ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ..

Κινήματα που ξεπήδησαν σαν εστίες φωτιάς σε διάφορα σημεία του κόσμου, σεισμοί που ξεπέρασαν όλα τα προηγούμενα ρίχτερ-ρεκόρ, τσουνάμια που άλλαξαν τη μορφολογία των εδαφών, τυφώνες που σάρωσαν τα πάντα στο διάβα τους, τρομοκρατικές επιθέσεις εκεί που δεν θα τις φανταζόταν ούτε ο πιο παρανοϊκός σεναριογράφος και εξεγέρσεις εκεί που δεν θα τις προέβλεπε ούτε ο πιο φαντασιόπληκτος πολιτικός αναλυτής .

Κακά συνέβαιναν ανέκαθεν, το 2011 όμως σαν συσσωρεύτηκαν λίγο παραπάνω, διαταράσσοντας τον πυρήνα της πραγματικότητας, έτσι όπως την ξέραμε. Αν ήταν τέρας, ξύπνησε. Αν ήταν ηφαίστειο, ενεργοποιήθηκε. Αν ήταν υπομονή, εξαντλήθηκε. Αν ήταν παγιωμένη άποψη, άλλαξε.

Στην Ελλάδα προκλήθηκε κοινωνικός σεισμός που διέσπειρε τους πολίτες της προς πάσα κατεύθυνση, σαν τα ποντίκια! Άλλοι φεύγουν από τη σεισμογενή περιοχή, άλλοι κάνουν πλιάτσικο, άλλοι καταπλακώθηκαν από τα συντρίμμια, άλλοι τη γλίτωσαν και κοιτάνε σαστισμένοι κι άλλοι ψάχνουν αντισεισμικό αρμό για να σώσουν τουλάχιστον τα θεμέλια!

Το 2011 δεν ήταν το τέλος, ήταν η αρχή του σεισμικού ρήγματος. Τίποτα από αυτά που έγιναν δεν τελείωσε εκεί. Η κορύφωση του έργου δεν έχει φτάσει ακόμη, πόσο μάλλον η κάθαρση. Ακόμη βρισκόμαστε σε προπαρασκευαστικό στάδιο, ακόμη παραμένουμε κοινωνοί της τραγικής ειρωνείας. Ο ήρωας θα πληρώσει την ύβρη του, θα γίνει στόχος του Ποσειδώνα, θα πλανευτεί από θεές του κόσμου, θα χάσει ό,τι πολυτιμότερο έχει, θα πολεμήσει με ανίκητους εχθρούς και μετά θα επιστρέψει με μαύρο πανί στο ιστίο του.

Για τη δική μας γενιά ένιωθα συμπόνια και οργή. Συμπόνια γιατί είμαστε μια νέα κοινωνική ύλη που σαπίζει μέσα στα καλούπια που έπλασαν με πολύ μίσος και κουτοπονηριά οι γονείς μας. Οργή γιατί δεν κάνουμε καμία ουσιαστική υπέρβαση ώστε να τα ΣΠΑΣΟΥΜΕ!

Δεν ήταν καλή χρονιά, λένε! Πάγκαλη, όχι απλά καλή! Θερίσαμε ό,τι ακριβώς σπείρανε. Η σοδειά ήταν η απολύτως αναμενόμενη. Δεν την επηρέασε καμία καιρική συνθήκη και εκμεταλλεύτηκε τις επιδοτήσεις στο έπακρο! Το αποτέλεσμα μας «δικαιώνει» όλους. Η κατάληξη ποια θα είναι;

Αν ραγίσει ένα ποτήρι, μπορεί ακόμη να κρατάει το νερό. Αν ραγίσει ένα φράγμα, όμως, για πόσο καιρό θα συγκρατεί τον χείμαρρο; Βάλτε τσουβάλια με άμμο, βάλτε πέτρες, βάλτε κορμούς! Δεν σας σώζει τίποτα! Ούτε μπρατσάκια, ούτε σωσίβια, ούτε κανό!

Ο τελευταίος που θα εγκαταλείψει το καράβι δεν θα είναι ο καπετάνιος. Αυτός θα είναι ο πρώτος που θα φάνε τα ψάρια. Ε, ρε και τι τσιμπούσι έχουν να κάνουν με τόσα ωμέγα-6 λιπαρά οξέα και αραχιδονικό οξύ! Ούτε η Greenpeace σε συνεργασία με το WWF δεν θα φτάνουν να καθαρίσουν τη θάλασσα από τόση γλίτσα!

Το 2011 ήταν από κάθε άποψη-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ, ΦΥΣΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ- μια ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ χρονιά!

ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΕΝΑΓΩΝΙΩΣ ΤΟ 2012 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ. ΒΙΟ-ΚΑΘΑΡΣΗΣ!

Άντε να δούμε…

Hμερόλογιο-άλμπουμ-παιδικό βιβλίο/ Ιδανικό για οικονομικό και ποιοτικό δώρο

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150528312165202.427946.165272310201&type=1

Δωσίλογοι και άλογοι...

Αν μπορούσα να χωρίσω τους Έλληνες πολίτες σε τρεις κατηγορίες αυτές θα ήταν οι εξής: Οι από μέσα Έλληνες, οι απ’ έξω Έλληνες και οι πραγματικοί Έλληνες, σε αναλογία 45%, 45% και 10%.

Οι από μέσα Έλληνες προέκυψαν από θύλακες της αντίστασης και του εμφυλίου, από τη μία ή την άλλη πλευρά. Από τη γερμανική ή την ελληνική πλευρά. Από τη μία ή την άλλη ελληνική πλευρά.

Σημασία δεν έχει τώρα με ποια σημαία διεκδικούσαν την πίτα. Αν ήταν εθνική, αν ήταν κομμουνιστική, αν ήταν βασιλική ή οτιδήποτε άλλο. Σημασία έχει ότι η πίτα έμεινε στα παιδιά. Ολόκληρη ή μισή με το σκύλο χορτάτο, πεινασμένο ή νεκρό, σημασία έχει ότι περίσσεψε πίτα.

Η περίσσια πίτα έδωσε προβάδισμα στους κληρονόμους, είτε έμμεσα είτε άμεσα ως ανταπόδοση. Γιατί οι Ες Ες μπορεί να ήρθαν σαν κατακτητές, αλλά τους δωσίλογους ή τα παιδιά τους που απέμειναν, δεν τους άφησαν έτσι. Δεν είναι λίγοι αυτοί που σπούδασαν στο εξωτερικό ή που έκαναν «δεύτερη» πατρίδα τους τη Γερμανία.

Μια γενιά και κάτι αργότερα, η πίτα έμελλε να ξαναμοιραστεί: σε δεξιούς και αριστερούς. Σε ελέω θεού αστούς με ελιτίστικα προνόμια αποκλειστικής κατοχής και σε πεινασμένους για μπουρζουαζισμό πλεμπίτες με σύνδρομο κατοχής. Εδώ η Γαλλία έγινε το κέντρο των πεφωτισμένων και η Αθήνα το κέντρο των μπαταχτσήδων, και ο wanna be μπουρζουάς η νέα τάση της μόδας.

Έπειτα έγινε πολύ της μόδας η μητέρα των αποικιών, η Βρετανία. Πως νομίζετε ότι έχασαν το ενδιαφέρον τους για μπαχάρια και κανέλες; Εμπορευματοποίησαν τη μόρφωση και αρχίσανε να τη μοσχοπουλάνε στους μελλοντικούς μπουρζουάδες σαν μπομπότα στην κατοχή! Ουρά κάνει το συνάλλαγμα έξω από την Ελλάδα. Ουρά κάνει και το έμβασμα πλέον έξω από την Ελλάδα από τους από μέσα Έλληνες.

Οι απέξω Έλληνες είναι ίδιοι με τους από μέσα ποιοτικά, και χειρότεροι συγκριτικά ακριβώς γιατί βρίσκονται στην αναμονή για να μπουν μέσα. Αναμένουν στην απ’έξω από το δημόσιο, στην απ’έξω από πάρε-δώσε με πολιτικούς, στην απ’έξω από πάρε-δώσε με επιχειρηματίες. Η πάστα τους είναι ίδια, οι χρόνοι τους διαφορετικοί.

Το υπόλοιπο 10% που συνιστά το ποσοστό των πραγματικών Ελλήνων ή το ένα εκατομμύριο σε απόλυτο αριθμό, το γυρεύω απεγνωσμένα. Μπορεί να βρίσκονται διασκορπισμένοι ανά την Ελλάδα, μπορεί να έχουν μεταναστεύσει, μπορεί να έχουν πεθάνει, μπορεί να υπάρχουν μόνο στη φαντασία μου. Έτσι για να επιβεβαιώνεται ο Βενέδικτος με τις φαντασιακές του κοινότητες.

Σπάνια συναντάω Έλληνα με τον οποίο να μιλάμε την ίδια γλώσσα. Μήπως βρίσκομαι σε λάθος χώρα ή μήπως δεν την ομιλώ σωστά την ελληνική; Οποτεδήποτε συναλλάσσομαι με το κράτος, τα ελληνικά που ακούω είναι: «Άμα δεν σας αρέσει, κάντε καταγγελία!». Τις περισσότερες φορές που συναναστρέφομαι με τους πολίτες, τα ελληνικά που ακούω είναι: «Εντάξει, δεν είναι και τίποτα αυτό, το παραπάνω ήταν το θέμα!»

Απροθυμία από τη μία, αχαριστία από την άλλη. Το τερπνόν μετά του άκοπου ωφελίμου, σε όλο του το μεγαλείο! Δεν μου αρέσει η πλατεία που είναι πάντα βρώμικη. Δεν μου αρέσει η δημόσια υπάλληλος που είναι πάντα τεμπέλα, μίζερη και χοντρή, δεν μου αρέσουν τα ξεφτισμένα χρώματα του τσιμέντου. Δεν μου αρέσουν τα λόγια κι από καταγγελίες μπούχτισα. Εκδίδω κι απομνημονεύματα, αν χρειαστεί. Αλλά, δεν θα κάνω τη χάρη σε κανένα. Εγώ θα μιλάω ελληνικά μέχρι τέλους..

Ο χορός, χάρισμα δεν γίνεται..

Μια ζωγραφιά παραίσθησης ακτινοβολεί το σκοτάδι μου. Φωτεινά σχήματα αλλάζουν μορφή στο καλειδοσκόπιο της φαντασίας μου. Ένα απαλό χάδι ζεσταίνει την αύρα μου. Την κοιτάζω, αλλά δεν σταματάω να χορεύω. Η πλάτη της είναι γυρισμένη. Μοιάζει με διάφανο αερικό. Καλυμμένη με το πέπλο του μυστηρίου. Περιμένω να με κοιτάξει, αλλά δεν σταματάω να χορεύω.

Μπορεί να μην της αρέσει η μουσική. Μπορεί να μην της αρέσει ο χορός μου. Μπορεί να μην της αρέσει ο χορός γενικά. Μπορεί απλά να μην έχει τα κέφια της..αλλά εγώ δεν σταματάω να χορεύω.

Το πέπλο της τινάζεται από τον αέρα. Τα μαλλιά της ξεχύνονται πάνω στη γερμένη της πλάτη. Λούζονται από το άπλετο φως που πέφτει πάνω της σαν καταρράκτης. Τώρα, δεν μπορεί, θα με κοιτάξει, σκέφτομαι, αλλά δεν σταματάω να χορεύω.

Το σώμα της, σαν να ξυπνάει από βαθύ ύπνο, αρχίζει να ζωντανεύει από τα άκρα. Σηκώνει τον κορμό της. Τινάζει την αχλή από τα μαλλιά της. Το διάφανο πέπλο της διαγράφει τις καμπύλες της. Θαμπώνω από το φως που αστράφτει πάνω της σαν κεραυνός, αλλά δεν σταματάω να χορεύω.

Ένας καταρράκτης από ουράνιες ακτίνες φωτίζει το βήμα της. Δεν μπορώ να τη κοιτάξω, με τυφλώνει σαν προβολέας. Καταλαβαίνω ότι κινείται, αλλά πια δεν ξέρω προς τα πού πηγαίνει. Το φως αστράφτει πορφυρό στις άκρες των ματιών μου, αλλά ούτε τώρα σταματάω να χορεύω.

Το καλειδοσκόπιο στριφογυρίζει ξέφρενα σαν ρόδα στην πιο απόκρημνη κατηφόρα. Τα σχήματα σκοντάφτουν το ένα πάνω στο άλλο, σαν συγκρουόμενα σε λούνα παρκ. Το απαλό χάδι γίνεται σφικτή αγκαλιά που με κυκλώνει σαν υμένας, και ξαφνικά σταματάω να χορεύω.

Ένα άγγιγμα γλιστράει από τα ακροδάχτυλά μου καθώς το φως απομακρύνεται. Της αρέσει τελικά η μουσική, μπορεί να της αρέσει κι ο χορός μου, αλλά αυτό δεν φτάνει για να αναστηθεί. Πρέπει να συνεχίζω να χορεύω μια ζωή για τη Ζωή!

Kαλή σε ζωή σε όσους φεύγουν..

Σήμερα έμαθα για άλλους δύο γνωστούς μου που παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς. Αυστραλία μεριά και μάλιστα άρον άρον! Παράπλευρες απώλειες σε έναν πόλεμο χωρίς όπλα. Αποσιωπητικά σε ένα τέλος εποχής που ήλπιζα να έρθει σύντομα.
Σε μια κοινωνία που όλα είναι πιο πάνω από τον άνθρωπο, τα μάρμαρα θα αντέξουν στον χρόνο, όχι όμως στον πόνο. Μέρα παρά μέρα τα χτυπάνε με μανία, σχεδόν εκδικητικά.
Στα μάτια μου είναι σαν να βλέπω το παιδί που γεννήθηκε αρτιμελές και με νοημοσύνη, να χτυπάει αλύπητα τον γονιό του, επειδή κατάντησε ανάπηρο. Από το τίποτα που δεν του έλειψε ποτέ από τα πάντα που του χαρίσανε! Είχαν δεν είχανε!
Εύκολα πληγώνει κανείς το μάρμαρο, αν δεν έχει χρειαστεί να το πληρώσει ποτέ. Ούτε αντιεξουσιαστές, ούτε φασίστες, ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί, ούτε ΤΙΠΟΤΑ. Ένα τίποτα εκπροσωπούν όσοι καίνε την Αθήνα κάθε μέρα, ένα ΤΙΠΟΤΑ εκπροσωπούν όσοι τους ενθαρρύνουν.
Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ νεοσύστατο κράτος, από το ’74 και μετά αποτελούσε απλά μια μεγάλη συντεχνία! Με συνδικα-ληστές τη γενιά των 50 plus και διαχειριστές ηλίθιους γόνους απογόνων!
Ήρθε το τέλος, με τίμημα τον αποχωρισμό. Εσείς που κλέβατε κι από το παγκάρι της εκκλησίας για να εξασφαλίσετε και τα εγγόνια σας. Εσείς που κόβατε τον λαιμό σας για να εξασφαλίσετε τα παιδιά σας. Εσείς που κοιτούσατε αμέριμνοι τους άλλους. Όλοι εσείς, αποχαιρετίσετε το μέλλον των παιδιών σας, αποχαιρετίστε τα ίδια τα παιδιά σας και φαντασιωθείτε τα εγγόνια σας.
Σε καμιά 30αριά χρόνια στείλτε ένα πακέτο στη Χατζηβασιλείου για να σας πραγματοποιήσει την τελευταία σας επιθυμία, να τα ξαναδείτε!
Μέχρι τότε φάτε τις περικομμένες σας συντάξεις στα φάρμακα που δεν θα σας πληρώνει το ΙΚΑ, πληρώνοντας χαράτσια για βασικά κοινωνικά αγαθά, στον ΟΤΕ για διεθνείς κλήσεις, στη στερνή σας γνώση που την αποκτήσατε τελευταία.

Άντε και καλές γιορτές..