλης, ξεδιάντροπη κι αμαρτωλή!», πετάγεται η πλαδαρή χαμηλοβλεπούσα.

Ο βλάκας τους κοιτάζει αμήχανος, ξύνοντας με αγωνία το μουστάκι του, κι έπειτα μουρμουρίζει:

«Δηλαδή, δεν θα την πάρετε;»

Οι τρεις τους τότε σχηματίζουν κύκλο ο ένας δίπλα στον άλλο, και συζητάνε με σιγανή φωνή για να μην τους ακούσει ο βλάκας.

«Ρε σεις, αυτός παραείναι βλάκας, μήπως να κόψουμε το θέατρο και να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα;» ρωτάει ο ένας.

«Τρελάθηκες ρε; Δεν βλέπεις ότι μπορούμε να του την πάρουμε και τσάμπα;», απαντάει ο άλλος.

«Βρε μη σας πω ότι μπορεί να μας πληρώσει κιόλας», συμπληρώνει τότε η τρίτη.

«Κοιτάξτε, μεγαλούτσικη είναι, κοντή είναι, περπατημένη φαίνεται, δεν είναι αυτό που ψάχνουμε», λέει τότε η πλαδαρή στον βλάκα.

«Μπορεί, αλλά δουλεύει ακόμη καλά, δεν έχει καμία βλάβη! Σίγουρα κάπου θα σας χρησιμεύσει!» απαντά ο βλάκας με κομμένη την ανάσα.

«Λυπούμαστε κύριε, αλλά είναι παντελώς άχρηστη. Επειδή φαίνεστε συμπαθητικός άνθρωπος, όμως, μπορείτε να την αφήσετε στο εργαστήρι μας και να την αποτεφρώσουμε εμείς. Να μην χρειάζεται να την κουβαλάτε πίσω, δηλαδή», τον αποθαρρύνει η χαμηλοβλεπούσα με τρόπο.

Ο βλάκας, δίχως να το πολυσκεφτεί, τους απαντά πρόθυμος: « Ας είναι, αποτεφρώστε την εσείς, σας ευχαριστώ για την ευγένειά σας». Έπειτα πιάνοντας το παγωμένο χέρι της γυμνής γυναίκας, μουρμουρίζει: « Αντίο Ελλάδα, έκανα ό,τι μπορούσα για να σε σώσω…»

Υπ. Όλα τα κείμενα αναρτώνται πρώτα στη σελίδα του fb, με αποτέλεσμα κάποια να φτάνουν καθυστερημένα ή και καθόλου στο blog. Ένα από αυτά είναι το παρόν. Μετάβαση στο fb:http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150431369085202&set=a.10150431368905202.415316.165272310201&type=3&theater

Που μου κρύψατε τον ήλιο;

2011-11-04T10:35:00.009+02:00

Αγαπητοί πολιτικοί μου,

αυτή την ύστατη στιγμή που καταρρέω, αποποιούμαι παντελώς οποιαδήποτε βοήθεια προσφέρετε για τη σωτηρία μου. Προτιμώ να καταποντιστώ στον πιο απόκρημνο γκρεμό, παρά να δω τον Καρατζαφέρη δίπλα στην Παπαρήγα και τους δυο παλιούς συμφοιτητές να τα λένε με το σχολιαρόπαιδο. Προτιμώ, αυτή την ύστατη ώρα να πέσω με αξιοπρέπεια. Κοινώς, προτιμώ ακόμη και να πεθάνω, παρά να με σώσετε με τη σημαία του εθνικού σταυρού.

Κορόιδευα τον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια, σαν γυναίκα που κάθεται σε έναν αποτυχημένο γάμο, μόνο και μόνο για το καλό των παιδιών της. Δεν ξέρω τι έκανα λάθος. Ό, τι μπορούσα να δώσω στα παιδιά μου, τους το έδωσα απλόχερα: Ήλιο, απέραντες παραλίες, άφθονη βλάστηση. Καρπερό χώμα, αλμυρό αέρα, γάργαρες πηγές.

Τα παιδιά μου, παρόλα αυτά, βγήκαν κοπρίτες, ακριβώς σαν τον μπαμπά τους. Αλλά, δεν τα κατηγορώ, ο άνθρωπος τείνει να μιμείται το κακό παράδειγμα. Ό,τι και να έκανα εγώ, αυτά πάλι από τον μπαμπά τους θα έπαιρναν. Αυτός ο γάμος ήταν καταδικασμένος να βγάλει σκάρτα παιδιά. Και το κακό τέλος μου ήταν προκαθορισμένο, κι ας έκανα ότι δεν το έβλεπα.

Μπροστά σε ένα κακό τέλος, ο ένας δείχνει τον άλλο. Εγώ, κοιτάζομαι στον καθρέφτη που δείχνει μόνο εμένα. Φοράω ακόμη την αστραφτερή μου πορφυρή χλαμύδα και τα φτερωτά σανδάλια. Οι βόστρυχοι μου είναι ακόμη δυνατοί σαν καραβόσκοινο και τα μάτια μου λάμπουν σαν τον ήλιο.

Στο φόντο του καθρέφτη μου, όμως, τίποτα δεν είναι ίδιο!Δεν βλέπω πουθενά τον Αριστοτέλη, που ήταν πάντα το αγαπημένο μου παιδί. Το καμάρι μου. Δεν βλέπω πουθενά το μέτρο, σε καμία αισθητική, σε καμία φιλοσοφία. Δεν βλέπω πουθενά την αρετή, σε καμία σχολή, σε κανένα δάσκαλο. Μα αυτό που με βυθίζει σε βαθιά μελαγχολία..είναι ότι δεν βλέπω πουθενά τον ήλιο.

Ω κοινόν αυτάδελφον Ελλήνων κάρα, που μου κρύψατε τον ήλιο; Εκεί ξεπέσατε, λοιπόν, να ξεπουλήσετε ακόμη και το ιερότερο οικογενειακό κειμήλιο που σας ζήτησα να μου φυλάξετε σαν κόρη οφθαλμού; Ήξερα ότι είστε δαιμόνιοι, αλλά δεν περίμενα ότι θα καίγατε ακόμη και τον ήλιο!

Σας απαρνιέμαι όλους. Παιδιά και πολιτικούς. Γίνατε πια τόσο ίδιοι, που δεν σας ξεχωρίζω. Ποια είναι η ήρα και ποιο το στάρι; Ούτε ο Δίας δεν θα μπορούσε να πει με σιγουριά! Γι’ αυτό δεν με νοιάζει πια προς τα πού θα ρίξει τον κεραυνό του! Αφού κάψατε τον ήλιο, να σας κάψει όλους!

Είμαι αιωνίως δεμένη σε αυτόν τον βράχο της Μεσογείου. Εμένα, όμως, δεν μπορεί να με σώσει κανένας Περσέας. Και ούτε ξέρω που έχει κρυφτεί η Θέτιδα για να κάνω παζάρια με τον Δία. Οι αυτοαποκαλούμενοι σωτήρες μου δεν είναι παρά οι μνηστήρες της Πηνελόπης, μεταμορφωμένοι. Ο Τηλέμαχος γέρασε..ο Άργος πέθανε. Ο Οδυσσέας με ξεπούλησε σαν κοινή παλλακίδα. Είμαι πια ολομόναχη, όπως και εσείς άλλωστε…

Υσ. Μιας και είναι της μόδας οι επιστολές

Ανταπόκριση στο fb:

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150436695940202&set=a.10150436695600202.416789.165272310201&type=1&theater

Μαλλιά που σπαρταράνε

2011-10-31T13:15:00.004+02:00

Αν μου περίσσευε και μένα κάτι σε αυτή τη ζωή, αυτό ήταν πάντα τα μαλλιά! Σε τέτοιο βαθμό που θυμάμαι διάφορους να μου λένε κατά καιρούς: «Μήπως να τα ισιώσεις;», «Μήπως να τα κουρέψεις;» «Μήπως να βάλεις σιλικόνη;». Λες και τα μαλλιά μου είχαν παραβεί κανένα διεθνώς θεσπισμένο όριο όγκου!

Εγώ από τη μεριά μου, δεν είχα ποτέ πρόβλημα, εκτός από εκείνες τις ένδοξες εποχές που με κούρευε η μαμά μου! Εδώ οι κομμώτριες και τα σκατώνουν, φαντάζεται κανείς τι κουπ πετύχαινε η κυρία Ευτυχία. Τέτοιο που κάποτε δεν μπορούσα να τη βλέπω τη μία και μοναδική αναμνηστική φωτογραφία από το δημοτικό! Μοιάζω τόσο σαν να το έσκασα από κάποιο ίδρυμα. Τώρα, τη βλέπω και γελάω..

Τα μαλλιά τελικά δεν είναι απλά τρίχες. Είναι ένα στοιχείο που προδίδει την ηλικία μας, τη ζωντάνια μας ακόμη και τη σεξουαλικότητά μας. Γι’ αυτό και κάποιες θρησκείες τα καλύπτουν με τόση προσοχή. Είναι πραγματικά μία φόρμα που αποκαλύπτει την προσωπικότητά μας.

Δεν μου αρέσουν τα βαμμένα γιατί καμουφλάρουν την πραγματική λάμψη. Δεν μου αρέσουν τα μονίμως ισιωμένα γιατί καταπιέζουν την πραγματική φόρμα. Δεν μου αρέσουν τα περμανάντ γιατί μου θυμίζουν πλαστικά φυτά. Ενώ τα μαλλιά είναι ένας ζωντανός οργανισμός, μοναδικός και ξεχωριστός σαν την προσωπικότητα του καθενός.

Μου αρέσουν τα μαλλιά που σπαρταράνε από ζωή. Που αντανακλούν εκτυφλωτική λάμψη. Που ανεμίζουν ανέμελα στον αέρα. Κι ας είναι αχτένιστα, κι ας έχουν ψαλίδα κι ας μπερδεύονται ανάμεσα στα δάκτυλα. Αυτά τα μαλλιά καμαρώνουν τη νιότη τους τόσο ασυναίσθητα.

Να απαγορευτεί η είσοδος των πολύ νέων στα κομμωτήρια! Να μένουν τα μαλλιά τους αθώα, μέχρι να τα σπιλώσει ο χρόνος. Για πόσο καιρό θα αστράφτουν νιάτα τα μαλλιά του; Για πόσο καιρό θα καμαρώνουν φουντωτά τα μαλλιά της; Κάποτε θαμπώνουν και ξεφουσκώνουν σαν φθαρμένη από τον χρόνο σαμπρέλα.

Δεν ξέρω πόσο καιρό ήταν κρυμμένη εκεί, κάτω από τις πολλές στρώσεις. Πάνω στο χτένισμα όμως την ανακάλυψα. Τραχιά στην αφή, άκαμπτη σαν νεκρή και άσπρη σαν λευκασμένη. Δοκίμασα να την ξεριζώσω, σαν να ήθελα να σταματήσω τον χρόνο με τη βία. Αλλά, αυτή επιμένει. Τουλάχιστον δεν φαίνεται. Τουλάχιστον ζει ακόμη. Κάτι είναι κι αυτό..

Ο χρόνος δεν σταματάει, ποτέ. Σε κάποιους όμως κάνει χάρες. Εμένα μου έκανε τη χάρη να κρατήσω τα παράνομα μαλλιά μου. Ίσως να μην έχουν τη λάμψη που είχαν κάποτε, έχουν όμως το καμάρι τους. Παρέμειναν απροσάρμοστα και κυκλοθυμικά. Άλλοτε σπαστά, άλλοτε κυματιστά άλλοτε πιο ίσια, άλλοτε πιο σγουρά.

Πάντα όμως καστανά..

Νούμερα, αριθμοί και γράμματα..

2011-10-29T11:08:00.011+03:00

Δεν ξέρω αν προηγείται ή αν ακολουθεί της ερώτησης «Τι ζώδιο είσαι;», μια φορά είναι από τις πρώτες απορίες που θέλουμε να μας λύσει ένας άνθρωπος που μόλις γνωρίζουμε. «Πως σε λένε;», «Τι δουλειά κάνεις;», «Που μένεις», «Τι ζώδιο είσαι;»

To όνομα είναι εγκυκλοπαιδική πληροφορία, ο τόπος διαμονής κατατοπιστική, το ζώδιο φαντασιακή, το είδος της δουλειάς, όμως, απολύτως καθοριστική. Όχι τόσο για την ποιότητα ενός ανθρώπου όσο για την ονομαστική του αξία. Τι λειτούργημα, τι υπηρεσίες, τι χειρωνακτική εργασία. Όλα μπήκαν κάτω από έναν κοινό παρανομαστή. Όλα έγιναν κλάσματα.

Από ονομαστικές αξίες έπηξε το σύμπαν! Κι από θεωρίες επίσης! Η ονομαστική αξία του ενός και η θεωρία του άλλου. Ο ένας κάνει τόσο, ο άλλος είπε αυτό! Τι με νοιάζει εμένα πόσο έκανε ή τι είπε; Στο τέλος τέλος, πείτε μόνο, τι έκανε!

Θα πάρω για παράδειγμα τον Μαρξ. Τα επτά παιδιά του πεινούσαν. Κι ας δούλευαν τα δύο μεγαλύτερα εξ αυτών σαν καλοκουρδισμένα ρομποτάκια. Κι ας ξεπουλούσαν το σώμα τους για την υπεραξία των βιβλίων του μπαμπά. Ποιος νομίζετε ότι τακτυλογραφούσε και μετέφραζε για λογαριασμό του κομμουνιστή Μαρξ; Ίσως γι’ αυτό να είχαν κι αυτά το ίδιο απονενοημένο τέλος που έχουν κάποιοι εργάτες στα κινεζικά εργοστάσια. Τα υπόλοιπα παιδιά του, πέθαναν.

Άλλα έγραφε κι άλλα έκανε.

Ο Ρουσσώ, ενέπνευσε την παιδαγωγική επιστήμη. Αφήστε τον Αίμιλιο να ανθήσει. Κλαδέψτε τον όσο πρέπει. Ποτίστε τον, όσο πρέπει. Μη του βάζετε κοπριά. Ενώ τα τέσσερα παιδιά του ξεροστάλιαζαν….στο ορφανοτροφείο.

Άλλα έγραφε κι άλλα έκανε.

Τώρα περάσαμε από τις θεωρίες στις προφητείες. Όλοι γίνανε ειδικοί του μέλλοντος: Αστρολόγοι, μελλοντολόγοι, οικονομολόγοι. Ήξεις, αφίξεις, ουκ εν πολέμω θνήξεις! Πες μου Πυθία, πότε θα γίνουμε κοινωνία; Ούτε με τρίφυλλα δεν μου απαντάει ..

IMF, CDS, offshore και βόρειος δεσμός, spread, haircut, selective default και λίλιθ. Χρειάζομαι επειγόντως ένα λεξικό ή καλύτερα ένα εγχειρίδιο με τίτλο: Πώς να γίνετε νούμερο; Αφού όλα γύρω μας έγιναν αριθμοί, εμείς μάλλον πρέπει να γίνουμε νούμερα. Ή μήπως έγιναν όλα αριθμοί επειδή είμαστε νούμερα; Ο αριθμός έκανε το νούμερο ή το νούμερο τον αριθμό;

Πάλι το’ριξα στη φιλοσοφία, τη στιγμή που απαγορεύεται να ξεμακρύνω από τα όρια της οικονομίας. Μάλλον δεν έχω καμία ελπίδα για ένταξη στη χώρα των αριθμών. Με πράσινη κάρτα τη βγάζω, μέχρι να με απελάσουν μια κι έξω! Αλλά, δεν σκοπεύω να πάω μακριά, ακόμη κι έτσι. Θα μπαίνω λαθραία από τα αφύλακτα σύνορα μέχρι να κάνω τα νούμερα, γράμματα. Όσα προλάβω, δεν έχει σημασία.

Με λένε Αφάνα, μένω στο κέντρο των προ-αστείων και υφαίνω ατέλειωτο πανί. Χάρηκα για τη γνωριμία..

Ανταπόκριση στο fb: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150429389600202&set=a.10150429389035202.414826.165272310201&type=3&theater

Αχόρταγος και εξαρτημένος παρτάκιας

2011-10-26T11:56:00.005+03:00

Θυμάμαι καλά τα προηγούμενα χρόνια των παχέων αγελάδων τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ, κάθε φορά που ακουγόταν στις ειδήσεις η λέξη «απεργία» για τα φορτηγά! Κατά εκατοντάδες συνέρρεαν οι εξαρτημένοι από τη μάσα συμπολίτες μου, για να προλάβουν!

Θυμάμαι όμως και οικονομικά αποφθέγματα του τύπου: «Έλα μωρέ, τι να σου κάνουν 900 ευρώ!», «Κανονικά έπρεπε να παίρνω διπλάσια λεφτά!». Ή ψυχαγωγικά αποφθέγματα του τύπου: «Να μη βγω 2-3 φορές την εβδομάδα για καφέ;», «Να μην πάω για ένα ποτό το Σάββατο ή ένα σινεμά την Κυριακή» ή φιλοσοφικά αποφθέγματα του τύπου: «Και τι με νοιάζει εμένα, εγώ το έκανα;», «Ε, και τι θες να κάνω εγώ!»

Αυτά όλα συνοπτικά έφτιαχναν το εξής προφίλ: Αχόρταγος, εξαρτημένος και αντιπαραγωγικός παρτάκιας που του περίσσευε μόνο η μίρλα. Μα ..φίλοι μου ήταν, μα εργοδότες μου ήταν, μα απλοί γνωστοί, ΌΛΟΙ δυσκολεύονταν οικονομικά! Ένιωθα πραγματικά σαν να ήμουν πρωταγωνίστρια μίας αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, με όλη της την τραγική ειρωνεία για το φιλοθεάμον κοινό!

Ήταν σαν να κλαίγανε οι παντρεμένες στο κρεβάτι της χήρας. Σαν να μοιράζαν σκοινιά στο σπίτι του κρεμασμένου. Σε πολλές περιπτώσεις μου ερχότανε να βάλω τις φωνές. Στην περίπτωση μιας παλιάς μου φίλης, δε, ήρθε κάποτε η στιγμή που ένιωσα ακόμη και ναυτία μπροστά της. Όχι μόνο τόσα πολλά, αλλά ΟΛΑ για τον εαυτό της και τίποτα και ποτέ για κανέναν άλλον! Όλα σε τόσο εμετικά υπερβολικό βαθμό, σαν να προσκυνούσε το σώμα της σε κάθε της επιθυμία.

Την επόμενη ναυτία την έπαθα την τρίτη φορά που άκουσα από τρίτο και διαφορετικό εργοδότη μου, πόσο του κοστίζω! Και μόνο η έκφραση με έκανε να αισθανθώ σαν έμψυχο υβριδικό προϊόν με τη νοημοσύνη ενός κοτσυφιού. Όταν δε έφτανα και στο νόημα, ήταν σαν να έφτανα σε κυκλαδίτικο νησί με δελφίνι, χωρίς να έχω πάρει την άκρως απαραίτητη δραμαμίνη μου!

Το αποτελειωτικό χτύπημα ήρθε όταν ήρθε και η ΝΔ και έφερε μαζί της τα λιμαγμένα γαλάζια παιδιά, που από το κακό της παρατεταμένης αναμονής, είχαν γίνει πιο μαύρα κι από κοράκια! Αυτοί θα έπαιρναν ένα ακόμη έργο σε συνεργασία με μεγάλο υπουργείο και εγώ θα το έφερνα σε πέρας! Στο τέλος, βέβαια, αυτό που έγινε, ήταν να πάρουν αυτοί τα λεφτά και εγώ μια άσχετη βεβαίωση. Τη στιγμή που η βεβαίωση ήταν και ο μόνος λόγος που εργάστηκα στο ένα τρίτο του χρόνου που θα εργαζόταν μια ολόκληρη διαφημιστική και με το ένα ψίχουλο της αμοιβής που θα έπαιρναν όλοι μαζί οι υπάλληλοί της.

Αυτά τα μπλε κοράκια ήταν τα πιο κομπλεξικά ανθρωπάκια που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου. Έτρεχαν με καγιέν από εκδήλωση σε ΔΕΘ, κουβαλώντας πάνω τους όλη την έπαρση ενός νταβατζή! Τώρα, πως γίνεται να φιλάς κατουρημένες ποδιές και να έχεις και το κεφάλι ψηλά, μην με ρωτήσετε. Τα λεφτά κάνουν «θαύματα». Ξεπουλάνε ήθος, ξεπουλάνε συνείδηση, ξεπουλάνε την ψυχή στο διάολο και καμαρώνουν κιόλας!

Τότε ήταν που ακόμη και οι εγκληματίες άρχισαν να μου φαίνονται πιο συμπαθείς από αυτή τη νέα κοινωνική ομάδα που συναντούσα όλο και συχνότερα μπροστά μου. Ακόμη και οι εγκληματίες μου φαίνονταν λιγότερο επικίνδυνοι από τους πουλημένους. Ένας άνθρωπος που σκοτώνει έναν άλλο άνθρωπο δεν είναι χειρότερος από έναν άνθρωπο που ξεπουλάει την ίδια του την υπόσταση. Και οι δύο αφαιρούνε μια ζωή. Μόνο που η πουλημένη ζωή βγάζει στο παζάρι κι άλλες…

Eπόμενος σταθμός: Τα ιδανικά μας!

2011-10-12T19:10:00.008+03:00

Το ψελλίζουμε στον εαυτό μας, το ακούμε από τους γύρω μας, γίνεται θέμα σε debate. Ξαφνικά, εκεί που καθόμασταν στην καφετέρια χαλαροί και παίζαμε τάβλι, εκεί που πληρώναμε αδιάφοροι κάτω από το τραπέζι, εκεί που περιμέναμε στωικά σε μια ουρά, εκεί που στρίβαμε το κεφάλι από την άλλη μεριά. Τώρα ξαφνικά όλοι αναρωτιούνται: «Μένω ή φεύγω;».Πάρα πολλοί, ξεπερνώντας το προβληματισμό, έχουν ήδη φύγει. Πάρα πολλοί από τους εναπομείναντες, έχοντας ρίξει το ένα πόδι στο αεροδρόμιο, βασανίζονται ακόμη. Ενώ άλλοι, βρίσκονται εν αναμονή, περιμένοντας την ευκαιρία να τους χτυπήσει την πόρτα.

«Φεύγω τρέχοντας», απαντούσα εγώ στο ερώτημα πριν ξεσπάσει η κρίση. Κρίση είχα πάθει όταν είχα κάνει μια εργασία για την ελληνική οικονομία το 2007. Δείκτες να δουν τα μάτια σου! Μακροοικονομίας θέλεις, μικροοικονομίας θέλεις, όλοι οι δείκτες μου έδειχναν προς αεροδρόμιο μεριά με το κόκκινο φως του συναγερμού να αναβοσβήνει σαν τρελό.Δεν ήταν όμως οι οικονομικοί δείκτες που με κατεύθυναν, αλλά οι κοινωνικοί. Όπως αυτοί φωτίζονταν από τις βιτρίνες που στόλιζα το 2004 σαν πωλήτρια σε μεγάλο πολυκατάστημα της Αθήνας. Ο μισθός μου τότε ήταν 499 ευρώ. Τον θυμάμαι καλά, γιατί αυτός τα πλήρωνε όλα. Και το φαγητό και το ενοίκιο. Ενίοτε και καμία κάρτα κινητού ή κανένα ρούχο σε περίοδο εκπτώσεων. Αυτά ήταν τα όλα.

Παράνομα δεν έβγαλα ποτέ τίποτα από το κατάστημα, έβαλα όμως, το παραδέχομαι. Στον πάτο μιας χάρτινης λευκής τσάντας έκρυβα ένα τάπερ! Μόνο που στον έλεγχο της πόρτας, ο διευθυντής, η υπεύθυνη ορόφου, η υπεύθυνη διακόσμησης και η λοιπή κουστωδία έβλεπε μόνο όσα μας επέτρεπαν να βάζουμε μέσα στο κατάστημα, με το τάπερ να σκεπάζεται καλά κάτω από μια σωστά διπλωμένη άσπρη κόλλα χαρτί. Στο δίπλωμα, πια, είχα πάρει διδακτορικό!Κάτω από βιτρίνα-ψεύτικο πάτο έκρυβα επίσης και τα βιβλία μου όταν είχα εξεταστική. Δίπλα από κάτι 100% μάλλινες μπλούζες, που είχε σημασία να τονίζω στις πελάτισσες ότι είναι ιταλικής καταγωγής. Λαθραίο φαγητό για να γλιτώσω τα έξοδα του κυλικείου και λαθραία βιβλία για να γλιτώσω την εξεταστική του Σεπτεμβρίου.

Τον Ιούλιο του 2004, στο τελευταίο κάθισμα του νέου αμφιθεάτρου, έδινα το τελευταίο μου μάθημα. Το στυλό μου σερνόταν πάνω στην άσπρη κόλλα σαν να τραβιόταν η μύτη του από κάποιο κρυφό μαγνήτη. Ένιωθα σαν να έγραφα σε slow motion. Υπερκόπωση, απεφάνθη ο γιατρός. Η πρώτη, αλλά όχι η τελευταία, που θα πάθαινα.

Τον Αύγουστο όλοι έτρεχαν να δουν τους Ολυμπιακούς αγώνες, εγώ ήθελα απλά να τερματίσω τον δικό μου. Εκείνο το πρωινό ξύπνησα στην ώρα μου, για πρώτη φορά. Είχε περάσει τόσο διάστημα, όσο χρειαζόταν για να συνηθίσω. Να ξυπνάω το πρωί στην ώρα μου, να χτυπάω την κάρτα μου στην ώρα μου, να σφουγγαρίζω το κόρνερ μου στην ώρα μου.Την ίδια μέρα, όχι απλά παραιτήθηκα, αλλά με έπιασε σύνδρομο φυγής, το οποίο δεν με άφησε ούτε και μετά από δέκα διαφορετικές δουλειές.

Τώρα πια νομίζω ότι μου έγινε δεύτερη φύση, κι όλο φεύγω από τη δουλειά, κι όλο φεύγω από τη χώρα, κι όλο φεύγω απ’ όλα όσα ΔΕΝ μου πάνε, μένοντας, όμως, εδώ!Προορισμός μου δεν είναι καμία νέα γη της επαγγελίας, ούτε καμία άλλη δουλειά. Προορισμός μου είναι τα ιδανικά μου κι ο μόνος τρόπος για να φτάσω κάποτε εκεί ..είναι να φεύγω!

To μαύρο πρόβατο της οικογενείας..

2011-09-07T16:59:00.001+03:00

Δεν ξέρω αν έχει κάθε στάνη, κάθε οικογένεια (με τη στενή ή την ευρεία έννοια) όμως έχει σίγουρα ένα, τουλάχιστον, μαύρο πρόβατο. Μαύρο, που βγαίνει σε όλες τις αποχρώσεις: γκριζόμαυρο, κατράμι, μελανό. Ο τόνος της μαυρίλας ακολουθεί πάντα ανοδική πορεία. Το γκρι του μαύρου να γίνει μελανό, γίνεται. Το αντίστροφο, ούτε με ακαζού!

Μαύρο δεν γίνεται το πρόβατο, μαύρο γεννιέται! Και αυτό από μόνο του δεν είναι και τόσο κακό. Κακό, κάκιστο και μη χειρότερα, είναι ότι γεννιέται μέσα σε μια οικογένεια. Αποτέλεσμα: ρούχα μαζί που πλύθηκαν και έχουν γίνει μοβ. Τότε ό,τι χρώμα και να είχε μια οικογένεια πάει στράφι. Ξεβάφει, ξεφτίζει, ξεθωριάζει.

Κανένας γονιός και καμία οικογένεια δεν είναι τέλεια. Αλλά, το μαύρο πρόβατο θα τη χρησιμοποιήσει πάντα σαν δικαιολογία ή ακόμη καλύτερα θα την ενοχοποιήσει μέχρι τελικής πτώσεως για τη μαυρίλα του. Έτσι, θα μαυρίζει ακόμη περισσότερο σαν τα παιδιά του κόρακα και θα έχει και άλλοθι, το οποίο θα έχει φυτέψει σαν αγκάθι στην ψυχή της οικογένειάς του, με χειραγωγίστικη δεξιοτεχνία που θα ζήλευε και ο πιο έμπειρος ναρκομανής.

Εκεί ακριβώς σε αυτό το σημείο, η οικογένεια την έχει πατήσει δια παντός. Διότι το αγκάθι θα αρχίσει να βγάζει ρίζες και να πολλαπλασιάζεται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο, μέχρι να γίνει θεόρατη αγκαθιά σαν τη φασολιά του Τζακ. Και τι καλύτερο για το μαύρο πρόβατο που θα αρχίσει να βόσκει ανενόχλητο!

Αγαπητοί γονείς, αγαπητά αδέρφια και λοιπό συγγενολόι, με το να ποτίζετε την αγκαθιά από τύψεις, ούτε απαλύνεται τον πόνο σας, ούτε ασπρίζει το πρόβατο. Κόψτε τη σύριζα με σιδεροπρίονο, γκρεμίστε την με σκαπτικό, κάψτε την με πετρέλαιο. Τότε μόνο μπορεί, ΜΠΟΡΕΙ, να δείτε καμιά ανταύγεια πάνω στη μαυρίλα.

Όταν το μαύρο πρόβατο σταματήσει να τρέφεται, θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες ή θα αφανιστεί. Είναι και αυτό ένα ενδεχόμενο. Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, μπορεί να είναι και το μόνο, σαν ένα αναγκαίο κακό.

Tα νέα δεσμά της ελευθερίας

2011-08-21T16:16:00.003+03:00

Δεν έχει προλάβει να φτάσει στα τελειώματά του ο Αύγουστος και τα όργανα έχουν αρχίσει να βαρούν για τα καλά. Συγχρονισμένα στο ίδιο βιολί και με ενισχυμένες ορχήστρες, κουρδίζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, έτοιμα να μας πάρουν τα αυτιά και αυτή τη σεζόν. Τέταρτη σεζόν στη σειρά, η σαπουνόπερα της κρίσης, που από αλλού ξεκινάει και αλλού φτάνει, κρατάει ακόμη καλά νούμερα.

Τα νεύρα μου δεν αντέχουν άλλη κρίση. Άλλο επικείμενο κραχ, άλλη υποβάθμιση άλλο ΔΝΤ, άλλο ψυγειοκαταψύκτη. Που να έχει μέσα κατεψυγμένες σπανακόπιτες, πίτσες, κρέατα και λαχανικά. Η κατοχή σου αφήνει πολλά κουσούρια, ένα από αυτά είναι και το ψυγείο-ρεζέρβα. Διπλό σε μπόι από αυτό το παγοβουνοστοκατζίδικο που έχω εγώ. «Καλά δυο άτομα μόνα τους οι γονείς σου, τι το θέλουν και δεύτερο ψυγείο;», είχα ρωτήσει μια φίλη μου την πρώτη φορά που επισκέφτηκα το σπίτι της.

«Αν ψάχνεις κόκκους ρυζιού στην ψάθινη σκούπα, αυτά παθαίνεις» , μου είχε πει. Αυτό περιπλέκει τα πράγματα μέσα στο μυαλό μου. Γιατί η μνήμη προμηθεύει κάποιους με δεύτερο ψυγείο και το αρχέτυπο αφήνει άλλους στα κρύα του λουτρού; Τα παιδιά των κατοχικών πως έγιναν πρεσβευτές του καταναλωτισμού; Οι γονείς τους έκαναν τα λεφτά μασούρι και αυτοί τα μασούρια δανεικά.

Με δανεικά κι αγύριστα ζουν πολλοί γνωστοί μου δεξιά κι αριστερά. Ήθελαν κι αυτοί αυτά που είχαν οι άλλοι, όπως ένας βρετανός ανήλικος ήθελε ένα πουλόβερ 200 στερλινών και το απέκτησε με το πρόσφατο πλιάτσικο. Άλλαξε ταυτότητα ο πεινασμένος. Δεν πεινάει για στάρι ούτε για ελιές. Πεινάει για αυτοκίνητα, για ταξίδια, για επώνυμα ρούχα. Πεινάει για μια πιο λουσάτη ζωή.

Γι’ αυτό λέει επήλθε η κρίση, επειδή τους έπιασε όλους λόρδα για μεγαλεία στη Γαλλία. Διότι να έχουν οι ολίγοι τα πάμπολλα είναι θεμιτό και ασφαλές, αλλά να θέλουν όλοι περισσότερα είναι επικίνδυνο. Να έχω εγώ ένα γιοτ για τις τσάρκες μου στα καλοτάξιδα νερά, τις βίλες μου στην Τοσκάνη για να απολαμβάνω το weekend και να κάνω ένα πάρτι για τη κορούλα μου με 3-4 εκατ. ευρώ, δεν βλάπτει κανέναν. Με δείχνουν και στα μεσημεριανά και με καμαρώνουν. Αλλά να θέλει και η κυρά Μαίρη καινούργιο αυτοκίνητο πάει πολύ!

Το πιο επικίνδυνο όπλο ενάντια στον καπιταλισμό κατασκευαζόταν επί χρόνια κάτω από τη μύτη των μυστικών υπηρεσιών. Το γυάλιζαν και το καθάριζαν μετά μανίας και το επιδείκνυαν με αλαζονεία μπροστά στα μούτρα τους, αλλά κανείς δεν το πήρε χαμπάρι. Μην πάει ο νους σας σε κανένα καλάσνικοφ ή σε κανένα ρεβόλβερ, παρά μόνο στη βιτρίνα. Χόρτασε το μάτι από βιτρίνα μέχρι που πλύθηκε ο εγκέφαλος στους 30^Ο βαθμούς και παρόλα αυτά ξέβαψε. Και για όλα φταίει το μαλακτικό..δηλαδή η πρόσβαση.

Ένα σύστημα που σου προσφέρει απρόσκοπτη πρόσβαση στη γνώση και άμεση πρόσβαση στην πληροφόρηση, για πόσο καιρό θα σε εμποδίζει από την πρόσβαση στα άδυτα του καταναλωτισμού και της πολυτέλειας; Αφού η Μαιρούλα κι ο Γιαννάκης υποτίθεται ότι είναι καθόλα ίσοι, γιατί ο ένας από τους δύο φτάνει πιο ψηλά; Έχουν και οι δύο δικαίωμα να απλώσουν τα χέρια τους μέχρι εκεί που μπορούν, αλλά μόνο ο ένας δικαιούται να έχει μαζί του σκάλα! Με ποια κριτήρια ακριβώς;

Παλιοκαινεοφιλευθερισμός με ίσες ευκαιρίες γίνεται; Σιγά μην περιμένει ο λέοντας την απολογία του ελαφιού για να δει αν τελικά θα το φάει! Ο μοντέρνος πεινασμένος απέκτησε ψωμί και παιδεία, αλλά την πάτησε με την ελευθερία. Γιατί τα δεσμά της ελευθερίας έχουν πάψει προ πολλού να είναι οι σιδερένιες αλυσίδες..

Το κλίμα και οι ντομάτες..

2011-08-03T19:17:00.001+03:00

Μια πόλη που καταπιέζει τις αισθήσεις δεν τη θυμάται κανείς από μακριά, παρά μόνο από συνήθεια. Εντελώς ξαφνικά και χωρίς να έχει προηγηθεί κανένας συνειρμός το μυαλό ανασύρει εικόνες σαν ζαλισμένο καλειδοσκόπιο. Και παραδόξως, καμία σχέση δεν έχουν με τον συνωστισμό στο λιμάνι του Συντάγματος που καθημερινά ξεβράζει ψάρια όλων των ειδών. Καμία σχέση δεν έχουν με τον συνωστισμό της υπομονής που καθημερινά παρουσιάζει μεγαλύτερο έλλειμμα κι από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Το Καλλιμάρμαρο ξεπετάγεται αδειανό από τα αριστερά μου και το στενάκι, που αγναντεύει παραιτημένος ο ποιητής, στα δεξιά μου. Εκεί πού κάνει τέρμα το 221. Ανάμεσα στην Εθνική Βιβλιοθήκη και την Ακαδημία Αθηνών. Εκεί που κάνουν τέρμα τα μισά λεωφορεία της Αθήνας. Μόνο που είναι άδειο κι αυτό..από πολίτες, από μετανάστες, από επαίτες..από αδέσποτα.
Με μερικές αρωματιστές ντομάτες και μπόλικο φρέσκο αέρα, ξεπουλάω και το Καλλιμάρμαρο και την Ακαδημία Αθηνών σε τιμή ευκαιρίας. Όσο ξεπουλιέται το σώμα στην αγορά εργασίας. Όσο ξεπουλιέται το πνεύμα στα απομεινάρια της αρχαίας αγοράς.
Μακάρι να μπορούσα με την ίδια ευκολία να ξεπουλήσω και τον βαρύ ίσκιο της ελιάς και τη βαριά μυρωδιά του πεύκου. Να ξεπλύνω τη θαλασσινή αρμύρα από πάνω μου και να σαλπάρω για άγνωστο προορισμό με μοναδικές αποσκευές αυτές τις δύο εικόνες που έχουν στοιχείωσει τις αναμνήσεις μου από την Αθήνα. Την Αθήνα που ποτέ δεν την περπάτησα σαν κάτοικος, την Αθήνα, στην οποία ήμουν και παρέμεινα 15 χρόνια τουρίστρια.
Κάποτε σίγουρα ήταν κλεινόν, αλλά χρόνια τώρα, δεν είναι ούτε καν άστυ. Είναι ένα ζοφερό κατασκεύασμα της πεινασμένης αντιπαροχής που διακρίνεται από νοητές ζώνες Απαρτχάιντ για τους μαύρους στο χρώμα ή στη μοίρα που επιτρέπεται να περπατούν μέχρι εκεί που δεν αντέχει η τσέπη τους. Βουτηγμένο στην αρρώστεια μέχρι που το πάλαι ποτέ ένδοξο κέντρο νόσησε και σωματικά με αποτέλεσμα να αυξηθούν, λέει, δραματικά ασθένειες του προπερασμένου και του περασμένου αιώνα, όπως φυματίωση, ηπατίτιδα και AIDS. Δεν μπορώ να πω ότι χαίρομαι, αλλά σίγουρα δεν λυπάμαι. Μπορώ μόνο να πω ότι όσοι νόσησαν πληρώνουν τη δεύτερη δόση του λογαριασμού μέ έναντι την ταρίφα στην πιο άθλια μορφή εκμετάλλευσης και εκκαθαριστικό στη Θεία Δίκη.
Σε μια κοινωνία που επιπλέουν τα κιτς ανθρώπινα δικαιώματα και οι ρετρό φιλανθρωπικές εκδηλώσεις..η Θεία Δίκη θα αργήσει..αλλά τελικά θα έρθει για όλους και για όλα..

Υπ. Η ελιά της φωτό, λέγεται ότι είναι η αρχαιότερη στον κόσμο και βρίσκεται στην Κρήτη...

Χρωστάμε τα μυαλοκέφαλά μας

2011-06-18T08:34:00.001+03:00

Παλιά μου συμφοιτήτρια, από την ίδια σχολή, όχι από το ίδιο τμήμα, βρέθηκε να δουλεύει μέσω γνωστού της σε πολιτικό γραφείο γνωστού πολιτικού της αντιπολίτευσης τότε. Μιλάω για διάστημα περίπου τριών χρόνων πριν.

Για τη συμπεριφορά του και την προσωπικότητά του, είχε μόνο δυσαρέσκεια να εκφράσει. Για όλα τα άλλα, είχε κάτι παραπάνω από αυτό. Τελικά, μετά από έναν περίπου χρόνο η συνεργασία τους έληξε κάπως έτσι: Η φίλη μου αντέδρασε στις υπερωρίες που έκανε, ΧΩΡΙΣ να βρίσκεται στο γραφείο του εν λόγω πολιτικού, τις οποίες όμως ΕΣΕΙΣ ΟΛΟΙ τις πληρώνατε ΜΙΑ ΧΑΡΑ. Με άλλα λόγια, ο πολιτικός αυτός ΕΒΓΑΖΕ από μία υπάλληλο του γραφείου του παραπάνω από 1000 ευρώ τον μήνα, αναφέροντας ΨΕΥΔΩΣ ότι κάνει υπερωρίες.

Ο τότε βουλευτής έγινε υπουργός με τη νέα κυβέρνηση που προέκυψε το 2009, και παραμένει μέσα στα υπουργεία και με τον νέο ανασχηματισμό του 2011. Αν νομίζετε ότι αυτός ο πολιτικός αποτελεί εξαίρεση, πλανάστε πλάνην οικτράν.

Και τώρα κάντε έναν απλό υπολογισμό: Ένας βουλευτής ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να έχει στο πολιτικό του γραφείο 4 υπαλλήλους, ένας υπουργός όσους θέλει και δεν σας λέω τι θέλουν για αυτοκίνητο, είδη γραφείου, τηλεφωνικούς λογαριασμούς, αεροπορικά εισιτήρια κτλ. Σας λέω μόνο για τους υπαλλήλους που δικαιούνται. Ας μείνουμε στο λιγότερο δαπανηρό παράδειγμα, αυτό του βουλευτή. 4 υπάλληλοι από 1000 ευρώ τον μήνα τουλάχιστον, υπολογίζονται σε 70.000 τον χρόνο, τουλάστον! ΣΥΝ 1000 ευρώ «ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ» από τον καθένα άλλες 70.000 ευρώ-μποναμάς για τον βουλευτή.

Πάμε τώρα στη σούμα. Αν υποθέσουμε «κακόπιστα» ότι όλοι ακολουθούν το ίδιο εργοδοτικό μοντέλο..ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ ΤΟΥΣ; 168.000.000 ευρώ τον χρόνο, τουλάχιστον!

Οι πολιτικοί μας είναι σάπιοι και η σάπια πολιτική τους μόλυνε την κοινωνική ραχοκοκαλιά από άκρη σε άκρη. Η κοινωνία πάσχει από θανατηφόρα ασθένεια και αντί να φάει τουλάχιστον μια χημειοθεραπεία καταπίνει τη σούπερ μαντολίνη με τη σέσουλα από ανασχηματισμό σε ανακύκλωση κι από παρωδία σε υποσυνείδητη χειραγώγηση του κόσμου. Τώρα, η χειραγώγηση είναι υποσυνείδητη, πριν ήταν συνειδητή.

Καλά τα λέει ο Πάγκαλος για να απενεχοποιήσει τα εγκλήματα τους, υπενθυμίζοντάς μας τη συμμετοχή στο κόλπο. Συμμετοχή είναι όταν βολεύεσαι κρατώντας το στόμα κλειστό για τα κακώς κείμενα. Συνενοχή είναι να κρατάς το στόμα σου κλειστό, ακόμη κι όταν δεν βολεύεσαι! Οι μόνοι που δικαιούνται να φωνάζουν στο Σύνταγμα, όμως, είναι δεύτεροι. Εσείς, οι πρώτοι που απολαμβάνατε παχυλούς μισθούς, έναν κανονικό και έναν από τα επιδόματα, εξακολουθήστε να κρατάτε το στόμα σας κλειστό, γιατί και η υποκρισία έχει τα όριά της!

Αλλά, όλα αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν. Είναι όπως λένε και οι σοφοί πολιτικοί μας…παρελθοντολογία! Μην ξανακούσω κανέναν να αναφέρεται στα αμαρτήματα που παρελθόντος, λοιπόν. Μετά την απομάκρυνση από τις κάλπες όλα ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ μονοκοντυλιά! Αυτοί που τα έπραξαν, αθωώνονται ως δια μαγείας με τη νέα εντολή του λαού. Τώρα έχουμε εκλεγμένη κυβέρνηση που ασκεί τα καθήκοντά της μέσα σε ένα δημοκρατικό πλαίσιο. Και αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία απ’ όλα και απ’ όλους: Να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά της, ανενόχλητη, απαράλλαχτη και με τον ίδιο ξύλινα παπαγαλίστικο πολιτικό λόγο που προβάρεται στον καθρέφτη της τουαλέτας ανάμεσα σε αυτάρεσκη αλαζονεία και μάταιη πεποίθηση ότι απευθύνεται σε ηλίθιους, πουλημένους, βολεμένους, αμέτοχους, ανίδεους, ακοινώνητους κατ’ επίφασιν πολίτες.

To τελευταίο ενοίκιο..

2011-06-14T09:57:00.005+03:00

Πηγαίνοντας να πληρώσω το 10^ο ενοίκιο, βρήκα τον κυρ Φώτη να ξεφυλλίζει με γινάτι ένα μικρό ορθογραφικό-μονοτονικό λεξικό του Πατάκη, ίδιο με εκείνο που μου είχε χαρίσει πριν από πολλά χρόνια η νονά μου, η κυρία Σία.

Με το τράβηγμα της καρέκλας του μικρού στρογγυλού τραπεζιού, το βλέμμα του ξεκόλλησε γουρλωμένο από τα φύλλα, και η ερώτηση με πρόλαβε πριν καθίσω: «Ξέρεις τι σημαίνει σώγαμπρος;» Η απάντησή μου, δεν φάνηκε να τον πείθει, και έτσι συνέχισε το φυλλομέτρημα..

«Εγώ, δεν έμενα στο ίδιο σπίτι με τα πεθερικά μου, άρα δεν είμαι!», αναφώνησε μόλις το δάκτυλό του στέριωσε πάνω από το λήμμα. «Θα το πω αύριο στον Κοσμά να μη με λέει σώγαμπρο στο καφενείο!», συνέχισε μονολογώντας.

Εγώ πάντως, το ενοίκιο στο όνομα της γυναίκας του το πληρώνω, μα και τα άλλα ενοίκια από τα μισά διαμερίσματα της πολυκατοικίας, στο ίδιο όνομα πληρώνονται! Η κυρία Τούλα, ωστόσο, μόνο για ιδιοκτήτρια μισής πολυκατοικίας δεν μοιάζει. Συρρικνωμένη, ρουφηγμένη και σταφιδιασμένη με πρησμένα μελανά δάχτυλα και καλοδουλεμένες ρυτίδες πάνω από τα φαγωμένα χείλη που δεν φτάνουν για να κρύψουν τα μεγεθυμένα δόντια μασέλας πίσω από κάθε λέξη.

«Φαίνεται καλός αλλά δεν είναι!», μου είπε χαμηλόφωνα τινάζοντας την άκρη της μπλούζας της με τον αντίχειρα και τον δείχτη αηδιασμένους σαν να έπιαναν ύφασμα βγαλμένο από τον Θερμαϊκό. «Εγώ γιατί νομίζεις ότι κατάντησα έτσι;», συνέχισε ακόμη πιο χαμηλόφωνα.

Δεν είχα καμία αμφιβολία επ’αυτού. Εδώ κόντεψα να αρρωστήσω εγώ μέχρι να πάρω πίσω μέρος της εγγύησής μου, μετά και την καταβολή του 15^ου και τελευταίου ενοικίου. Τέτοιο επινοητικό παραλήρημα για να γλιτώσει κανείς λίγα ευρώ, που δεν ήταν ποτέ δικά του, από κάποιον που του έσκαγε τα ενοίκια κάθε δέκα του μηνός και ώρα 6 απογευματινή επί ενάμιση χρόνο, δεν το φανταζόμουν ούτε κατά υπερβατική φαντασία.

Τι έναντι, τι εκκαθαριστικά, τι πρόωρες μετρήσεις της ΔΕΗ, τι προφητείες για την ΕΥΔΑΠ, που δεν σου παρέχει πρόωρη μέτρηση, μετά από τις άτοπες απειλές που με έφερναν αντιμέτωπη με το φαιδρό δίλλημα: επιστροφή εγγύησης ή πληρωμή υπόλοιπων ενοικίων μέχρι τη λήξη του συμβολαίου μετά την «πρόωρη» αποχώρησή μου, μετά από την καρμιροκλάψα της χαροκαμένης χήρας, που έπαιζε σε επανάληψη τις εξής φράσεις: «δεν έχω, δεν έχω», «μου περικόψανε τη σύνταξη», «κάνω ανακαίνιση σε ένα διαμέρισμα», μετά από την αρχική διαβεβαίωση «Θα σας τα δώσω αφότου φύγετε», που ούτε κι αυτή έπιασε τόπο.

Τι μηχανεύτηκε το γέρικο μυαλό του για να γλιτώσει 100 ευρώ; Το βλέμμα μου αφαιρέθηκε πάνω στον χρυσό σταυρό που κρεμιόταν στον λαιμό της κυρίας Τούλας, ενώ στεκόμουν έξω από την κάσα της εξώπορτας του σπιτιού της, αρνούμενη να περιμένω εντός της οικίας της, όσο ο άντρας της ετοίμαζε μια χειρόγραφη Α4 κόλλα, αναγκαστικά, αφότου όλα τα επιχειρημάτά του πήγαν στον βρόντο, για να μου επιστρέψει το ευτελές για την περιουσία του και τη χοντρή σύνταξή του κουρεμένο υπόλοιπο ποσό από την εγγύηση που του είχα καταβάλει ενάμιση χρόνο πριν.

Τη σήμερον ημέρα, ορνιθοσκαλίσματα, προσθαφαιρέσεις, επεξηγήσεις με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, κι άλλες πράξεις, αυξημένη με το ζόρι ΕΥΔΑΠ..ζαλίστηκα μέχρι να φτάσω στο τέλος όπου έπρεπε να υπογράψω για να διασφαλίσω τον κυρ Φώτη, μη τυχόν και προσφύγω σε δικηγόρο για να πάρω πίσω τα λεφτά της εγγύησης που θα μου επέστρεφε, τα οποία ακόμη και ετούτη την ύστατη ώρα, τα έβγαζε κατά 12 ευρώ λιγότερα.

Ευτυχώς η κυρία Τούλα πρόλαβε να μου επιστρέψει κρυφά το ακριβές ποσό, όσο ο άνδρας της συνέτασσε το πολύτιμο ντοκουμέντο με περισσή σπουδή μη του ξεφύγει κανένα σεντ, παρότι η ώρα ήταν περασμένη, νυχτωμένη και πιο κουρασμένη από ποτέ..και το θέμα τελείωσε εκεί!

Άθλιες ψυχές, ταπεινοί προσκυνητές του χρήματος που σέρνονται σκοτεινές στα σοκάκια της Αθήνας, για να φτάσουν στη ΔΕΗ, μέσα στο ιδρωμένο καταμεσήμερο, φτάνει να μη χρειαστεί να πάρουν αυτοκίνητο ή ταξί!

Άθλιες ψυχές, καταφρονεμένοι ζητιάνοι του κέρματος που σέρνονται μόνες από δωμάτιο σε δωμάτιο για να φτάσουν στο τραπεζικό βιβλιάριο, μέσα στο πεθαμένο σπίτι, φτάνει να βλέπουν τα μηδενικά στη θέση τους!

Ή εγώ έτυχε να γνωρίσω πολλές ή αυτές δεν τις παίρνει ούτε ο Χάρος και βολοδέρνουν καταραμένες στους δρόμους. Πόση αθλιότητα μπορεί να αντέξει αυτός ο κόσμος; Αν υπήρχαν επιτρεπτά όρια, η μία φυσική καταστροφή μετά την άλλη θα έπρεπε να είχαν ήδη μετατρέψει τη γη μας σε χαμένη Αθλιαντίδα.

Mπορείτε να μαντέψετε ΤΙ είναι;

2011-06-04T10:53:00.001+03:00

Υπάρχει παντού γύρω μας και εκδηλώνεται με έντονα καιρικά και κοινωνικά φαινόμενα. Τι είναι; Η αυριανή μέρα ..μπορεί για τον καθένα από εμάς να έχει τη δική της σημασία. Για μένα, πάντως, είναι σαν ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Έχοντας εξαντλήσει κάθε σπιθαμή υπομονής, τα τελευταία τρία χρόνια είχα ρίξει μαύρη πέτρα σε αυτό το μόρφωμα που πολλοί το αποκαλούσαν κοινωνία.

Στο μυαλό μου στριφογύριζε πάντα η ιδέα της μετανάστευσης σε άλλη χώρα. Το 2009, οι περιστάσεις το έφεραν έτσι, ώστε να κάνω το πρώτο μου ταξίδι στας Ευρώπας. Πόσο πολύ μου έλειψε η χώρα μου, δεν μπορώ το περιγράψω. Ένιωθα σαν το ψάρι έξω από το νερό. Όχι άβολα, αλλά εκτός του «φυσικού» μου περιβάλλοντος.

Όταν επέστρεψα, το πήρα πολύ πατριωτικά το θέμα. Γιατί να φύγω εγώ; ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΥΤΟΙ! Να φύγουν αυτοί που κάνουν ανυπόφορη τη ζωή μου εδώ. Γιατί να φύγω εγώ; Γιατί φεύγουν οι νέοι μας, γιατί φεύγουν οι επιστήμονες, γιατί φεύγουν οι άνθρωποι που έχουν κάτι να δώσουν και μένουν μόνο αυτοί που έχουν κάτι να πάρουν;

Κατάντησα ανασφάλιστη, ακοινώνητη και καταγγελιομανής. Κατήγγειλα το ΙΚΑ της περιοχής μου, κατήγγειλα το ΚΕΠ της περιοχής μου, κατήγγειλα ακόμη και το Πανεπιστήμιό μου. Και το περίεργο ξέρετε πιο είναι; Οι ανώτεροι των καταγγελλομένων, με δικαίωναν! Σε μια πρόσφατη συναλλαγή μου με άλλο δημόσιο φορά, ο ίδιος ο διευθυντής με προέτρεψε να κάνω καταγγελία, αφού σήκωσα κυριολεκτικά όλο το ταχυδρομείο στο πόδι με τις φωνές μου, ενώ μια υπάλληλος μου είπε: «Αφού ζείτε σε υπανάπτυκτη χώρα, είστε και εσείς υπανάπτυκτη».

Αυτός ο συλλογισμός δεν είναι λάθος, η θιγμένη υπάλληλος, έλεγε αλήθεια. Όποιος ζει σε μια υπανάπτυκτη χώρα, είναι υπανάπτυκτος. Η μόνη διαφορά ήταν όμως, και αυτό πως θα μπορούσε να το ξέρει η υπάλληλος, ότι εγώ ζω στη χώρα, χωρίς πραγματικά να ζω. Και ξεμυτίζω από τον μικρόκοσμό μου, μόνο όταν πραγματικά αναγκάζομαι. Γι’ αυτό και εναπόθεσα όλες μου τις ελπίδες σε μια κοινωνία πολιτών..έστω και ηλεκτρονική, έστω και φαντασιακή!

Πρέπει να είσαι πραγματικά υπανάπτυκτος, όσα πτυχία κι αν έχεις πάρει, για να καταδέχεσαι να σου περνάει μια αίτηση ένας δημόσιος υπάλληλος που κάνει 5 λεπτά να καταχωρήσει ένα όνομα στον υπολογιστή, αφότου σε έχει κάνει να χάσεις 5 μέρες για να πηγαινοέρχεσαι από ράθυμο ρεμάλι σε πλαδαρό χαραμοφάη για να κάνεις μια απλή δουλειά, που μέσω υπολογιστή θα μπορούσε να γίνει σε ένα λεπτό.

Πρέπει να είσαι πραγματικά υπανάπτυκτος, όσα πτυχία κι αν έχεις, για να καταδέχεσαι να καταλαμβάνονται όλες οι θέσεις εργασίας γύρω σου από διπλο-τριπλοθεσίτες που έχουν το ένα τρίτο των προσόντων σου, από φτασμένους με το ζόρι που δεν αφήνουν χώρο σε νέα παιδιά γιατί προστατεύουν σαν ύαινες τα "κεκτημένα" τους και από ξεφτιλισμένους που πουλάνε ακόμη και την ψυχή τους στο διάολο για να κρατήσουν μια θέση.

Πρέπει να είσαι πραγματικά υπανάπτυκτος, όσα πτυχία κι αν έχεις, για να ξοδεύεσαι και να ξοδεύεις σε μια κοινωνία που δεν έχει τίποτα να σου πουλήσει. Ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε εργασία, ούτε όνειρα. Αν δεν είσαι υπανάπτυκτος δεν καταδέχεσαι να ζεις σε μια υπανάπτυκτη κοινωνία..την ΑΛΛΑΖΕΙΣ!

Απάντηση στο quiz: Η ΑΛΛΑΓΗ

Αύριο στις 18:00 ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

Η ώρα του αποχωρισμού..

2011-06-02T12:28:00.004+03:00

Νόμισα ότι είδα έναν άνδρα να στέκεται στην πλαγιά του δάσους, καθώς περπατούσα αμέριμνη στο αγαπημένο μου μονοπάτι. Το κεφάλι του ήταν στραμμένο προς τα κυπαρίσσια της τελευταίας πλαγιάς. Τα χέρια του ήταν δεμένα πισθάγκωνα στη μέση του, σαν να κρατούσε το ένα το άλλο και το δεξί του πόδι ξεπρόβαλλε ένα βήμα πιο μπροστά από το αριστερό.

Αν στεκόταν σε γκρεμό θα νόμιζε κανείς ότι ετοιμαζόταν να κάνει ένα βήμα στο κενό. Στεκόταν, όμως, πάνω σε ένα χωμάτινο πεζούλι, δίνοντας την εντύπωση ότι ετοιμάζεται να απαγγείλει.

Όλα τα έχουμε δει σε αυτό το δάσος πια.. τον κύριο Αργύρη να συνοδεύεται από φίλους ενώ είναι πάντα μονάχος του, έναν υπερήλικα να τρέχει ημίγυμνος, ακόμη και έναν νεαρό άνδρα να κάνει τζόκινγκ με κολλαρισμένο κοστούμι, παραμιλώντας! « Μμμ, άλλος ένας περίεργος στο άλσος που όλα τα αλέθει», σκέφτηκα σιωπηρά ψάχνοντας ταυτόχρονα για έναν σκύλο γύρω του, που θα τον απάλλαζε με την παρουσία του από τη βιαστική ετυμηγορία μου.

Νόμισα ότι είδα τον σκύλο μου να τον πλησιάζει ερευνητικά, έτοιμος ίσως να του γαβγίσει, πιστός στη συνήθειά του να γαβγίζει σε όσους παρουσιάζουν ασυνήθιστη συμπεριφορά. Ο μεσήλικας άνδρας τον κοίταξε κατάματα, χαιρετίζοντάς τον. Η ουρά του Μπέμπε τινάχθηκε συνθηματικά στον αέρα.

«Εσείς δεν είχατε έναν σκύλο;», ρώτησε όλο απορία η Μαριάννα, που μας συντρόφευε στη βόλτα μας, μαζί με τη Μπλανς. Στο άκουσμα της ερώτησης το πρόσωπο του άγνωστου άνδρα πλημμύρισε από το αίμα που ανέβηκε από το λαιμό του μέχρι το μέτωπο, και το κεφάλι του έσκυψε μηχανικά. Τότε είδα στα σίγουρα έναν άνδρα να στέκεται πάνω από τον τάφο του σκύλου του και να θυμάται κοιτάζοντας στο κενό τις βόλτες που κάνανε μαζί στο δάσος επί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.

«Έπρεπε να του κάνω ευθανασία», μας είπε σαν να ήθελε να μοιραστεί τις τύψεις του, και ξαναέκρυψε το κεφάλι του κατεβάζοντας το βλέμμα του προς το χώμα. Τα παρηγορητικά μας λόγια έκρυβαν ακόμη περισσότερο το πρόσωπο του μεσήλικα άνδρα, μέχρι που μας γύρισε την πλάτη ξεσπώντας σε αναφιλητά.

Συνεχίσαμε την πορεία μας, χωρίς να ξεμακρύνουμε. Στον γυρισμό τον ξαναβρήκαμε. Τον πλησιάσαμε. Φαινόταν απαρηγόρητος πίσω από τα δάκρυα που δεν τον ένοιαζε πια να κρύψει. Μιλήσαμε λίγο. Ξεχάστηκε, ξεχαστήκαμε, χαιρετηθήκαμε..

Η λήθη είναι η μόνη παρηγοριά στο δέσιμο που δεν λύνεται ποτέ..ούτε μετά θάνατον.…αν και όσες αναμνήσεις κι αν θάβουμε μεγαλώνοντας, κάποιες θα μένουν για πάντα ζωντανές στη μνήμη μας.

Aνταπόκριση στο fb: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150268051205202&set=pu.165272310201&type=1&theater

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

2011-05-26T09:40:00.003+03:00

«Ο Λαός Απαιτεί τα Λαμόγια Φυλακή», «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, η Χούντα δεν τελείωσε το ’73». «Κάντε στην Άκρη να Μπούμε στη Βουλή, να μας πει ο Πάγκαλος τα φάγαμε μαζί» ήταν κάποια από τα κόσμια συνθήματα που φώναζε ο κόσμος σε μία από τις μεγαλύτερες, κατά πως φαίνεται, (ακομματικές) ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ που έγινε ΠΟΤΕ μετά τη μεταπολίτευση!
Δεν ξέρω τι έδειξαν ή τι δείχνουν τα κανάλια, αλλά η συγκέντρωση του κόσμου στην πλατεία Συντάγματος ήταν ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ. Χιλιάδες νέοι ξεχύνονταν από τον προαύλιο χώρο της Βουλής μέχρι την Ερμού και από την Πανεπιστημίου μέχρι την Αμαλίας. Το Σύνταγμα ΠΛΥΜΜΗΡΙΣΕ από νεανική οργή από άκρη σε άκρη!
Με ποτό και τσιγάρο, με διαλεκτική διάθεση, με παρεξηγήσεις, με χαβαλέ και με ανήσυχο πνεύμα , οι νέοι αντάλλαζαν απόψεις μεταξύ τους, με τις δυνάμεις του Ματ - που κατά συντριπτική πλειοψηφία συμμετείχαν στη διαδήλωση με τον δικό τους τρόπο-απαξίωναν δημοσιογράφους ή ξεσπούσαν σε παρατεταμένα γιουχαρίσματα που κατέληγαν προς τη Βουλή με σφραγίδα την εθνική μας χειρονομία.
Λίγα χρόνια πριν το εθνικό σύνθημα κατέληγε στη φράση «πήραμε το κύπελλο το ευρωπαϊκό». Τώρα ο κόσμος φωνάζει: «(…) πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω». Μέχρι το τέλος του έτους οι εξελίξεις προβλέπονται ραγδαίες και το τέλος αβέβαιο. Ας ελπίσουμε ότι ο αέρας της αλλαγής θα σαρώσει τα πάντα στο διάβα του, αφήνοντας πίσω του μόνο την ελπίδα.

Περισσότερες φωτό εδώ: http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150262797420202.372801.165272310201

Όταν το μυαλό είναι κλινικά νεκρό...

2011-05-11T13:22:00.005+03:00

Ήταν κάποτε ένας μαγαζάτορας, ο οποίος πουλούσε λάστιχο με το μέτρο, με τη διαφορά ότι πάντα φρόντιζε να το τεντώνει κατά τη μέτρηση, κλέβοντας έτσι κάποια εκατοστά υπέρ του και αυξάνοντας το κέρδος του. Μια μέρα, λοιπόν, τον επισκέφτηκε ένας αστυνομικός για να αγοράσει κι αυτός λάστιχο. Ο μαγαζάτορας θορυβήθηκε βλέποντας τη στολή κι αποφάσισε να μη μετρήσει το λάστιχο τετώνοντάς το. Άπλωσε λοιπόν το μέτρο πάνω στο λάστιχο, αντί να απλώσει το λάστιχο πάνω στο μέτρο. Τότε ο αστυνομικός του είπε: "Για βλάκα με περνάς και πας να με κλέψεις; Να μου το μετρήσεις κι εμένα, όπως το μετράς σε όλους τους άλλους. Ορίστε μας!"

Δεν θυμάμαι ποτέ ανέκδοτα, δεν μου αρέσει και να τα λέω, το παραπάνω ανέκδοτο όμως, μου έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη από την παιδική μου ηλικία. Μεγαλώνοντας, άρχισα να παρατηρώ ότι τα περισσότερα ανέκδοτα θίγουν ένστολους, αστυνομικούς ή στρατιωτικούς.

Ο Παπανούτσος λέει ότι αν δώσεις εξουσία στον Έλληνα γίνεται σατράπης..και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ τι γίνεται αν αυτός ο Έλληνας τυχαίνει να είναι βλάκας και κάτοχος στρατιωτικής εξουσίας;

Δεν ξέρω στην περίπτωση του στρατού τι επιπτώσεις μπορεί να έχει. Μπορεί να φτάσουμε στο Εσκί Σεχίρ και να γυρίσουμε πίσω έχοντας χάσει τη Σμύρνη ή μπορεί απλά να κάνουμε επικίνδυνα καψώνια σε παιδιά που δεν τα αντέχουν σωματικά ή δεν τα σηκώνουν ψυχολογικά. Κι ακόμη κι αν δεν χάνουμε πατρίδες, καταλήγουμε να χάνουμε παιδιά. Πόσοι άραγε νέοι δεν αυτοκτονούν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας;

Μου τα μάσαγε χθες ο κυρ Φώτης, τι ιστορίες για το πώς πλάκωνε στο ξύλο τα Βουλγαράκια στας κατοχικάς Σέρρας για να φύγουν από την πατρίδα του, τι για τον φίλο του τον Ισάκ (εμείς δεν λέγαμε δύο «α», μου εξήγησε) που τον είδε τελευταία φορά να φοράει ένα αστέρι στο πέτο. Τι για μια γιαγιά που του είπε στεγνά ότι ο Ισάκ μεταφέρθηκε στη Γερμανία για να θανατωθεί. Τι για τον πατέρα του, που την είπε παλιόγρια..τι για έναν εκτελεσθέντα που γλίτωσε από τις γερμανικές σφαίρες, αλλά όχι από τη μπότα του δωσίλογου Έλληνα που προσπαθούσε να τον αποτελειώσει κλωτσώντας τον. Τι για τους Γερμανούς που έσωσαν τον παρ’ ολίγο εκτελεσθέντα από τις κλωτσιές του συμπατριώτη του, με το σκεπτικό ότι αφού πέρασε από εκτελεστικό και τη γλίτωσε ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να σωθεί!

«Κυρ Φώτη, αν αλλάξατε γνώμη για το διαμέρισμα, μπορείτε απλά να μου το πείτε, δεν χαλάμε τις σχέσεις μας». Πριν από δύο εβδομάδες, είχαμε συμφωνήσει να μετακομίσουμε από το ένα ισόγειο διαμέρισμα του κυρ Φώτη στο άλλο του δεύτερου ορόφου της ίδιας πολυκατοικίας. «Εμείς σας θέλουμε, είστε πολύ εντάξει..» Είπε ο κυρ Φώτης προβληματισμένος. «Οι από κάτω έχουν πρόβλημα»..συνέχισε. «Πιστεύουν ότι θα κολλήσουν ασθένειες τα παιδιά τους αν βάζετε τον σκύλο μέσα στο ασανσέρ», πρόσθεσε ο κυρ Φώτης.

Η ελληνική κοινωνία πολλές φορές μου θυμίζει σπηλιά ή καλύτερα κοινωνία των σπηλαίων. Αλήθεια σας λέω, πολλές φορές νιώθω ότι έχω να κάνω με ανθρώπους των σπηλαίων, που καλύτερα θα καταλάβαιναν αν τους κοπανούσα ένα ρόπαλο στο κεφάλι, παρά αν τους εξηγούσα κάτι επί ώρες.

«Καλά αυτή είναι νέα γυναίκα, ούτε σαράντα ετών, και μάλιστα δασκάλα, πως μπορεί να το σκέφτηκε αυτό;» ρώτησα τον κυρ Φώτη απορημένη. «Δεν το είπε αυτή», έσπευσε η κυρία Τούλα να μου εξηγήσει, «αλλά ο άνδρας της, ο στρατιωτικός». ( …) Και καθώς κατέβαινα με το αμόλυντο ασανσέρ θυμήθηκα ένα άλλο ανέκδοτο: «Η ευθεία ανακαλύφθηκε όταν έκαναν εγκεφαλογράφημα σε έναν στρατιωτικό!»

Ανταπόκριση στο fb: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150244768160202&set=pu.165272310201&type=1&theater

Άλλες ιστορίες με τον κυρ Φώτη: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150133643155202&set=a.10150133643085202.330096.165272310201&type=1&theater

Ένας είναι ο εχθρός, ο ΛΑΟΣ!

2011-05-07T14:00:00.002+03:00

Αν εξαιρέσεις κάτι μαθήματα τέχνης που πήρα στο μουσικό γυμνάσιο από έναν υπεροπτικό και εγωπαθή τζόβενο καθηγητή που τον είχαν ερωτευτεί όλες οι συμμαθήτριες μου, θα έλεγα ότι η σχέση μου με την τέχνη και τον πολιτισμό δεν είναι και η καλύτερη. Γι’ αυτό συγχωρέστε μου την πολιτισμικά τριτοκοσμική μου προσπάθεια να εξηγήσω το έργο που απεικονίζεται σε αυτόν τον ψηφιακό καμβά. Η παιδεία μου είναι ανεπαρκής, αλλά θα κάνω κι εγώ μια προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσω τα κρυμμένα νοήματα που ήθελε να περάσει ο καλλιτέχνης φιλοτεχνώντας αυτό το αριστούργημα.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί ο αδαής παρατηρητής είναι η γλαφυρή αποτύπωση του έντονου μορφασμού που συσπά το πρόσωπο κάνοντας το να μοιάζει σχεδόν σαν αληθινό. Εικάζω ότι στόχος της φυσιογνωμικής πινελιάς ήταν η απόδοση της οργής. Το αίσθημα της οργής στα πρόσωπα αυτών των συμπολιτών μας, αντανακλά την οργή που νιώθουμε όλοι μας ως πολίτες αυτής της χώρας όπου οι κλέφτες ξανακλέβουν από τον λαό για να καλύψουν τα προηγούμενα που του είχαν κλέψει.

Αυτό το ανακάτεμα προσώπων και αντικειμένων, της καρέκλας εν προκειμένω, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το εξαγριωμένο πλήθος αντιδρά στην ιδεολογική καταπίεση που ασκεί η καρέκλα ως σύμβολο, γι’ αυτό και την ξεριζώνει, ξηλώνοντας νοερά την εξουσία των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που παίζονται σε βάρος του τόσα χρόνια. Είναι φανερό ότι η οργή σαν έκφραση συναισθήματος μετουσιώνεται σε έκφραση πρακτικής, δείχνοντας ξεκάθαρα τον επερχόμενο ξεσηκωμό, που μοιάζει αναπόφευκτος, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες που καταβάλλουν τα άκρα για να την εμποδίσουν.

Αυτές οι φιγούρες του σύγχρονου προλεταριάτου συγχωνεύονται στο καπιταλιστικό γίγνεσθαι, έτοιμες να εκραγούν. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως η αποκάλυψη της γύμνιας που ανεβαίνει την κλίμακα της ανοχής, στο κέντρο του έργου, υποδηλώνει ξεκάθαρα την απογύμνωση της πολιτικής ελίτ και των γόνων των προγόνων που τρέπονται σε φυγή εν όψει αυτής της λαϊκής επανάστασης.

Η φιλοσοφία του έργου κινείται σε απολύτως σουργελιστικό ύφος, ενώ οι προθέσεις του καλλιτέχνη να παράξει στρατευμένη τέχνη ξεπερνούν τα όρια του ψυχαναγκασμού και της επιτήδευσης της μάζας η οποία ξεχύνεται πιο άμορφη και πιο ασύμμετρη από ποτέ, σαν ασύμμετρη απειλή που απειλεί να γίνει αντάρτικο για την τιμωρία του λευκού εγκλήματος.

Ακολουθεί απόσπασμα από δημοσιογραφικό ρεπορτάζ σχετικά με το πώς κατέγραψαν τα ξένα μέσα ενημέρωσης το παραπάνω έργο:

«Σε όλα τα ρεπορτάζ υποστηρίζεται ότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχει επιβληθεί η αναρχία και η αναξιοπιστία και μερικές εκατοντάδες χούλιγκαν με την ανοχή των αρμοδίων καταφεύγουν στη βία χωρίς να τιμωρούνται και επιβάλλουν ακόμα και την διακοπή ενός τελικού κυπέλλου, χωρίς τιμωρία.»

*Μα αυτό άραγε, δεν συμβαίνει σε όλους του τομείς της χώρας;

Απατεώνας καιρός..

2011-04-06T18:08:00.000+03:00

Δεν ξέρω γιατί μπήκα σε αυτό το λεωφορείο, ούτε γιατί κατέβηκα στην επόμενη στάση. Οι αποφάσεις λήφθηκαν γρήγορα και χωρίς καθόλου σύνεση. Δεν κατάλαβα πότε η σύνεση άρχισε να παίζει ρόλο στο που θα ανέβω και στο που θα κατέβω, παίρνοντας ένα λεωφορείο, εκείνη τη στιγμή όμως την άφησα θεατή στις επιθυμίες μου.

Έφτασα στο μεγαλύτερο σταυροδρόμι των Αθηνών: Εκεί όπου δυο βασίλισσες συναντούν έναν δρομέα στο πιο φυσερό σημείο.. .Κηφισίας, Βασσιλίσης Σοφίας, Αλεξάνδρας, Φειδιππίδου. Γνώριμοι δρόμοι που ποτέ δε τους συμπάθησα και να που τους νοστάλγησα.

Κάτι τραβάει το σώμα πίσω στα παλιά λημέρια του, σχεδόν ανεξέλεγκτα, σαν μαγεμένο. Εκεί λίγο πιο κάτω από το μαγαζί με τα ηλεκτρικά είδη ίσως βρω ανοιξιάτικα παπούτσια. «Το κατάστημα κλείνει οριστικά στις 21 Απριλίου, ευχαριστούμε τους πελάτες που μας τίμησαν όλα αυτά τα χρόνια»..Η μυρωδιά από πολυκαιρισμένο χαρτί με χτύπησε βαριά μόλις άνοιξα την πόρτα του παλιού βιβλιοπωλείου. Ένιωσα σαν να άνοιγα σεντούκι..

Μια χειρόγραφη ταμπέλα τράβηξε το βλέμμα μου στο βάθος του χώρου: «3 ευρώ βιβλία με το κιλό» και πίσω από τον πάγκο μισοάδεια ράφια που σχημάτιζαν Π στους τοίχους. Σύγχρονα και παλιά βιβλία ανακατεμένα με σκόνη και χρόνια. Και σε μια άκρη μετρημένα κουτιά με παιδικά παιχνίδια.

Μια φερράρι που είχε χάσει τη λάμψη της, πίσω από το θολό πλαστικό κάλυμμα. Ένα τρενάκι που περίμενε χρόνια να σφυρίξει το πρώτο του δρομολόγιο και ένα ελικόπτερο με κρεμασμένους έλικες. Τρία οχήματα που ταξίδεψαν μόνο στον χρόνο. Τρία οχήματα.. χρονομηχανές που έρχονταν από την εποχή Lyra. Όχι του μουσικού οργάνου, όχι της δισκογραφικής εταιρίας, αλλά του εργοστασίου παιχνιδιών! Του ελληνικού εργοστασίου παιχνιδιών που έκλεισε εδώ και δύο δεκαετίες.

Λουστρινάτη φεράρι και θωρακισμένη μερσεντέ..εγώ δεν ονειρεύτηκα ποτέ. Αλλά, μια φεράρι-χρονομηχανή τη «χτύπησα», και παλιά βιβλία και παλιά κεριά και παλιά χαρτικά! Είχα την αίσθηση ότι διασώζω κόκκους μιας εποχής και τη σιγουριά ότι γλιτώνω από τα Τζούμπο που κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, μου γίνονται εφιάλτης. Νομίζω ότι δεν θα βγω ποτέ από κει μέσα, πως είτε θα με πατήσουν οι ξεμυαλισμένες μανάδες, είτε θα με πλακώσει ένας σωρός από παιχνίδια…ίδια!

Αυτό το ταξίδι στα χρόνια της παιδικότητας θα πρέπει να μαλάκωσε πολύ το συνήθως προβληματισμένο μου μορφασμό, γιατί ποτέ σχεδόν δεν με πλησιάζουν απατεώνες. Αυτός όμως παραείχε θράσος, αγνόησε τον κόσμο που περίμενε στη στάση, ακόμη και τον χοντρομουστακαλή τύπο που τον κοιτούσε επίμονα με ασφαλίτικο ύφος. «Θέλεις ένα κινητό καινούργιο; 680 ευρώ κάνει, δώσε μου ό,τι θέλεις εσύ». «Έχω κινητά, δεν θέλω..» του απάντησα εγώ, παρόλα αυτά ο ντοπιομελαμψός ξεδοντιάρης επέμεινε.

Δεν θα άλλαζα το ύφος μου για χάρη του, όπως μάλλον κάνω χρόνια τώρα για χάρη των ομοίων του που έχουν δόντια και μάλιστα κοφτερά! Τότε το κατάλαβα, δεν είναι φιλοσοφικός ο μορφασμός που ρυτιδιάζει το μέτωπό μου, είναι απλά ή σύνθετα, αμυντικός. Μια άμυνα που έχτισα χρόνια τώρα σαν αυστηρός προπονητής…γιατί το γήπεδο είναι ξέφραγο και οι κανόνες είναι

αρένας, γιατί δεν παίζουμε μαζί, αλλά χώρια, γιατί οι οπαδοί είναι κάφροι, γιατί οι διαιτητές τα παίρνουν, γιατί τα μέτρα της αστυνομίας είναι ελλιπή, γιατί οι παράγοντες είναι πουλημένοι, γιατί τα σπίτια είναι «παράγκες», γιατί το τηλέφωνο του ξεδοντιάρη ήταν σίγουρα μαϊμού..

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα αυτό: http://www.astromart.com/c

lassifieds/details.asp?cla

ssified_id=663791 (ίδιο με το κινητό που πουλούσε ο ξεδοντιάρης)

και αυτό: http://www.facebook.com/pa

ges/EL-GRECO-AND-LYRA-TOYS

-E%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83

%CF%84%CE%B5-FANS-%CE%A4%C

F%89%CE%BD-El-Greco-%CE%9A

%CE%B1%CE%B9-LYRA-TOYS/137

947 779552104

Ένας χαμελαίοντας σκύλος

2011-04-04T18:48:00.001+03:00

Χαμελαίων: Μα τι κοιτάζει ο μπούφος, δεν έχει ξαναδεί χαμελαίοντα στη ζωή του;
Σκύλος: Μα τι χοντρή και τριχωτή σαύρα είναι αυτή; Άραγε να τρώγεται; Να δοκιμάσω να την δαγκώσω λίγο;;
Χ: Πάρε την υγρή σου μουσούσα παραπέρα, επιτέλους! Ερπετά και σκύλοι, τα ίδια γίναμε όλοι;
Σ: Μπα, άστο καλύτερα, πολύ ξινή μου φαίνεται, δεν θα τρώγεται με τίποτα! Αυτές τις τρίχες τις όμως, δεν μπορώ να καταλάβω με τζελ τις κρατάει τόσο τσιτωμένες;; Θα τη ρωτήσω γιατί αλλιώς θα με φάει η απορία!
Σ: Έ, κυρά Σαύρα..
Χ: Ποιαν είπες καλέ Σαύρα;
Σ: Εσένα καλέ, βλέπεις καμία άλλη εδώ γύρω;
Χ: Για την ακρίβεια, καμία! Γιατί δεν υπάρχει καμία σαύρα εδώ γύρω!
Σ: Υπάρχεις εσύ!
Χ: Εγώ κι ο Αϊνστάιν!
Σ:Ποιος είναι αυτός;
Χ:Εσύ!
Σ:Εμένα, Μαξ με λένε.
Χ:Καμία σχέση με τον Βέμπερ φαντάζομαι!
Σ:Ποιος είναι πάλι αυτός;
Χ:Ωχ θεέ μου..μα τι θέλεις επιτέλους;
Σ:Ε, να ήθελα να σε ρωτήσω, τι τζελ χρησιμοποιείς και στεριώνεις τα μαλλιά σου τόσο καμαρωτά;
Χ:Αυτό το καλό έχουν τα μαλλιά σε σχέση με τα μυαλά!
Σ:Ποιο δηλαδή;
Χ:Ότι τα πρώτα, σε αντίθεση με τα δεύτερα, στεριώνουν!
Σ:Κυρά Σαύρα μου, δεν νομίζω ότι σε καταλαβαίνω.
Χ:Κύριε Μπούφε μου, δεν νομίζω ότι δεν με καταλαβαίνεις, είμαι σίγουρη!
Σ:Για Σαύρα, φέρνεις πολύ σε χρυσόψαρο! Πριν από λίγο σου είπα το όνομά μου και τώρα πάλι με φωνάζεις με άλλο όνομα, τη μία Αϊνστάιν, την άλλη Μπούφο!
Χ:Μα, αφού είσαι ένα Μπούφος Αϊνστάιν, πως θες να σε φωνάξω;
Σ:Μαξ, όπως είναι το πραγματικό μου όνομα!
Χ:Να σε φωνάζω καλύτερα Μαρξ;
Σ:Ένα «ρ» πάνω ένα κάτω, δεν βαριέσαι, φώναζέ με και Μαρξ! Από το να με φωνάζεις Μπούφο ή Αϊνστάιν!
Χ:Λοιπόν Μαρξ..ο Αϊνστάιν ήταν Μπούφος!
Σ: Άντε πάλι με αυτούς τους δύο!! Τι με νοιάζει εμένα, δεν έχω καμία σχέση με δαύτους!
Χ:Είσαι, λοιπόν, άσχετος!
Σ:Σε σχέση με τον Αϊνστάιν και τον Μπούφο, ναι!
Χ:Ενώ, σε σχέση με όλα τα άλλα, θεωρείς ότι είσαι σχετικός;
Σ:Σχετικά με τα μαλλιά σου και το τζελ που χρησιμοποιείς, δεν είμαι! Γι’ αυτό πες μου τι τζελ βάζεις για να πάρω κι εγώ το ίδιο! Θέλω να φτιάξω λοφίο, σαν κοκεράκι! Από μικρός ήθελα να μοιάζω με κοκεράκι, ήταν το ίνδαλμά μου!
Χ:Μα, για να βάλεις τζελ Μαρξ, πρέπει να έχεις τρίχωμα..κι εσύ είσαι κοντότριχος!
Σ:Μα θα βάλω εξτέ, hello, και μετά λες εμένα άσχετο!
Χ:Άσχετο, αλλά γιατί δεν σου αρέσει το τρίχωμά σου ως έχει και θες να το αλλάξεις;
Σ:Να, θέλω να αλλάζω λουκ, να μη με βαρεθεί το αφεντικό μου!
Χ:Βρε για κοιτάξτε μια μούρη, που θέλει να αλλάξει και λουκ!
Σ:Γιατί, τι έχει η μούρη μου κυρά Σαύρα, κάθε μέρα την πλακώνω με τρεις διαφορετικές ενυδατικές. Μια πρωινή, μια μεσημεριανή και μια βραδινή.
Χ:Σαν αντιβίωση μου ακούγεται..και μια που μου το’πες μια που κουράστηκα!
Σ:Τι να πω κι εγώ που την απλώνω στη μουσούδα μου κάθε μέρα, τρεις φορές την ημέρα;
Χ:Βρε για κοιτάτε μια αφεντομουτσουνάρα που μου θέλει και κρέμες! Να σου αλείψω εγώ μια κρέμα από ντομάτες στη μούρη σου να γίνει φράπα;
Σ:Ξέρεις να φτιάχνεις μάσκα;
Χ:Είμαι ειδική στις μάσκες όλων των ειδών, από άργυλο θέλεις, από πάραμπενς θέλεις, από λάσπη θέλεις..πες το κι έγινε!
Σ:Τι λάσπη είναι αυτή; Ιαματική;
Χ:Λάσπη να δουν τα μάτια σου.
Σ:Ανοιχτά θα τα έχω τα μάτια;
Χ:Γιατί, όταν βάζεις μάσκα τα κλείνεις;
Σ:Ε, ναι…πως αλλιώς θα μου πετύχει;
Χ:Η μάσκα και με μάτια κλειστά, μπορεί να κάνει και τον Αϊνστάιν Μπούφο!
Σ:Άντε πάλι με αυτόν τον Μπούφο Αϊνστάιν!
Χ:Και δεν μου λες για να’χουμε καλό ερώτημα..οι άλλοι σκύλοι τι λένε για όλα αυτά;
Σ:Να σου πω..έχουν κι αυτοί τα δικά τους. Ο Μπομπ ο κολλητός μου που είναι κανίς, θα ήθελε να μοιάσει σε ντόπερμαν!
Χ:Α, καλά, αυτόν δεν τον σώζει ούτε ολόσωμη μάσκα!
Σ:Κι εσύ δεν μου λες για να’χουμε καλό απάντημα..τι τζελ βάζεις στα μαλλιά σου!
Χ:Άκου Μαρξ σκύλε, ο Μπούφος είναι χαζό πουλί και ο Αϊνστάιν νεκρός. Κι αυτά που βλέπεις στη ράχη μου δεν είναι μαλλιά, αλλά προέκταση της επιδερμίδας μου!
Χ:Δηλαδή ο Μπούφος Αϊνστάιν είναι παρομοίωση;
Χ:Α, γεια σου!!
Σ:Και σημαίνει νεκρό πουλί;;;;
Χ:Ωχ Θεέ μου!
Σ:Καλά όλα αυτά, αλλά δεν μου είπες;;Την προέκταση της επιδερμίδας σου, πως τη στεριώνεις;
Χ:Μαρξ σκύλε, είσαι πραγματικός Μπούφος Αϊνστάιν!
Σ:Κι εσύ ξινή σαύρα, είσαι πραγματικά μακαρίτισσα, είπε ο σκύλος και με ένα άνοιγμα του στόματός του, την έκανε μια χαψιά! Κι αφού την κατάπιε, είπε:
«Που θα με πεις εμένα ότι το πουλί μου είναι νεκρό!»

Ηθικό δίδαγμα: Η ηλιθιότητα μπορεί να καταστεί εξαιρετικά επικίνδυνη..

(*Ιγκουάνα πρέπει να είναι η σαύρα βέβαια, αλλά χάριν αδείας, την ξαναβάφτισα..)

Αυτήν δεν μπορεί κανείς να την "κάψει"

2011-03-26T21:37:00.002+02:00

«Σας παρακαλώ βοηθήστε την πολυαγαπημένη μας πατρίδα», έλεγε μια νεαρή γιαπωνέζα κλαίγοντας με λυγμούς μπροστά σε κάποιους επίσημους αξιωματούχους του γιαπωνέζικου κράτους.

Αυτή η έκκληση για βοήθεια μου φάνηκε πρωτάκουστη..ποτέ ξανά δεν είχα ακούσει κάποιον να παρακαλάει να σωθεί η πατρίδα του. Είχα ακούσει να την αποποιείται, να την αναθεματίζει, να την απαρνιέται, να την κλέβει, να τη λοιδορεί, να την εγκαταλείπει, όχι όμως να παρακαλάει να σωθεί!

Να φταίει άραγε που ταυτίστηκε με το έθνος; Να φταίει άραγε που ταυτίστηκε με το κράτος; Να φταίει άραγε που ταυτίστηκε με τη μόδα; Τι σχέση μπορεί να έχει πατρίδα με την πασαρέλα, δεν μπορώ αλήθεια να καταλάβω, αλλά στη μόδα θα πρέπει να αναζητήσω την απάντηση. Είναι πολύ της μόδας να είσαι προοδευτικός, απελευθερωμένος από πάσης φύσεως ταμπού, ανοιχτόμυαλος ρε παιδί μου!

Και τότε γιατί η έννοια της πατρίδας έγινε ταμπού; Ο πραγματικά απελευθερωμένος είναι αυτός που κάνει ταμπού τα παλιά αποδεκτά ή αυτός που πραγματικά δεν έχει ταμπού; Προοδευτικός είναι αυτός που ακυρώνει το παρελθόν ή αυτός που βλέπει το μέλλον; Και από πότε ο ανοιχτόμυαλος ταυτίστηκε με τον ελαφρόμυαλο;

Παλαιστινιακό φουλάρι και μπουφάν στρατιωτικής παραλλαγής ή πανάκριβη τσάντα συνδυασμένη με τζιν άνω των 130 ευρώ; Αλήθεια πόσο γελοία μόδα μου φαινόταν τότε..αλήθεια όσο μου φαίνεται και τώρα και ίσως ακόμη πιο γελοία. Όσο γελοία ήταν η στάμπα από μελάνι που αμαύρωνε επιδεικτικά την πρόσοψη της ολοκαίνουργιας δερμάτινης τσάντας μιας παλιάς μου συμφοιτήτριας, η οποία παρόλα αυτά, επέμενε να τη φοράει.

Φοράμε ότι μας ράβουν και δεν ράβουμε για να φορέσουμε ό,τι μας κάνει. Έτσι μας έρχεται πιο φτηνά, πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Δεν σου εφαρμόζει καλά το παντελόνι, αλλά το φοράς γιατί το πλήρωσες ίσως να μη σου πηγαίνει και καθόλου, αλλά το φοράς γιατί είναι δερμάτινο. Μπορεί να μη νιώθεις κι άνετα με αυτά τα ρούχα, αλλά δεν βαριέσαι, είναι της μόδας και τα φοράνε όλοι!

Η πατρίδα έχασε την έννοιά της από τότε που η ιδεολογία ταυτίστηκε με την περιβολή. Η ιδεολογία χρόνια τώρα κόβεται και ράβεται σε εργοστάσια βιομηχανικής παραγωγής με τη μορφή κοστουμιού. Αριστεροί, δεξιοί, επαναστάτες, αναρχικοί..όλοι φοράτε κοστούμια κατά παραγγελία. Από τότε που η ιδεολογία έγινε το next top model όλοι τη βγάζουν dancing with the stars. Moντελάκια και αστέρια του κοινωνικού τζετ σετ ψωνίζετε και ψωνίζεστε prêt a porter.

Είναι η 25η Μαρτίου κινητή εορτή; Γιατί έχω αρχίσει να πιστεύω ότι τη γιορτάζουμε την 4η Ιουλίου. Να ξέρω πότε να πάω κι εγώ μπροστά από κάποιον αξιωματούχο του ελληνικού κράτους για να κλάψω με μαύρο δάκρυ για την πατρίδα μου. Όχι για να σωθεί αυτή από εμάς, αλλά για να σωθώ εγώ από αυτήν. Να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω με πάσα ειλικρίνεια: «Σας παρακαλώ, σώστε με από την πολυαγαπημένη μου πατρίδα!»

Θα παρακαλούσα κι εγώ με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση, θα έκλαιγα κιόλας..γιατί κατά βάθος είμαι πολύ ευαίσθητο παιδί, αλλά δεν ξέρω πότε να πάω και κυρίως σε ποιον να πάω. Και αυτό που με αποθαρρύνει περισσότερο απ’ όλα, είναι ότι το δράμα μου θα τους αφήσει όλους ασυγκίνητους, όλους..εκτός από τον σκύλο μου. Μήπως να τον βάλω κι αυτόν να κλαίει; Αυτοί σίγουρα θα το έκαναν..αν είχαν σκύλο…θα τον έβαζαν να κλαίει!

Μάλλον θα στραφώ προς τον ήλιο και προς την ανοιξιάτικη μυρσίνη και θα τους σιγοτραγουδίσω: Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη σύ δοξαστική

μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου !

Αυτοί τουλάχιστον θα με ακούσουν με ενδιαφέρον και χωρίς να μου φορέσουν συνολάκι..τα οποία περιττό να σας πω ότι με κονταίνουν! Κυριολεκτικά και μεταφορικά!

ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ

2011-03-18T19:38:00.002+02:00

Eίχα κάποτε μια πιστή φίλη, πιστή όχι σε εμένα αλλά στη θρησκεία της. Τόσο πιστή, που κάθε φορά που της συνέβαινε κάτι κακό, το απέδιδε σε τιμωρία του Θεού. Τιμωρία που ερχόταν σαν νέμεσις κατευθείαν από τη στρατόσφαιρα ή από κάποιο μακρινό γαλαξία για «παραβάσεις» του κώδικα σωστής διαβίωσης. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στις δέκα εντολές, αλλά σε άλλους κανόνες που δεν μπορεί κανείς να τους ορίσει για κανένα παρά μόνο ο πράττων για τον πράττοντα. Δεν μπορούσα να το καταλάβω τότε, δεν μπορώ να πω ότι το καταλαβαίνω τώρα και δεν νομίζω να το καταλάβω ποτέ.

Τη θυμήθηκα σήμερα με αφορμή κάποιες αναρτήσεις που έχει κάνει κάποιος φίλος της σελίδας παρακάτω, αποδίδοντας τη φυσική καταστροφή που υπέστη η Ιαπωνία στη μαζική εξόντωση δελφινιών. Ο φίλος μάλιστα παραθέτει και δύο βίντεο προς αντιπαραβολή, επισημαίνοντας ότι τους τιμώρησε ο Θεός. Στο ένα βίντεο τα δελφίνια στριμώχνονται ανάμεσα σε αλιευτικά, σε μια ματωμένη θάλασσα, και πιάνονται με λάσο από την ουρά. Στη συνέχεια, ενώ είναι ακόμη ζωντανά, η άκρη του λάσου δένεται σε ένα κοτσαδόρο ενός μικρού φορτηγού. Τα δελφίνια σέρνονται ζωντανά πάνω στην άσφαλτο μέχρι να φτάσουν στο πρόχειρο σφαγείο, όπου ένα κοφτερό γιαταγάνι σφαγιάζει μερικώς τον λαιμό τους. Προκαλείται αιμορραγία από την οποία το δελφίνι πεθαίνει αργά και βασανιστικά σφαδάζοντας κυριολεκτικά από τους πόνους και τινάζοντας το κεφάλι του στον αέρα σαν να ζητάει έλεος. Οι ψαράδες το κοιτούν..περιμένοντας να σωριαστεί νεκρό μέσα στη λίμνη του αίματός του.

(βλ. http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=117894261622457&id=165272310201)

Στο άλλο βίντεο η μολυβί θάλασσα απλά υπερχειλίζει παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα της, και πρώτα απ’ όλα τα αλιευτικά τα οποία σμπαραλιάζονται ένα ένα πάνω σε φράγματα και κάτω από γέφυρες.

(βλ.http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=159193504139530&id=165272310201)

Κάτω από το πρώτο βίντεο μια άλλη φίλη της σελίδας, επικρίνει αυτή τη συσχέτιση λέγοντας ότι ο θεός της είναι ταυτισμένος με την αγάπη και δεν τιμωρεί.

Πραγματικά δεν ξέρω τι Θεοί είναι αυτοί που διαμορφώνουν ηθική και αναλόγως αποδίδουν επαίνους ή τιμωρίες και αναμφισβήτητα δεν υπάρχει κανένα επιστημονικό στοιχείο που να συνδέει τη φερόμενη αιτία με το αποτέλεσμα, αλλά το λέω με πάσα ποταπή ειλικρίνεια, όταν βλέπω από τη μία το δελφίνι να παρακαλάει να πεθάνει μια ώρα αρχύτερα και από την άλλη τη θάλασσα να τσακίζει τα αλιευτικά, νιώθω τουλάχιστον μια ανακούφιση…αρχέγονη ίσως..αλλά ανακούφιση.

Η Ιαπωνία δεχόταν χρόνια ολόκληρα εκκλήσεις να σταματήσει αυτή την πρακτική, ίσως τώρα -όσο παράξενο κι αν ακουστεί αυτό- να το ξανασκεφτεί. Γιατί αν υπάρχει κάποια φιλοσοφία, θρησκευτική ή μη, που θα κάνει πρώτη αυτό τον συσχετισμό..ή τον οποιονδήποτε συσχετισμό για να βρει την αιτία της τιμωρίας, αυτή θα είναι σίγουρα η ιαπωνική. Δεδομένου ότι ο χρυσός κανόνας «μην κάνεις σε κάποιον ό,τι δεν θέλεις να σου κάνει» και η πεποίθηση ««Αυτός που είναι πραγματικά καλός, δεν είναι ποτέ δυστυχής»…μας έρχονται από τα βάθη της Ανατολής..

Φυσικά, η όποια διερώτηση, δεν αναμένεται να οδηγήσει στη σωτηρία των δελφινιών, αναμένεται όμως να αποτελέσει μέρος υποκειμενικής διεργασίας, υποκινούμενης από βουδοσιντοϊστικές ερινύες! Είτε για τα δελφίνια είτε για οποιοδήποτε στοιχείο της φύσης…που εντέλει γίνεται στοιχειό!

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150165677120202&set=a.10150165676845202.343356.165272310201&theater

Το ύπουλο πρόσωπο της απελπισίας

2011-03-14T12:59:00.000+02:00

Σπανίως ξεκινώ να γράφω το οτιδήποτε πριν από τις εννιά το πρωί. Αλλά σήμερα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Όχι, δεν με πιέζει ο χρόνος, αλλά η ανάγκη. Ανάγκη να γράψω αυτό που άκουσα χτες το βράδυ, έχοντας το ραδιόφωνο συντονισμένο σε μια προσφιλή μου συχνότητα.

Η θεματική της χθεσινής βραδιάς ήταν η πολιτική για την ανάπτυξη της χώρας με αφορμή το ρεκόρ 14,8% της ανεργίας στην Ελλάδα, το οποίο στην πραγματικότητα ξεπερνά το 20%. Συνήθως ακούγονται ενδιαφέρουσες απόψεις, όμως αυτή του Χρήστου ήταν πραγματικά συγκλονιστική. Αν μπορούσα να τη μεταφέρω αυτούσια, θα το έκανα, καλύτερα όμως να χάσει στην καταγραφή, παρά να μην ακουστεί ευρύτερα.

«Είμαι ο Χρήστος και σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να μην αποκαλύψω το επίθετό μου». (Προϋπόθεση για να μιλήσεις στη συγκεκριμένη εκπομπή είναι να δώσεις πλήρη στοιχεία, στο κέντρο όχι στον αέρα.). Έτσι ξεκίνησε τον λόγο του ο νεαρός άνδρας και συνέχισε εμπλουτίζοντάς τον με κοινωνιολογική ανάλυση και λογοτεχνική δεξιοτεχνία που θα ζήλευε και ο Φουκό.

Βλέπετε είναι αλλιώς όταν μιλάει το βίωμα. Αν ο ομιλών διαθέτει ευφράδεια, το βίωμα χαράσσεται σαν σκίτσο στην αμυγδαλή του ακούοντος. Στον εγκεφαλικό αδένα που ελέγχει τα συναισθήματα. Νιώθεις στο πετσί σου αυτό το είδος ταύτισης που φουντώνει την οργή σου σαν φλόγα που κατακαίει δασική έκταση την πιο ανεμοδαρμένη μέρα της ζωής σου.

Ο Χρήστος δεν ήθελε να πει το επίθετό του, γιατί ήταν άνεργος τρία χρόνια. Υπεραρκετό διάστημα για να τα χάσει κανείς όλα και κυρίως την ταυτότητά του. «Η μόνη μου ευθύνη είναι ένας σκύλος, ευτυχώς που δεν έκανα οικογένεια», ανέφερε κάποια στιγμή και έπειτα εξήγησε. «Η όσφρηση του σκύλου οξύνεται όταν πεινάει..και κάπως έτσι εξασφαλίζουμε φρέσκα λαχανικά από κάδους που είναι κοντά σε ταβέρνες».

Σε αυτό το σημείο της κατάθεσης ψυχής ο Χρήστος ανέφερε ένα προς ένα τα πράγματα που τον κάνουν να ντρέπεται. Απλήρωτα κοινόχρηστα, κομμένο ρεύμα, λαθρεπιβίβαση, συγκομιδή απορριμμάτων και τράκες από φίλους. Είμαι ένας «ευγενής τρακαδόρος» σχολίασε χαρακτηριστικά.

Πολύ διάστημα τα τρία χρόνια, παρατήρησε υπαινικτικά ο ραδιοφωνικός παραγωγός. Μα και οποιοσδήποτε στη θέση του, ίσως να σκεφτόταν: «Μα καλά, δεν μπόρεσε να βρει κάτι άλλο να κάνει για να βγάλει πέντε σεντ;» Ο άνθρωπος όμως από τη στιγμή που άρχισε να μοιράζεται την ντροπή του μαζί μας, δήλωσε ότι η φύση προίκισε τη γυναίκα με πολλούς ρόλους, τον άνδρα με λιγότερους και βασικότερο από αυτούς την άσκηση εργασίας! Αντικατέστησε το πραγματικό του επίθετο με το επίθετο «Άνεργος», ξεκαθαρίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι νιώθει ΑΧΡΗΣΤΟΣ, καθότι αντιπαραγωγικός.

Αν είχε πάθει διπολική κατάθλιψη ίσως να ήταν καλύτερα, το εννοώ. Αν είσαι σημαντικό στέλεχος σε εταιρία, ταυτισμένος, οριοθετημένος, καθορισμένος και απολύτως προσδιορισμένος με την ιδέα ότι ασκείς εργασία, σε ένα ελληνικό (λαμογίστικα "παραγωγικό") επιχειρείν το οποίο θεωρείς ότι βλέπει τον πελάτη ως κοροΐδο, βγάζοντάς του γελοίες προσφορές με απάτη-εκπτώσεις 40%, θα πάθεις διπλή σύγχυση όταν βρεθείς χωρίς δουλειά. Γιατί θα βρεθείς σίγουρα κάποια στιγμή αν δεν ενταχθείς στη σαπίλα της αγοράς. Αν δεν γίνεις μέρος του σκάρτου συστήματος. Αν δεν ενσαρκώσεις σωστά τον ρόλο του μορφωμένου ανθρωποφάγου που μαχαιρώνει πισώπλατα με ιουδαϊκή ευσυνειδησία.

Αν γίνεις αυτό που κάνεις, τι θα απομείνεις όταν πάψεις να το κάνεις; Είναι τυχαίο που αυξάνονται οι αυτοκτονίες σε περίοδο κρίσεων; «Δεν έχω που να απευθυνθώ, δεν μπορώ να απευθυνθώ σε κανένα, μα κυρίως δεν μπορώ να απευθυνθώ σε εμένα», έκλεισε τη μαρτυρία του ο Χρήστος.

Με τα πόδια γυμνά...

2011-03-03T23:03:00.003+02:00

Εκτός από τους οδηγούς λεωφορείων, τους φορτηγατζήδες, τους συμβασιούχους, τους δημοσιογράφους, τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς, υπάρχουν κι άλλοι απεργοί στην Ελλάδα. Μόνο που αυτοί δεν πλήττουν καμία άλλη κοινωνική ομάδα, παρά μόνο τον εαυτό τους. Είναι οι λεγόμενοι απεργοί πείνας που κατασκηνώνουν σε διάφορα σημεία της Αθήνας.

Περνώντας πριν από λίγες μέρες έξω από την κοιτίδα του επιστημονικού πνεύματος, δεν μπόρεσα να μην τους επισκεφτώ. Σίγουρα θα επέλεγα να μην το είχα κάνει όταν άνοιξαν τα αντίσκηνα, αλλά ήταν πια αργά. Αποστεωμένοι νεαροί άνδρες με προστατευτικές μάσκες και ορούς, σόμπες θέρμανσης και εξωτερικές τουαλέτες.

Για να φτάσει κανείς στο σημείο να στερήσει το φαγητό από το σώμα του, δεν μπορώ καν να φανταστώ σε τι κατάσταση μπορεί να έχει φτάσει το μυαλό του. «Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω», μου είπε ένας νεαρός Αφγανός με ψευδά ελληνικά και κενή οδοντοστοιχία. Όταν δεν κάπνιζε ρουφώντας το τσιγάρο του με μανία, χαμογελούσε αμήχανα. «Ζητάμε πολιτικό άσυλο, γι’ αυτό απεργούμε», συνέχισε.

Ένα κοριτσάκι που έπαιζε έξω από τα αντίσκηνα με σημάδευε με ένα πλαστικό παιχνίδι. Τα χέρια του ήταν οπλισμένα σε αντίθεση με πόδια του που ήταν γυμνά. Μπροστά στη θέα της φωτογραφικής μηχανής, στάθηκε ακίνητη και χαμογελαστή. Η μητέρα της μέσα στο αντίσκηνο, καθόταν κυρτωμένη με ραμμένα χείλη.

Τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότεροι απεργοί πείνας διακομίζονται εσπευσμένα στα νοσοκομεία. Η απεργία τους ξεκίνησε πριν από όλες τις άλλες και, καθώς φαίνεται, θα κρατήσει περισσότερο απ’ όλες. Πόσο κρατάει ο αργός θάνατος, αλήθεια;

Αργοπεθαίνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα μπροστά από τα προπύλαια, μήνες τώρα. Σήμερα έμαθα ότι σε κάποιο νεόχτιστο καταφύγιο ζώων της Αττικής, βρήκαν καταφύγιο μετανάστες. Αργοπεθαίνει η ελληνική κοινωνία χρόνια τώρα.

Καλό κατευόδιο…

(μου επέτρεψαν να φωτογραφίσω τα πάντα, αλλά επιλέγω να αναρτήσω μόνο αυτή τη φωτογραφία)

http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=194139097286509&id=165272310201

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150153776985202&set=a.10150153776755202.339380.165272310201&theater

ΚΟΛΑΣΜΕΝΑ ΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΟΙ

2011-02-01T10:43:00.002+02:00

«Δεν έχω μία, έχω ξεμείνει στον άσσο!»

Παύση…

«Πω, πω δεν ξέρω τι να κάνω, έχω βρεθεί σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση!»

Παύση….

«Δεν μου έχει μείνει σεντ, θα αναγκαστώ να ζητήσω δανεικά!»

Παύση….

«Σε λίγο δεν θα έχω ούτε να φάω…»

Το λεωφορείο πλησίαζε στη στάση αποβίβασής μου, αλλά δεν μπορούσα να κατέβω έτσι…έπρεπε να σπάσω το φράγμα της διακριτικότητας, έπρεπε να δω τι άνθρωπος ήταν αυτός που διατυμπάνιζε την οικονομική του δυσχέρεια..συζητώντας μεγαλόφωνα με κάποιο φιλικό πρόσωπο δια κινητού τηλεφώνου…μέσα σε ένα γεμάτο από κόσμο λεωφορείο!

Ήταν γυναίκα..εντάξει αυτό το καταλάβαμε κι από τη φωνή..αλλά τι γυναίκα;

Ήταν νέα..στην ηλικία μου, αλλά πριν από τη νεότητά της που διαγραφόταν στην πολυενυδατωμένη και φρεσκομακιγιαρισμένη λευκή επιδερμίδα της, ξεχώρισα ένα κινητό. Δεν υπήρχε τρόπος να το αποφύγω..κάλυπτε το μισό πρόσωπο, δεν ξέρω αν ήταν i-phone, ήταν πάντως φούξια μοβ!

Το άλλο που ξεχώρισα ήταν τα μαλλιά, δεν ξέρω αν ήταν κομμωτηρίου, αλλά αυτό το ίσωμα και αυτόν τον τόνο ξανθού, δεν τα πετυχαίνεις μόνη σου, πόσο μάλλον χρησιμοποιώντας αυτά τα δεξιοτεχνικά λιμαρισμένα πλαστικά νύχια…

Είδα τελικά, ήταν μια νέα γυναίκα αρτιμελής και στην τρίχα! Κι όμως ακουγόταν χειρότερα από τους διαφόρους επαίτες που περιδιαβαίνουν τα μέσα μεταφοράς παπαγαλίζοντας το ίδιο λογίδριο με συγκεκριμένο ρυθμό και χαρακτηριστικό ηχόχρωμα.

Τι έχει πάθει αυτή η κοινωνία; Όλοι έχουν την επαιτεία στο αίμα τους..και ανάθεμα την κρίση μου..αν πριν μίρλιαζαν μια τώρα ΔΕΝ σταματάνε να κλαίγονται!

«Ο γιος μου έμεινε χωρίς δουλειά!»

«Αν ακούσεις τίποτα για τη γυναίκα μου..!»

«Μας κάνανε περικοπές, ρε..τι λες;;;!»

«Μου έχουνε καθυστερήσει το μισθό!»

«Για τέτοια είμαστε τώρα;»

Για μισό ρε παιδιά, και πριν που είχατε ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ τα κάνατε;;;;;

«Δικά μου είναι, λέει, ό,τι θέλω τα κάνω!» Σε αυτή την αξία απαντούσε η κοινωνική αλληλεγγύη τα προηγούμενα χρόνια!

Κλαίνε οι χήρες, κλαίνε και οι παντρεμένες! Ο λαός είναι σοφός, αλλά μόνο στα ρητά. Βαρέθηκα να ακούω παντρεμένες να κλαίνε! Γενικά βαρέθηκα όλη αυτή τη μίρλα και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι με όσο πιο απλά λόγια γίνεται: Αν έχεις πρόσβαση σε ζεστό νερό, αν έχεις ρούχα να αλλάζεις, αν έχεις φαγητό να κορέσεις την πείνα σου, μην μου ξαναπείς ποτέ ότι δεν έχεις μία, θα σε βρίσω αλήθεια στο λέω.

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150132988460202&set=a.10150132988420202.329673.165272310201

Άναψε τη σπίθα του φωτός

2011-01-01T18:51:00.007+02:00

Προλάβαμε να απολαύσουμε τη βουβαμάρα μας μέχρι να βολευτούμε στα καθίσματα. Μόλις άνοιξαν οι πόρτες, επιβιβάστηκε το χάος! Ένα μάτσο παιδιά ξεχύθηκαν από παντού, γεμίζοντας τον άδειο διάδρομο με φούρια! Φασαριόζικα παιδιά όλων των ηλικιών. Άλλα με καστανά μαλλιά, άλλα με βαμμένα και άλλα με ανταύγειες!

Μπροστά μας καθόταν ένα ζευγάρι νεοπαππούδων, και κάπου εκεί ανάμεσα τους, ξεπρόβαλλε ένα κεφαλάκι με εύθραυστα ξανθά μαλλιά.

«Τι όνομα έχει;» ρώτησε με θρασοθάρρος μια νεαρή έφηβη με καταπράσινα μάτια.

«Αντιγόνη», απάντησε ο παππούς με προθυμία. «Κοίτα τα παιδάκια Αντιγόνη..»είπε τότε ο παππούς δείχνοντας το τσούρμο που είχε συγκεντρωθεί γύρω από τη νεαρή έφηβη.

Τα τσουρμοπαιδάκια είχαν τσουβαλιαστεί στα μεσαία καθίσματα όπως όπως! Κάποια άλλα πηγαινοέρχονταν ακόμη στον διάδρομο. Άλλα κρατούσαν ακόμη τα τρίγωνα, ενώ μια προέφηβη έδινε παράσταση τραγουδώντας μια επιτυχία που ούτε την είχα ξανακούσει, ούτε την καταλάβαινα.

Η Αντιγόνη, ούτε καν σάλεψε..Λίγο πριν μπουν τα παιδιά την άκουσα να κλαίει μηχανικά μόνο και μόνο για να δηλώσει τη δυσαρέσκειά της που τόλμησαν να τη βάλουν να καθίσει σε κάθισμα, αντί να την πάρουν αγκαλιά.

«Αυτόν πως τον λένε;», ρώτησε με περιέργεια ο παππούς.

«Ροναλντίνιο», απάντησε η νεαρή έφηβη τινάζοντας τα μεγάλα του αυτιά όλο χάδια!

«Παιδί σου είναι;» συνέχισε τις ερωτήσεις ο παππούς.

Και ερώτηση στην ερώτηση..το φτιάξανε το γενεαλογικό δέντρο..

Όσο η πολυμελής οικογένεια συστηνόταν, εγώ κοιτούσα σχεδόν μαγεμένη τον Ροναλντίνιο και ο Κώστας μετρούσε χρυσά δόντια. Η νεαρή έφηβη ήταν η μεγαλύτερη αδερφή, δίπλα της καθόταν η 25χρονη μαμά της που έμοιαζε με 40 ετών και παραδίπλα η γιαγιά που κατά πάσα πιθανότητα ήταν 40 ετών.

Ο Ροναλντίνιο ήταν ο προτελευταίος αδερφός της οικογένειας, ο έκτος στη σειρά για να μη χάνουμε το μέτρημα. Τον ξανακοίταξα..αν και δεν νομίζω να πήρα στιγμή το βλέμμα μου από πάνω του..Τι βλέμμα ήταν αυτό; Άστραφτε σαν κεραυνός και φώτιζε σαν ήλιος! Τα ορθάνοιχτα καστανά μάτια του εστίαζαν σαν μικροσκόπιο πάνω μας, σε έναν έναν ξεχωριστά. Μας μιλούσαν με λέξεις βροντερές, μας καλούσαν με σχόλια επαινετικά, μας χαιρετούσαν με περίσσια αρχοντιά!

Αυτός ο δίχρονος Ροναλντίνιο έμοιαζε σαν να ταξίδευε τον κόσμο πιασμένος από μια μπάλα με ήλιον. Ξαφνικά άρχισαν να με σφίγγουν τα ρούχα μου, ένιωθα να πνίγομαι..αυτός ο Ροναλντίνιο ήταν σαν μια όαση αέρηδων κι εγώ έλιωνα στην έρημο των κοινωνικών συμβάσεων. Πως δέθηκα έτσι σε εκείνη την άβολη καρέκλα; Γιατί σταμάτησα να τραγουδάω; Που είναι εκείνες οι ιστορικές φόρμες μου με το έμβλημα των reb bulls; Με αυτές έτρεχα όσο άντεχα και καθόμουν όπως μου έκανε κέφι!

Τα κοίταξα όλα εξεταστικά…και τότε πρόσεξα ότι όλα -άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο- πετούσαν σπίθες. Ακόμη και τα μάτια της μαμάς ακόμη και τα μάτια της γιαγιάς, όχι μόνο των παιδιών.

Έψαξα τότε στον δρόμο, στο πολυκατάστημα, σε κάθε γωνιά του περιβάλλοντος, όπου μπορούσε να φτάσει το μάτι μου. Τσάντες και τσιγάρα, τακούνια και κοστούμια, μα σπίθα πουθενά!

Άρχισα να απελπίζομαι μέχρι που έφτασα στο μετρό. Διέκρινα από μακριά ένα πρόσωπο μέσα στο μαυροφορεμένο μπούγιο. Φυσικά δεν το είχα ξαναδεί, αλλά το κοίταξα πολλές φορές για να αναπληρώσω τoν χαμένο χρόνο. Λαμποκοπούσε μέσα στη χλομάδα του. Δεν ήταν αυτόφωτο, αντλούσε φως από κάποιο άλλο πρόσωπο που το συνόδευε, αλλά τι με ένοιαζε εκείνη τη στιγμή. Εγώ ήθελα μόνο να απαθανατίσω το φως.

Όταν ήρθε ο συρμός το λαμπερό πρόσωπο χάθηκε μέσα στο στριμωγμένο πλήθος. Βγαίνοντας από το μετρό, το ξαναβρήκα! Δεν είχε χάσει σπιθαμή από τη λάμψη του...

Άραγε να παρέμενε φωτεινό ακόμη κι όταν θα απομακρυνόταν από την πηγή του φωτός;

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150116592690202&set=a.10150116592575202.320650.165272310201

Ευνομούμενη Ζούγκλα

2010-12-22T03:29:00.004+02:00

«Θα σας τιμωρήσω, δεν θα κάνω παιδιά συνειδητά, από επιλογή μου!» είπε με μίσος ένας τριανταπεντάρης οδηγός λεωφορείων. Οι εκφωνητές πίσω από το μικρόφωνο έμειναν για λίγο βουβοί. Μόνο ο μικρός σε ηλικία φάνηκε να συμμερίζεται το γινάτι του. Ο άλλος, που είχε πατήσει τα πενήντα, ήθελε απλά να του βγάλει το μάτι.

Καλύτερα να σου βγει το μάτι ή καλύτερα να βγάλεις τα μάτια σου για να επιβιώσεις; Όχι σαν τον Οιδίποδα, αλλά σαν το οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Το αποτέλεσμα στο τέλος, λίγο διαφέρει! Mάτια βγαίνουν συνεχώς, μάτια να δουν τα μάτια σου. Σύμπλεγμα ή απλά μπλέξιμο ή μήπως καλύτερα μπλεξίματα;

Κουβάρι οι σκέψεις μου και κρόσια τα νεύρα μου. Κι εγώ δεν ήθελα να κάνω παιδιά, από επιλογή μου. Χωρίς μίσος, χωρίς πάθος..αλλά από φόβο! Φόβο να μην είναι τόσο αδύναμο στο σώμα, φόβο να μην κουβαριάσουν οι σκέψεις του, φόβο να μην γίνουν κρόσια τα νεύρα του. Αλήθεια πότε ο φόβος φυλάει τα έρημα και πότε τα καθηλώνει στην ερημιά τους;

«θα σταματήσεις να φοβάσαι όταν θα πάψεις να ελπίζεις» είχε πει ο Λατίνος Σενέκας. Σταμάτησα να ελπίζω, αλλά εξακολουθώ να φοβάμαι..μήπως κάνω κάτι λάθος; Ήταν λάθος μου που το είπα ή μήπως ήταν λάθος μου που δεν το έκανα; Λάθος σωστό, δεν με νοιάζει γι’ αυτό…αυτό το είπε μοντέρνος Έλληνας στιχουργός.

Δεν με νοιάζει δε ρωτάω..είπε ένας άλλος! Τώρα που ψάχνω απεγνωσμένα για μιαν απάντηση, από πού θα την πάρω;

Να, θα ήθελα να ρωτήσω..τι λένε τα άστρα για το ζώδιό μου; Επιτρέπεται να κάνω ψώνια αυτό το διάστημα ή κινδυνεύω να εξαπατηθώ λόγω ανάδρομου Ερμή; Αυτός ο Ερμής τι πρόβλημα έχει ακριβώς και χάνει συνέχεια τον δρόμο του; Μήπως μαζί με τα φτερωτά πέδιλα έπρεπε να είχε πάρει δώρο και ένα GPS;

Όμως μαζεύτηκαν πολλά ερωτήματα και σας κούρασα ή για να είμαι πιο σωστή, κουράστηκα! Αλλά καλό δεν είδα. Τι μου λέγανε ότι τα καλά κόποις κτώνται; Μήπως εννοούσανε κΛόποις; Όποιος έμαθε να κουράζεται, μπορεί να μάθει να κλέβει; Αυτό μπορεί και να συμβεί, το αντίστροφο όμως, δεν γίνεται με τίποτα! Πως θα μάθει ο κλέφτης να κουράζεται; Ούτε με σεμινάρια, ούτε με ιδιαίτερα, ούτε και με σφαίρες;

Ο κλέφτης είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως και ατρόμητος και χαίρεται παραπάνω από ένα χρόνο. Όχι όμως ο καθένας! Άντε ακόμη δεν το είδαμε κλέφτη τον είπαμε! Εγώ μιλάω για τον κλεφτή του λευκού κολάρου. Δεν κλέβει κολάρα, κλέβει φορώντας κολάρο και γραβάτα.

Όταν κλέβεις φορώντας κολάρο, δεν είναι κλεψιά, είναι μαγκιά! Αν δεν το κάνεις, είσαι κότα και καλούλης μωρέ! Ή ακόμη και ηλίθιος που άφησες ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία! Με την πρώτη ευκαιρία κλέψε κι εσύ, κλέψε από εμένα, εγώ θα κλέψω από κάποιον άλλο, ο άλλος από τον παράλλο και πάει λέγοντας. Πάτα με χωρίς φόβο, στο κάτω κάτω η κοινωνία είναι μια ζούγκλα στην οποία επιβιώνει μόνο ο ισχυρότερος. Δεν θα φταις εσύ..το λέει ο νόμος άλλωστε, και οφείλουμε να τον υπακούμε διότι είμαστε μια ευνομούμενη ζούγκλα. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι περπατάμε όρθιοι. Ο λόγος δεν έχει καμία σημασία. Γιατί και που τον έχουμε, κανένας δεν καταλαβαίνει κανέναν! Ο λόγος δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΑ αν δεν θέλεις να τον ακούσεις με κάτι άλλο πέρα από τα αυτιά σου.

Καλά κάνει ένας θείος μου που είναι θεόκουφος και δεν παίρνει ακουστικά βαρηκοΐας. Τα’ βαλα μου λέει μια μέρα στ’ αυτιά μου και ξεκουφάθηκα, τα πέταξα πάνω στον πάγκο και έφυγα από το μαγαζί τρέχοντας! Από τον κουφό θείο μου να περιμένεις απόκριση αν φωνάξεις βοήθεια, τους άλλους που δεν χρειάζονται ακουστικά να φοβάσαι.

Ελπίζω ότι μια νύχτα θα ξαναμυρίσει νυχτολούλουδο

2010-11-25T00:02:00.003+02:00

Οργίζομαι ..

Όταν βλέπω άχρωμα μάτια, άκαμπτα χέρια, ξερά σώματα.

Απελπίζομαι..

Όταν βλέπω είδωλα, επαναλήψεις, έκτακτους και σταρ ελπίδες να περνάνε αμοντάριστα έξω από το παράθυρό μου.

Μελαγχολώ..

Στην ιδέα του αβάσταχτου οχτάωρου, στην ανάσα που πετάγεται σαν λάβα από τα έγκατα των σωθικών, στα μάτια που με κοιτούν αμίλητα.

Στεναχωριέμαι..

Όταν βλέπω το πρόσωπο να μορφάζει αρνητικά πίσω από μια ανθοδέσμη, μπροστά από ένα πακέτο χαρτομάντιλα, στο άκουσμα ενός ακορντεόν, στη θέα ενός γυαλοκαθαριστήρα.

Ελπίζω

…ότι μια μέρα θα αδειάσει το λεωφορείο, έστω μια θέση

..ότι μια νύχτα θα ξαναμυρίσει νυχτολούλουδο, έστω ένα πέταλο

…ότι η ελπίδα θα πεθάνει τελευταία, έστω σε μια νέα ζωή

σ'αυτή τη ζωή!

H KOIΛΙΑ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ

2010-11-12T22:06:00.008+02:00

Με αφορμή την ονομαστική γιορτή ενός γνωστού μας βρεθήκαμε ένα απόβραδο σε μια ομήγυρη. Στην πλειοψηφία μας ήμασταν νέοι άνθρωποι, αλλά αυτός δεν ήταν ο λόγος που ξεχώρισα έναν μεγαλομεσήλικα άνδρα στα αριστερά μου. Ήταν πολύ γνωστός πολιτικός, κάποτε μάλιστα είχε υπάρξει και υπουργός. Ούτε κι αυτός ήταν ο λόγος που τον ξεχώρισα όμως. Αυτό που τράβηξε το βλέμμα μου σαν μαγνήτη μεγατόνων ήταν η κοιλιά του.

Ο πολιτικός άνδρας δεν διέφερε σε τίποτα από το μέσο μεσήλικα άνδρα που κυκλοφορεί στην ελληνική κοινωνία σαν είδος ανθρώπου, όχι σαν άνθρωπος. Σαν ανδρείκελο, σαν αφημένο στις ορέξεις του ανθρωποειδές.

Είχα πάντα την αίσθηση ότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο μικραίνουν οι αρχές του. Καθώς μεγάλωνα όμως κι εγώ τόσο μεγάλωνε κι η αίσθηση, μέχρι που έγινε κοινωνιολογική πεποίθηση για αυτό το προφίλ. Αυτή δεν είναι μια απλή κοιλιά. Είναι ένα κοινωνικό σύμβολο. Έτσι που συγκρατείται μετά βίας γύρω από μια πνιχτή ζώνη μοιάζει με χείμαρρο που προσπαθεί να σπάσει το φράγμα: το φράγμα των αχόρταγα κολασμένων ορέξεων.

Ο πρώην υπουργός και νυν βουλευτής έτρωγε με βουλιμία. Ήθελε να δοκιμάσει πολύ απ’ όλα. Ήθελε να γευτεί κάθε έδεσμα σαν να πραγματοποιούσε τη μοναδική του ευχή λίγο πριν πεθάνει. Ήθελε και γιαλαντζί ντολμά, ήθελε και χούμους, ήθελε και λαχματζούν, ήθελε και κεμπάπ ήθελε και κρεατομεζέδες, ενώ ταυτόχρονα γευόταν με λαγνεία το «επιδόρπιο» του εστιατορίου, το οποίο -καθότι ανατολίτικο- προσέφερε νεαρές χορεύτριες χανούμισσες στο «πιάτο».

Αυτός ο βουλευτής είναι άξιος εκπρόσωπος μιας γενιάς ανδρών που γαλουχήθηκαν μέσα στα μπουρ***. Αυτών των ίδιων ανδρών που προσπάθησαν να ανδρώσουν τις επόμενες γενιές στον ίδιο πρόστυχο κοινωνικό θύλακα. Αυτών που τώρα φέρονται ως αξιοπρεπείς οικογενειάρχες. Αυτών που μεγαλώνουν εγγόνια.

Αφημένοι, βρώμικοι, πλαδαροί, άξεστοι…επιβιώνουν μόνο για να ικανοποιούν τις ορέξεις τους. Τρώνε με τα χέρια τους, τρώνε με τα μάτια τους, τρώνε με αυτά που έκλεψαν από όπου τους δόθηκε η δυνατότητα. Από ένα μαγειρείο στο στρατό, από μια αποθήκη σε μια εταιρία, από ένα υπουργείο. Καμία σημασία δεν έχει..όλοι έκλεψαν από όπου μπορούσαν. Κι όλοι έμαθαν στα παιδιά τους να κάνουν το ίδιο.

Τους βλέπω να αργοσβήνουν στο βάθος των γενεών σαν ένα κόκκινο φανάρι στο βάθος ενός βρώμικου ορίζοντα. Και εύχομαι μαζί με αυτούς να εκλείψει δια παντός αυτό το είδος. Αυτό το είδος που συντηρεί το trafficking, αυτό το είδος που συντηρεί τη σαπίλα στην ελληνική κοινωνία, αυτό το είδος που συντηρεί τη μεταλλαγμένη συνείδηση ενός εγκεφάλου που τρέφεται μόνο από το νευροπεπτίδιο, από την ορμόνη της κοιλιάς.

Η οικονομική κρίση και σύντομα ΠΤΩΧΕΥΣΗ του ελληνικού κράτους δεν οφείλεται στον άκρατο δανεισμό, ούτε στην έλλειψη παραγωγής. Οφείλεται στην κοινωνία, και πιο συγκεκριμένα σε αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που ΕΚΑΝΕ ΚΟΙΛΙΑ!

Σε αυτή την κοιλιόδουλη γενιά που σταυροκοπιέται στις λιτανείες με στρατιωτική πειθαρχία και κατεβάζει ******* ή αλλιώς βλαστημά στην καθημερινότητά του με νταβαντζίδικη μαεστρία.

Με το καλό να έχουμε σύντομη και οικολογική ανακύκλωση γενεών…

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ-ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΩ ΠΙΑ

2010-11-09T11:54:00.003+02:00

Αγαπητό κράτος,

Το ξέρω ότι σε έχω ξεχάσει εσχάτως, τα τελευταία τρία χρόνια μόνο, αλλά θέλω να σου πω ότι.. φταις και συ. Εντάξει, εγώ είμαι λίγο ακοινώνητη, αλλά κι εσύ.. είσαι πολύ ά-κρατος.
Ξεχειλίζεις από παντού α-κρατοσύνη. Άκρατο λαϊκισμό, Άκρατο υλισμό, Άκρατο ανθελληνισμό, Άκρατο καπιταλισμό, Άκρατο δανεισμό..
Πάντα αναρωτιόμουν πως τα καταφέρνεις να υπάρχεις χωρίς να υπάρχεις..Είσαι ιδεολογικά νεκρός αλλά δεν στο λένε για τον προφανή λόγο: ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΣ, ούτως ή άλλως. Είσαι αυτοκαταστροφικός, ψυχαναγκαστικός, διχασμένος, ξεπουλημένος, αμαρτωλός και κλέφτης!
Ε, λοιπόν, σταμάτα να μου γράφεις και παρτο χαμπάρι: Δεν σε γουστάρω πια! Αν περιμένεις να σφάξω τον μόσχο τον σιτευτό για την άσωτη πάρτη σου, θα φας πολύ σουσάμι.
Μην ανησυχείς δεν θα μπλέξω με το παρακράτος για να σε ξεπεράσω. Δεν σε ήθελα και ποτέ, απλά σε ανεχόμουν. Θα μου πεις, βέβαια, και με τα δίκια σου: «Αφού δεν με θες πια τότε γιατί μου γράφεις;» Για έναν απλό λόγο άκρατε γραφειοκράτη-τεχνοκράτη του τσακιστού σεντ.

Από τον Ψυχρό πόλεμο οι άνθρωποι ανακάλυψαν κάτι που λέγεται ΙΝΤΕΡΝΕΤ ή στα ελληνικά ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ.

Άρχισε να το χρησιμοποιείς παντού γιατί τα πλαδαρά, ασπόνδυλα και σκουληκοειδή τσιράκια σου μου προκαλούν αηδία.

Δεν θέλω να τα βλέπω, δεν θέλω να τους μιλάω, δεν θέλω να ξέρω ότι υπάρχουν. Θέλω να κάνω τη δουλειά μου ηλεκτρονικά. Προτιμώ να ζήσω σε μια εικονική πραγματικότητα, παρά σε αυτή που μου πασάρεις.

Αυτό τουλάχιστον μπορείς να το σεβαστείς;

Μετά τιμής

Πηνελόπη

Υσ. Αφιερωμένο στη γιατρό του ΙΚΑ που μάθαμε ότι δεν είχε λάβει πτυχίο ειδικότητας μετά από καταγγελία στον προϊστάμενο (η οποία δυστυχώς δεν έφτασε ποτέ εκεί που έπρεπε..και αναλαμβάνω την ευθύνη..γιατί έκανα πίσω). Αφιερωμένο επίσης στην φτιασιδωμένη πλαστικομποτοξικοποιημένη υπάλληλο του ΚΕΠ Ζωγράφου που μάθαμε ότι ήταν τελικά στην αρμοδιότητά της να παρέχει κι άλλες υπηρεσίες τη Δευτέρα, πέρα από επικυρώσεις, μετά από καταγγελία στη Διεύθυνση Οργάνωσης και Λειτουργίας των ΚΕΠ (2131313387). Και τέλος, αφιερωμένο σε κάτι οπλοφορούντα παλικάρια κάτω στον Ταύρο που μάθαμε ότι έκαναν κατάχρηση εξουσίας, μετά από καταγγελία στη ΓΑΔΑ!

Kάποτε μου άρεσε η βροχή..

2010-10-28T14:39:00.007+03:00

Έρχεται όποτε θέλει, κάθεται για όσο θέλει και φεύγει όποτε θέλει.. Άλλοτε ορμητική σαν κλασική σονάτα του κι άλλοτε σιγανή σαν μητρικό νανούρισμα. Θα μπορούσε να είναι μια παραφωνία στην καθημερινότητά μας, αλλά είναι μονάχα ένα διάλειμμα. Το διάλειμμα της φύσης. Ο ουρανός σημαίνει το κουδούνι και το σύννεφο μετράει τον χρόνο. Ποτέ δεν είναι ίδιος, ούτε ο χρόνος, ούτε η ένταση, ούτε το τέμπο. Είναι όμως πάντα ίδιος ο ρυθμός. Εντυπωσιακό, το πως συγχρονίζονται τόσα εκατομμύρια σταγόνες κάτω από μια υδάτινη μπαγκέτα..
Με συνεπαίρνει σαν παιδάκι που λαχταρά να τρέξει στα ανοιχτά, σαν άνθος που λαχταρά να ανθίσει, σαν ζωντανό πλάσμα που λαχταρά να ξεδιψάσει. Μάλλον γι’ αυτό ξεχνάω πάντα μόνο ένα πράγμα όταν βρέχει: την ομπρέλα! Κατά βάθος διατηρώ την ιδέα ότι μόνο τότε μου επιτρέπεται να τα κάνω κι εγώ μούσκεμα. Το μόνο που θα ακούσω είναι: «Γιατί δεν πήρες ομπρέλα;» Κι εγώ θα απαντήσω κοφτά: «Την ξέχασα..»και το θέμα θα τελειώσει εκεί.
Επειδή όμως είναι άλλο πράγμα να ξεχάσεις την ομπρέλα κι άλλο να μην έχεις, η βροχή με βάζει σε σκέψεις. Ίσως είναι κι αυτός ένας ακόμη λόγος που ξεχνάω την ομπρέλα μου, για να βρέχονται οι σκέψεις μου. Ό,τι γεύση κι αν αφήνει η ιδέα του να είσαι μουσκεμένος κάτω από τη βροχή, σίγουρα είναι περισσότερο πικρή από τη γεύση που αφήνει το βίωμα αυτού του αισθήματος..Η γεύση είναι πικρή όπως και να'χει, στην ταύτιση όμως γίνεται πιο ήπια!
Όταν υποθέτουμε γλιτώνουμε από την εμπειρία, όχι όμως από τις τύψεις. Όταν ταυτιζόμαστε γλιτώνουμε από τις τύψεις, όχι όμως από τις συνέπειες. Δεν είναι εύκολο πράγμα το να συμπάσχεις. Δεν είναι εύκολο να ζεις με τύψεις. Είναι όμως εύκολο να ξεχνάς. Γι’ αυτό όλοι ζούμε με ξεχασμένες τύψεις..
Ξεχασμένος πρέπει να ήταν κι αυτός ο άνθρωπος που συνάντησα χτες. Καθόταν κάτω στο πεζοδρόμιο με σκυμμένο κεφάλι. Αλλά μας είχε γυρισμένη την πλάτη..σε όλους εμάς που περπατούμε με το κεφάλι ψηλά. Ακουμπισμένος σε μια κολώνα προτιμούσε να κοιτάζει προς τη λεωφόρο, παρά προς το πεζοδρόμιο.
Φαινόταν σαν να είχε ζαλιστεί και να είχε γείρει στην κολώνα μέχρι να συνέλθει. Έτσι σκέφτηκα, αλλά δεν μου απάντησε..Ξαναμίλησα πιο δυνατά..με κοίταξε με απορία. Μεσήλικας, με γκρίζα μαλλιά και γυαλιά οράσεως. Αδύνατος με σκιστά μάτια σαν κινέζος, αλλά ψηλός με άλλη φυσιογνωμία.
«Afganistan!» μου είπε.
Δεν μιλούσε αγγλικά, ούτε εγώ καταλάβαινα αφγανικά, αλλά ακόμη και την ίδια γλώσσα να μιλούσαμε τόσο καλά δεν θα εμπέδωνα αυτό που είχε να μου πει, όπως το εμπέδωσα βλέποντάς το..
Έσμιξε τα τρία πρώτα δάχτυλά του, όπως κάνουν οι Χριστιανοί όταν πρόκειται να κάνουν τον Σταυρό τους, και σήκωσε το χέρι του προς το πρόσωπό του, όπως κάνουν οι Χριστιανοί όταν πρόκειται να κάνουν τον Σταυρό τους…αλλά αντί να ακουμπήσουν το μέτωπο και μετά την κοιλιά, τα τρία σμιγμένα του δάχτυλα ακούμπησαν τα χείλη του, πολλές φορές.

Πεινούσε..

Σε λίγο οι σταγόνες σε γρήγορο τέμπο και στον ίδιο γνώριμο ρυθμό, άρχισαν να χτυπούν το πεζοδρόμιο όπως χτυπούσε κάποτε ο άκαρδος αμαξάς το άλογό του. Οι περαστικοί προσπαθούσαν να κρυφτούν κάτω από τις ομπρέλες τους και τα υπόστεγα, γιατί η βροχή βλέπετε..δεν κάνει εξαιρέσεις. Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι σε αυτήν, όπως είμαστε και στην πείνα. Και η πείνα δεν κάνει εξαιρέσεις, είμαστε όλοι εκτεθειμένοι σε αυτήν όπως είμαστε στη ζωή. Η πείνα ..ΙΣΩΣ να είναι το μόνο πράγμα στη ζωή ΑΠΕΝΑΝΤΙ στο οποίο είμαστε όλοι ΙΣΟΙ! Αυτό θα πρέπει να το θυμούνται πάντα οι ξεχασμένες μας τύψεις..

THΛΕΚΛΟΠΙΚΟ ΚΑΚΕΚΤΥΠΟ

2010-10-04T00:06:00.005+03:00

Κάποτε ήταν παχιά και βαρυκόκαλη, τώρα ψήλωσε και αδυνάτησε. Έγινε αυτό που λέμε «φοβερό πλάσμα»! Κάποτε ήταν μονόχνωτη και συντηρητική, τώρα έγινε πλουραλιστική και έξω καρδιά! Κάποτε τη σκέπαζαν με δαντέλα, τώρα την αφήνουν εντελώς ξεσκέπαστη. Κάποτε δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της, τώρα δεν μπορώ ούτε να την βλεφαριάσω!
Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου όταν την άκουσα να το παραδέχεται σε ραδιοφωνική εκπομπή. Γύρω στα 7.000 κείμενα ομολόγησε ότι έχει γράψει στα χρόνια της ως αρθρογράφος η Πόπη Διαμαντάκου, μόνο για χάρη της. Αν το άκουγε αυτό ο Προυστ θα έμπαινε στη διαδικασία να αναζητήσει τον χαμένο χρόνο σε νέα έκδοση.
Την αυτοκριτική πολλοί εμίσησαν την κριτική ουδείς. Όλοι κρίνουν τους πάντες και τα πάντα σαν υπερεξιδικευμένοι ειδήμονες. Κι αυτήν όσο πιο πολύ την κρίνουν τόσο περισσότερο κατακρίνει! Με μίσος και με βδελυρό βλέμμα, με απαξίωση και διάχυτο σνομπισμό, με εμπάθεια και κατασπαρακτική διάθεση.
Είναι ανοιχτή σε όλες τις προτάσεις παρόλα αυτά και κυρίως στις ανήθικες. Της αρέσει να επιδεικνύεται με πολλούς τρόπους, αλλά αρέσκεται να μαγνητίζει τα βλέμματα μόνο με έναν. Έχει πολλούς εχθρούς, αλλά αν μισεί κάποιον θανάσιμα, αυτός είναι ο χρόνος. Κι όσο αυτός περνάει τόσο αυτή μένει ανέκφραστη, σαν μούμια! Μούμια με ακριβά εσώρουχα και φθηνή αισθητική. Μούμια με πολλά υποσχόμενα χείλη και επιδέξια γλώσσα.
Παρότι έχουν ανακαλυφθεί τα dvd αυτή παίζει πάντα την ίδια κασέτα. Ακόμη και όταν παπαγαλίζει ξένα λόγια, η κασέτα..κασέτα! Αγαπά να ομοφυλοφυλίζει, να ευτελίζει και να ξεφτιλίζει. Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν νιώθει αγάπη παρά μόνο για το μίσος. Όλα τα μισεί, αλλά το αφρόλουτρο πάνω απ’ όλα. Γι’ αυτό επιλέγει πάντα σαπούνι, ειδικά το εισαγόμενο. Και παρά το ότι είναι ανοιχτή στις πανταχόθεν εισαγωγές, μόνο το σαπούνι Τουρκίας ταιριάζει τέλεια με το PH της.
Ήταν ανέκαθεν εκτός τόπου και χρόνου, γι’ αυτό μιλούσε πάντα ψευδά φράγκικα σε έναν κόσμο που έχει επιμειχθεί με ανατολίτικα γονίδια. Ένα καζάν ντιπί για μένα και ένα ιμάμ μπαϊλντί για την κυρία. Και το ρουσφέτι ρουζβέτ..με την ίδια σημασιολογία που είχε επί Οθωμανοκρατίας. Άντε να αλλάξεις την έκφραση των γονιδίων με έναν απλό φερετζέ. Πόσο μάλλον όταν αυτός προσπαθεί να κρύψει τη σιλικόνη της σύγχρονης διανοούμενης. Η οποία κερδίζει τη μάχη με τα άλλα νούμερα με διαφορά στήθους.
Σώμα με σώμα, φιλί με φιλί όλα τα ζούμε μαζί! Στην πραγματικότητα αυτή τα ζει και συ τα παρακολουθείς! Σαν εκλεπτυσμένος μπανιστηριτζής. Σαν κουρδισμένος κλειδαροτρυπάκιας, σαν να΄σουν άλλος κι όχι εσύ! Είσαι ακριβώς αυτό που τρως. Κατά το φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο! Και σε τράταρε κονσέρβα με το κιλό. Τώρα μην απορείς που έπαθες διανοητικό σκορβούτο. Βούτα λίγο ακόμη στη ντιπ για ντιπ φιλαυτία της και κάνε ζάπινγκ σαν υπνωτισμένος μέχρι να πετύχεις το κατάλληλο lifestyle!
Ο Τηλέμαχος καλύτερος ήταν δηλαδή; Γίνε κι εσύ ένας σύγχρονος τηλέμαχος και πάλεψε λίγο ακόμη για την Ιθάκη της, χωρίς να ξεκουνήσεις από τον καναπέ. Ποτέ μια εφεύρεση δεν έτυχε τέτοιας εκτεταμένης χρήσης όσο αυτός. Ο καναπές, εσύ και η τηλεόραση είστε ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟΙ, ομούσιοι τω κακέκτυπω, διού τα πάντα εγένοντο!

Προσδοκώ ανάσταση πνευμάτων και ζωή του παρόντος αιώνος.

Αμήν..

Υσ. Αν δω να γίνεται και η μπριζόλα της μόδας φέτος..θα αφήσω τις προσευχές και θα πιάσω τους αφορισμούς!

TΡΙΧΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΣΟΥ ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

2010-10-01T19:57:00.001+03:00

Όταν ήμουν μέσα στο ιατρείο, τον ρώτησα; «Θα ζήσω γιατρέ μου;»
Με κοίταξε μάλλον επικριτικά, σαν να είχα αποθρασυνθεί τελείως, και μου είπε με αυστηρή φωνή: «Κυρία Λουκία μου, εσείς πια είστε 80 ετών..τι να πουν και τα κοριτσάκια που κάνουν ουρά απ’ έξω;»

«Και πράγματι Πηνελόπη μου, απ’ έξω περίμεναν ένα σωρό νεαρές κοπέλες, μικρότερες κι από 30 ετών».
Έτσι έκλεισε την αφήγησή της η κα Λουκία σχετικά με τη μαστεκτομή που αναγκάστηκε να κάνει μετά από 80 χρόνια ευρωστίας και αρίστης υγείας.

Και οι δύο μάστιγες του αιώνα αρχίζουν από Κ. Τη μία τη λένε επάρατο την άλλη με το όνομά της: Καρκίνος και Κατάθλιψη..επίσης είναι πολύ της μόδας το στρες.

«Μην ανησυχείτε κα Τσίλη είναι από το στρες». Έτσι μου λένε κι εμένα όποτε τους λέω: «Γιατρέ μου, όταν ανεβαίνω ανηφόρα ή σκαλοπάτια, ασθμαίνω ΠΟΛΥ!»
Τώρα, τι είδους στρες είναι αυτό που εμφανίζεται ΜΟΝΟ στις ανηφόρες, δεν έχω καταλάβει! Λέτε να με αγχώνει τόσο πολύ η ιδέα ότι έχω να ανέβω ανηφόρα και να παθαίνω ψυχολογική ζημιά, μόνο που το σκέφτομαι;
Με πόσο ηλίθια πράγματα αγχώνεται στ’αλήθεια ο άνθρωπος…για τα ρούχα του, για τα αξεσουάρ του, ακόμη και για τα μαλλιά του. Μη του πέσουν, μη βρέξει και του χαλάσει το ίσιωμα, μην του βγει η ρίζα, μην δεν πετύχει το χρώμα, μη δεν πετύχει την κατάλληλη κλίση ανόρθωσης και τσιμεντοποίησης του τσουλουφιού, μην είναι πολύ ογκώδη, μην δεν είναι πολύ ογκώδη, μην έχουν πιτυρίδα, μην είναι λιπαρά, μην είναι πολύ ξηρά.. μην πετάει καμία τρίχα!
Τ Ρ Ι Χ Ε Σ! Όλα είναι τρίχες! Τρίχες είναι και ο γκόμενός σου, τρίχες είναι και η δουλειά σου, τρίχες και ο περαστικός, τρίχες είναι και η φίλη σου, τρίχες και η ψυχαγωγία, τρίχες και τα αξεσουάρ, τρίχες είναι ΟΛΕΣ οι ανησυχίες σου.
Να σε φάει η ανησυχία για το θάνατο, την αδικία, τη μιζέρια και την αθλιότητα του ανθρώπου, να το καταλάβω! Αλλά, να ΕΝΣΑΡΚΩΝΕΙΣ σαν ΡΟΜΠΟΤ καθημερινά τον ρόλο που σου ΚΟΤΣΑΡΑΝ οι μεγαλοβιομηχανίες και τα οργανωμένα συμφέροντα και να περιποιείσαι μετά σχολαστικής μανίας καθένα από τα μέρη του σώματός σου για να νικήσεις το χρόνο και τη βαρύτητα ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ!
Πότε θα καταλάβεις επιτέλους ότι είσαι ένα αναλώσιμο είδος κοινωνικοποιημένο να καταναλώνεις υποτακτικά ό, τι σου σερβίρουν; Είτε είναι προϊόν είτε ιδεολογία!
Καλύτερα να πεινάσω, παρά να δουλεύω για να σας πληρώνω ό,τι τρίχα κατασκευάζετε. Καλύτερα να μείνω ανασφάλιστη, παρά να έχω ΙΚΑ για να πληρώσω κάποτε τους γιατρούς που θα χρειαστώ ΕΞΑΙΤΙΑΣ της δουλειάς μου!
«Και πως θα ζήσεις;»

Όποτε μου κάνουν αυτή την ερώτηση το μυαλό μου γίνεται ντοματοπολτός! Σαν αυτό που φτιάχνει μια θεία μου από τις ντομάτες που προλαβαίνει να μαζέψει από το χώμα πριν σαπίσουν. Πέντε οπωροκηπευτικά έχει όλα κι όλα και παρόλα αυτά δεν προλαβαίνει να μαζεύει τις ντομάτες, τις μπάμιες, τα κολοκυθάκια, τα αγγουράκια και τα φασολάκια! Ειδικά από μπάμιες…έχει τιγκάρει την κατάψυξη! Μπάμια να δει το μάτι σου!

Δηλαδή η γιαγιά μου πως έζησε σε βουνίσιο υψόμετρο βασιζόμενη κυρίως στην παραγωγή της για αυτοκατανάλωση!

Σιγά μην σαν κάνω τη χάρη να κρεμαστώ εγώ με τα χεράκια μου για να ζήσετε εσείς με τα λεφτάκια σας! ρήμα "άγχω" (πιέζω δυνατά το λαιμό, πνίγω, στραγγαλίζω) ..αγχώνομαι = ΠΝΙΓΟΜΑΙ!

58 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

2010-09-17T22:27:00.014+03:00

Αν νομίζατε ότι κατέχουμε ρεκόρ μόνο στα αυτοκινητιστικά, στην παχυσαρκία και στο κάπνισμα, κάνετε μέγα λάθος. Η χώρα μας, πρώτα και πάνω απ’ όλα, υπερέχει μακράν όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών ..στην ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ! Εντάξει μπορεί στη γειτονιά σου να απέκτησες μπλε κάδο πριν από 2-3 χρονάκια μόλις, στην πραγματικότητα όμως ο μπλε κάδος έκανε την εμφάνισή του ήδη από το 1952. Κι από τότε ριζώθηκε στις γειτονιές της Ελλάδος για τρεις σχεδόν δεκαετίες, κατά τη διάρκεια των οποίων άλλαξε προς το μοβ για μια επταετία και ψιλοπρασίνισε για 1 χρόνο μόνο.
Κι επειδή το πολύ το «Κύριε Ελέησον» το βαριέται κι ο Θεός, έφτασαν οι μισοί να βλέπουν μπλε πάνω στην αυγή της δεκαετίας του 80' και να παθαίνουν ότι οι ταύροι με το κόκκινο. Τόσο πολύ σιχάθηκαν το μπλε, που ξεφορτώθηκαν ό,τι μπλε ρούχο είχαν στη γκαρνταρόμπα τους, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και τη σημαία.
Και στροφή στη στροφή για να πιάσουμε τις 180 μοίρες..από τότε μέχρι τα μέσα της νέας πια χιλιετηρίδας, δηλαδή ΔΥΟ σχεδόν δεκαετίες μετά (οποία σύμπτωσις!), το άλλοτε ανοιχτό πράσινο χρώμα που έλουζε τους κάδους με φωτεινή ακτινοβολία, έσβησε άδοξα σαν καμένο λαμπάκι νυκτός!
Η σαραντάρα είναι σαν δύο εικοσάρες -μόνο που στην προκειμένη περίπτωση η μία ήταν μπλε και η άλλη πράσινη-και επειδή η πράσινη ξεθώριασε..άρχισαν όλοι να αναπολούν τη μπλε! Και εκεί που έλεγες ότι είχαν πρασινίσει ακόμη και τα κόκκινα μήλα, να’σου ξαναξεφύτρωσαν από το πουθενά μπλε κάδοι σε όλη τη χώρα. Μετά από τόσα χρόνια νηστείας όμως, έπεσε η φτιασιδωμένη εικοσάρα με τα μούτρα στον κάδο ..χτυπημένη σφόδρα από στερητικό σύνδρομο! Κι από τη νηστεία στη λαιμαργία έφτασε η εικοσάρα να σέρνεται από τα παραπανίσια κιλά μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια. Παρόλα αυτά, δεν έκανε δίαιτα ούτε για αστείο! Κι από την αχρησία στην αχρηστία πριν καλά καλά συμπληρωθούν έξι χρόνια..οι μπλε κάδοι ξεχείλισαν από σκουπίδια και η εικοσάρα από τοξικό λίπος. Σε τέτοιο σημείο που δεν την έσωζε πια ούτε γαστρικό bypass.
«Αααα, χίλιες φορές πράσινος κάδος και ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΗΔΕΣ που ξεπλένουν καλά τα σκουπίδια, παρά τέτοια βρωμιά!», σκέφτηκαν τότε οι άλλοι μισοί. Άκουγαν και τον παλιατζή να φωνάζει «ΧΥΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΧΥΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ» και πριν ο Αλέκτωρ λαλήσει παραίτηση, οι κάδοι ξαναπρασίνισαν! Η πράσινη ανάπτυξη θα πετύχαινε, αλλά ξαφνικά ο παλιατζής κοίταξε μέσα στον κάδο και διαπίστωσε ότι τα σκουπίδια είχαν κάνει φτερά..και μάλιστα χωρίς να περάσουν οι εκπρόσωποι των ΧΥΤΑ!
«Δεν ξέρω ποιος πήρε τα σκουπίδια αλλά ΕΣΥ φταις που ΔΕΝ τα φύλαγες»! Έτσι μου λένε όλοι. Εγώ, στ’ ορκίζομαι δεν ξέρω τίποτα για κανένα σκουπίδι! Αμ, έλα τώρα που πρέπει να ξαναβρώ σκουπίδια για να γεμίζω τους κάδους, ώστε να τους αδειάζουν οι εκπρόσωποι των ΧΥΤΑ σε κατάλληλους χώρους υγειονομικής ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ!
ΜΠΛΕ ΚΑΔΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΔΟΙ..ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ; Μα, τι ανόητη που είμαι.. τα σκουπίδια πήγαν για ανακύκλωση αφού η ΚΑΥΣΗ απαγορεύεται από νόμο που τους δίνει ασυλία!
ΜΠΛΕ-ΠΡΑΣΙΝΟ=–ΜΟΒ, ΠΡΑΣΙΝΟ-ΜΠΛΕ= ΔΝΤ! Φτηνά το γλιτώσαμε το μοβ αυτή τη φορά και ευτυχώς ..γιατί και η Λέρος πια έχει γίνει κοσμική. Άντε να βρεις παρθένο λιμάνι..
Θερμά συγχαρητήρια, λοιπόν, για την περιβαλλοντική μας ευαισθησία. Μπλε ή Πράσινοι, σημασία έχει ότι εδώ και μισό αιώνα ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΥΜΕ με αξιοζήλευτη σπουδή! Γι’ αυτό, καλά να πάθουμε που ξεμείναμε από σκουπίδια. Και η ανακύκλωση θέλει το μέτρο της. Και αφού δεν το πήρες εσύ όταν έπρεπε θα το πάρει το ΔΝΤ για σένα. Αυτός ο ΔΝΤ τι χρώμα κάδος είναι ΔΕΝ έχω καταλάβει! Μήπως είναι μοβ και μας το κρύβει; Όπως και να’χει την ΕΠΤΑΕΤΙΑ του ΔΕΝ τη γλιτώνουμε!

1η Υποσ. Ως μπλε χρωματίζεται ό,τι δεξιό παρέλασε από τη Βουλή από το 1952.
2η Υποσ. Δεν μπορώ να πω όμως..οι μπλε κάδοι ΔΕΝ έχουν καθόλου τακτ, πέφτουν πάντα με τα μούτρα στα σκουπίδια!

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ, ΓΙΝΕΤΑΙ!

2010-09-09T19:01:00.011+03:00

Δεν είναι λίγα εκείνα τα πράγματα στη ζωή μου που τα απευχόμουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Αλλά είναι ακριβώς τόσα, όσα εκείνα που, μετέπειτα, τα λούστηκα! Άσε ρε Κοέλιο, ανάποδα μας τα είπες. Κι έχεις βάλει τώρα όλο τον κόσμο να επικεντρώνεται πάνω σε κάτι που το θέλει πολύ μέχρι να συνωμοτήσει το σύμπαν για να του δείξει τι θα πει στραπάτσο.
Κατ’αρχάς, ας ξεκινήσουμε από την ουσία του πράγματος. Και που ξέρεις ότι αυτό που θέλεις είναι πραγματικά αυτό που θέλεις. Δηλαδή πως είσαι σίγουρος ότι ξέρεις τι θέλεις και κάθεσαι και ζαλίζεις το σύμπαν, λες και δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει από το να ακούει τα θέλω σου νυχθημερόν;
Εγώ την αμαρτία μου θα στην πω, ΠΟΤΕ δεν ήξερα τι ήθελα. ‘Ηθελα και κείνο ήθελα και τ’ άλλο και στο τέλος δεν ήθελα και τίποτα. Αν ήξερα όμως κάτι, ήδη από την παιδική μου ηλικία, ήταν ότι δεν ήθελα με τίποτα να γίνω εκπαιδευτικός.
Και γι’ αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω δημοσίως μέσα από αυτό το γράμμα τους παρακάτω καθηγητές μου. Θα τους έστελνα πακέτο, αλλά δεν νομίζω ότι θα αντέξω τη συγκίνηση αν τους ξαναδώ μπροστά μου.
Ευχαριστώ λοιπόν τη δασκάλα που είχα στο Δημοτικό γιατί με έμαθε τι θα πει ΔΙΚΑΙΟ από τα παιδικά μου χρόνια. Δίκαιο, λοιπόν, είναι να ανταμείβεται η προσπάθεια ανάλογα με την προμήθεια. Και, καλά να χάσεις βραβείο από προμήθεια της προκοπής, αλλά να το χάσεις από αυγά; Δεν πειράζει όμως, χαλάλι, τα έφαγε ο κανακάρης της δασκάλας μας και του έκαναν καλό στη γλωσσική νοημοσύνη. Ήδη από τεσσάρων ετών το λεξιλόγιό του περιλάμβανε όλες τις βρισιές της ελληνικές γλώσσας. Αυτές που αν τύχαινε να εκστομίσουν οι μαθητές, μάθαιναν, εκτός όλων των άλλων, τι θα πει ΣΦΑΛΙΑΡΑ. Κάτι το οποίο δεν έμαθε ποτέ ο κανακάρης της, όπως εγώ δεν πήρα ποτέ βραβείο, γιατί δεν έφτανε να έχω τους καλύτερους βαθμούς έπρεπε και η μαμά μου να έχει κότες όπως είχε και η μαμά της Μαρίας.
Να ευχαριστήσω τη μαθηματικό που είχα στο Γυμνάσιο που με έμαθε τι θα πει ΥΠΟΜΟΝΗ. Με αυτό το τέρας υπομονετικότητας μόνο ο Ιώβ θα μπορούσε να συγκριθεί. Να φανταστώ το θείο του Δοξιάδη να ρίχνει μια κλωτσιά στο θρανίο μετά από 50 χρόνια χαμένης προσπάθειας για την απόδειξη της εικασίας του Γκόλντμπαχ, μπορώ. Αλλά να βλέπω την αφράτη μαθηματικό να κατεβαίνει σαν τον Τραϊνό στον ημιτελικό του ευρωπαϊκού και να κλωτσάει το θρανίο με τεχνική που θα ζήλευε και ο Αλέφας, δεν θέλω πια να το θυμάμαι, αλλά με ρωτάς αν μπορώ να το ξεχάσω;

Να ευχαριστήσω επίσης τον φιλόλογο που είχα στο Λύκειο, που όσο μπόι του έλειπε τόσο ψηλά σήκωνε το έδρανό του όταν δεν έβρισκε ο ερωτηθείς μαθητής αν τελικά στην πρόταση υπήρχε ετεροπροσωπία ή ταυτοπροσωπία. Για να μην περιγράψω τι γινόταν σε πιο σύνθετες περιπτώσεις. Και μετά που το θρανίο έσκαγε σαν πυροτέχνημα πάνω στο μωσαϊκό, συμπλήρωνε την επίδειξη με το ρητορικό ερώτημα που θα ζήλευε και ο Αισχύλος: «Μα καλά, Αλβανοί είστε όλοι;» Μια φορά είχε αρχίσει να ρωτάει με τη σειρά έναν έναν όλους τους συμμαθητές μου μέχρι να πάρει την πολυπόθητη απάντηση. Όταν έφτασε σε εμένα, αφού είχε εξαντλήσει ήδη δυο σειρές θρανίων, ήθελα τόσο πολύ να μην του την πω, από περιέργεια να δω τι θα κάνει..αλλά έτσι που τον έβλεπα να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, τον λυπήθηκα. Αυτόν, λοιπόν, θα ήθελα να τον ευχαριστήσω γιατί με έμαθε τι θα πει ΣΥΜΠΟΝΙΑ.
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω βασικό καθηγητή μου από το Πανεπιστήμιο που δεν προλάβαινε ποτέ να φτάσει εγκαίρως στο μάθημα «γιατί κανένα από τα ταξί που σταματούσε, δεν πήγαινε στο Πάντειο», δυστυχώς γι’ αυτόν όμως το ταξί σταμάτησε ακριβώς έξω από την πόρτα του όταν χρειάστηκε να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Τώρα φαντάζομαι θα στοχάζεται, σαν άλλος Γκράμσυ, πως έκαναν φτερά κάτι δις από το ταμείο του Πανεπιστημίου και θα καταγράφει στα τετράδια όλες τις σημαντικές λεπτομέρειες με φτερό και μελάνι. Αυτόν θα ήθελα να τον ευχαριστήσω γιατί με έμαθε τι θα πει ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ.
Πάνω απ’ όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω τους καθηγητές μου που με έπεισαν ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω στη ζωή μου, θα ήταν να διδάσκω. Τώρα που το σύμπαν έχει άλλη άποψη και εγώ άλλη οπτική, ας ελπίσουμε ότι οι αρετές που μου μεταλαμπάδευσαν θα πιάσουν τόπο!

Παραλείπω βέβαια πολλούς άλλους καθηγητές μου, αλλά ζητώ την κατανόησή τους. Σε κάποια άλλη ανάρτηση, ίσως να τους τιμήσω.

Τι «ΜΑΛΙΣΤΑ» ρε ηλίθιε;

2010-09-05T17:43:00.006+03:00

Μπορεί να φταίει ο παππούς μου που είναι κουφός, μπορεί να φταίει ο πατέρας μου που είναι εθισμένος, το τηλεοπτικό ειδησεογραφικό δελτίο μια φορά, μεταδιδόταν στο σπίτι μας, σε ζωντανή ή πεθαμένη μετάδοση, πρωί-μεσημέρι-βράδυ,ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ!
Τώρα πια το σενάριο να παρακολουθώ ειδήσεις, καθισμένη στον βουλιαγμένο καναπέ με τις καταπονημένες σούστες, φαντάζει πολύ μακρινό! Αν είναι δε και προεκλογική περίοδος, φαντάζει ΑΚΡΩΣ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ!
Τίποτα δεν μίσησα περισσότερο στο ειδησεογραφικό δελτίο από τις πολύωρες αναλύσεις των παντοπραγματογνωμόνων δημοσιογράφων που σχολιάζουν επί παντός επιστητού. Αυτοί πρέπει να φύγουν από την ΕΣΗΕΑ και να ενταχθούν σε ένα νέο ασφαλιστικό ταμείο που θα συσταθεί μόνο για χάρη τους, με την ονομασία: Π. Ι. Ξ. Α.Μ.Ε! Πανελλήνιο Ίδρυμα Ξερόλων Ανθρώπων με Ευχέρεια (Τώρα τι ευχέρεια θα’ ναι μη το ψάχνετε, από λόγου μέχρι άλογου).
Κι αν το ειδησεογραφικό δελτίο είναι εφιαλτικό από μόνο του, η περίπτωση να εκφωνείται μέσω αυτού -από το παράθυρο ή από το μπαλκόνι- πολιτικός λόγος.. είναι λόγος για μένα να γράψω μόνο δυο σειρές. «Προχώρησα στο απονενοημένο διάβημα γιατί δεν πρόλαβα να κλείσω την τηλεόραση την ώρα που έπρεπε. Αφήνω όλα μου τα υπάρχοντα στο ελληνικό κράτος, μήπως και συμβάλλω στην έξοδο από την κρίση, έστω και μετά θάνατον, ρε αδερφέ!»
Τι μπούρδες μας μαθαίνανε στο πανεπιστήμιο έχω να πω!
Πολιτική = σχέσεις δύναμης και εξουσίας
Πολιτική= ποιος παίρνει τι, πότε και πως
Πολιτική= διαδικασίες με τις οποίες η κοινωνία κατανέμει πολύτιμους πόρους και αγαθά
Μπούρδες έχω να ξαναπώ..Κι αφού ξέμεινα από ορισμούς θα πρέπει να επινοήσω έναν γιατί αλλιώς θα μου μείνει η έννοια ΚΕΝΗ, όχι πως ήταν ποτέ γεμάτη!
Μμ..ΠΟΛΙΤΙΚΗ, λοιπόν, είναι η δεξιότητα κάποιου να ντύνει το λόγο σαν αποκριάτικο κρεμμύδι, τη στιγμή που πρέπει να το ξεφλουδίσει και να το ψιλοκόψει, χωρίς να βρωμίσει ο τόπος. Κι αν ήθελες κι εσύ να εμπλακείς με την πολιτική, αλλά δίσταζες..τώρα που η οικογενειοκρατία προτιμά να σκάσει από το κακό της παρά να σπάσει, ΉΡΘΕ Η ΩΡΑ. Το μυστικό είναι απλό, φτάνει να μπορείς να κρατάς την αναπνοή σου τρία λεπτά και να στριμώχνεις μέσα σε κάθε λεπτό 200-300 λέξεις. Αν καταφέρεις να πεις 300 x 3=900 λέξεις μέσα σε τρία λεπτά, ΠΑΝΤΕΛΩΣ ασύνδετες νοηματικά και ΕΛΑΧΙΣΤΑ συνδεδεμένες συντακτικά, ΤΟ’ΧΕΙΣ!
Αν πάλι η πολιτική σε αφήνει αδιάφορο, επειδή ο καημός σου ήταν πάντα η δημοσιογραφία, δεν έχεις παρά να μάθεις να λες ΜΟΝΟ ΜΙΑ λέξη. Μην προτρέχεις, δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Πρέπει τη στιγμή που θα εκφέρεις τη συγκεκριμένη λέξη να αποτυπώνεται στο βλέμμα σου βαθειά πειστικότητα και να κουνάς το κεφάλι σου, ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΛΥΘΕΙ όλες οι απορίες της ζωής σου!
Έτσι, λοιπόν, μετά από μια ακατάσχετη λογοδιάρροια πολιτικού περιεχομένου παντειακής κλάσεως, αρθρώνεις απλά και μονολεκτικά τον εξής όρο: «ΜΑΛΙΣΤΑ!» και αν δεν το’χες, το απέκτησες!

Ποτέ δεν επιθύμησα να απλώσω το χέρι μου μέσα στην τηλεόραση τόσο όσο όταν ακούω δημοσιογράφο να απαντά στον πολιτικό «Μάλιστα!» Να απλώσω το χέρι μου, να τον αρπάξω από την κόκκινη γραβάτα, να τον κοιτάξω βαθιά μέσα στα μάτια και μετά να του πω δυνατά και καθαρά:
-Τι «ΜΑΛΙΣΤΑ» ρε ηλίθιε;

Υποσημ. Η κόκκινη γραβάτα αποτελεί φετίχ "πετυχημένων" πολιτικών και/ή δημοσιογράφων. Σε περίπτωση που δεν το έχετε παρατηρήσει..

Εμ, βέβαια, στην Ελλάδα δεν είμαστε;

2010-08-29T01:17:00.009+03:00

Εντάξει, μπορεί να είχαμε τις διαφορές μας με κάποιες γείτονες χώρες, αλλά τώρα με τον Νταβούτογλου «τέρμα» οι κοκορομαχίες στον εναέριο χώρο αγνώστου πατρός. Και μπορεί παρελθοντικά οι μεν να αδελφοσκότωσαν τους δε, οι εκτός τους εντός, και αντιστρόφως, αλλά η μια συνθήκη έφερε την άλλη και όλες τη μία: Από Ανατολική Θράκη μέχρι Γαύδο στην Ελλάδα είμαστε!
Κι αφού είναι τόσο ξεκάθαρο και σαφώς ορισμένο, γιατί όλοι γύρω μου αναρωτιούνται; Αναρωτιέται ο ηλικιωμένος κύριος στο λεωφορείο, αναρωτιέται η ώριμη κυρία στο νοσοκομείο, αναρωτιέται η νεαρή δεσποινιδούλα στο σχολείο. Ο ηλικιωμένος κύριος είναι ο ίδιος που αγόρασε διαμερισματάκι με τα φθηνά δάνεια της χούντας και μετά προσκύνησε μπλε ή πράσινο. Η ώριμη κυρία είναι η ίδια που έκανε το παν για να σπουδάσει τον γιο της, ο οποίος παρότι δεν έπαιρνε από γράμματα, μια θέση στο δημόσιο την πήρε. Και η δεσποινιδούλα είναι η ίδια που παρότι διατελεί μαθητευομένη στο σχολείο μπορεί να σου μάθει τα πάντα γύρω από το σ…τύλ!
Η ποσότητα και η συχνότητα αναδιατύπωσης και διαρκούς επανάληψης του ερωτήματος φτάνει πια στα αυτιά μου σαν ένα μαγικό ξόρκι. Όταν το λες, όλα τα προβλήματα επιλύονται ως δια μαγείας και εσύ ο ίδιος απαλλάσσεσαι από κάθε ευθύνη. Ακόμη καλύτερα, αυτή η πρόταση μου θυμίζει κάποιο είδος mantra σαν αυτά που μουρμουράνε οι εν υπνώση αδελφοί μοναχοί με το ξυρισμένο κεφάλι πάνω στη Λάσα, όταν διαλογίζονται. Μια που το επαναλαμβάνεις δυο τρεις φορές την ημέρα, μια που εξιλεώνεσαι!
Και μετά θυμάμαι ένα γαϊδουράκι που είχε ο κυρ Γιώργης, καλή του ώρα. Είχε γεράσει και δεν ήθελε να το πονάει, γι’ αυτό χτυπούσε μόνο το σαμάρι. Δεν ήταν φιλόζωος εκ πεποιθήσεως, από γερασμένες τύψεις το έκανε. Γέρος αυτός, γέρος και ο γάιδαρος, γεροντική αλληλεγγύη. Δεν γέρασα ακόμη, εμφανισιακά τουλάχιστον. Αλλά, βάζω στοίχημα ότι αν φύγω από την Ελλάδα σήμερα και επιστρέψω μετά από 50 χρόνια, το πρώτο πράγμα που θα ακούσω θα είναι αυτό: «Εμ, βέβαια, στην Ελλάδα δεν είμαστε;»
Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, τώρα ξέρω ότι θα’ σουν η ίδια με αυτή που έχω δεύτερα. Πρώτα, δεύτερα, τρίτα…το πρόβλημα μου γιατρέ μου είναι ότι «Δεν μπορώ να κόψω τις ρίζες μου». Καλά μου έλεγε ο πατέρας μου όταν σάπιζα στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση: «Κόψε τις ρίζες παιδάκι μου», αλλά που εγώ! Εκεί, να μην χάσω τη συνέχεια. Συνέχεια το ίδιο έβλεπα και συνέχεια το ίδιο ήθελα να βλέπω. Σαν σειρά του Φώσκολου, εκεί που νόμιζες ότι θα τα φτιάξει η Σελήνη με τον Αλέξη, να’σου η Βίρνα και τα ξώγαμα του Γιάνγκου. Και επεισόδιο στο επεισόδιο, δεν έμαθα ποτέ τι έγινε. Το τέλος δεν φαίνεται να έχει πια καμία σημασία. Σημασία έχει μόνο η συνέχεια.
Συνέχεια σκεφτόμουν να μεταναστεύσω, συνέχεια το ανέβαλα. Άραγε τώρα να ήρθε η ώρα; Αλλά κι αν ήρθε αυτή, έφυγα εγώ! Και που να πάω; Που θα βλέπω να μουντζώνονται στον δρόμο; Που θα ακούω τόση γκρίνια σε replay; Που θα κάνω καταγγελίες με το καλημέρα σας; Που θα έχω την ευτυχία να μιλάω με 170 υπαλλήλους πριν με συνδέσουν με αυτόν τον ένα που έψαχνα μια ώρα πριν; Που θα αναπνέω τόσο ρυπαρό αέρα γεμάτο μόρια σκόνης και εξουδετερωμένα άτομα; Που…θενά αλλού! Ιδρυματοποιήθηκα τώρα πια, είναι αργά για απεξάρτηση. Και να σκεφτεί κανείς ότι ποτέ δεν έκανα καταχρήσεις. Ούτε ταξίδια μακρινά. Μόνο προχτές. Πήγα στο Μόναχο και γύρισα. Πήγα και ήρθα που λέμε. Πως διάολο περιμένουν να ζήσω σε ένα πράσινο περιβάλλον με κτίρια μεσαιωνικού τύπου, απ’ όξω από τα οποία περιδιαβαίνουν υψηλού βιοτικού επιπέδου άνθρωποι και μόνο δεσποζόμενα ζώα, χωρίς να πατάνε πάνω ούτε σε μια γόπα; Ούτε σε μία απλή γόπα βρε αδερφέ; Ζωή είναι αυτή;
Εμ, βέβαια, στην Ελλάδα είμαστε, και αυτό δεν είναι κακό. Το κακό είναι ότι στην Ελλάδα θα παραμείνουμε…

Υποσ. Το έργο της φωτό κοσμεί την πλατεία του Freising, μιας κωμόπολης λίγο έξω από το Μόνοχο.