Καλλιεργείται πρώτα και μετά θεριεύει..

To μίσος της δεύτερης γενιάς Αλβανών προς τους Έλληνες, έτσι όπως εκφράζεται μέσα από τη πρόσφατη εγκληματική τους δράση, μπορώ να το συγκρίνω μόνο με το μίσος που νιώθουν οι φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι προς τους Αμερικανούς.

Δεν εγκληματούν απλά, εκδικούνται! Με τον πιο χυδαίο και ανίερο τρόπο. Με κτηνώδη ένστικτα. Με λυσσαλέα μανία. Στυγνά και εκτελεστικά. Σαν να το είχαν προμελετήσει. Σαν να ανέμεναν καιρό για να εφαρμόσουν το σχέδιό τους. Χωρίς καμία αναστολή, χωρίς ίχνος συνείδησης.

Είθισται οι μετανάστες δεύτερης γενιάς να αναπτύσσουν εγκληματική δράση. Σε αυτό δεν παρατηρείται καμία πρωτοτυπία. Και οι Έλληνες μετανάστες, κάποτε, στην Αμερική, δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Εδώ, όμως, τα πράγματα δεν μου φαίνονται καθόλου απλά.

Αντιθέτως, η παρούσα συγκυρία, στην οποία συγκλίνουν τρεις βασικοί παράγοντες-αιτίες: το παρελθόν του Αλβανού (και ό,τι ποιοτικά χαρακτηριστικά του έχει αυτό προσδώσει), η αντιμετώπισή του από την ελληνική πολιτεία και τους Έλληνες πολίτες τα τελευταία 20 χρόνια και η οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα τα τελευταία δύο χρόνια, μου φαίνεται καθόλα δυσοίωνη.

Νομίζω ότι μια στατιστική έρευνα θα επιβεβαίωνε την υπόθεση, αλλά και την ανησυχία για το μέλλον, καθώς προβλέπεται έξαρση του φαινομένου. Μα και η πραγματικότητα από μόνη της είναι αποκαλυπτική. Στυγερά εγκλήματα βλέπουν το φως της δημοσιότητας εσχάτως, με τα πιο ειδεχθή και ανόσια αυτά που έγιναν από τη συμμορία των νεαρών Αλβανών που συνελήφθησαν πριν από λίγο καιρό.

Ο προβληματισμός μου δεν άπτεται καμίας εθνικότητας. Ούτε κανενός λαού. Εξετάζω την πραγματικότητα, όπως είναι με μαθηματική φιλοσοφία. Προβληματικό απώτερο παρελθόν-προβληματικό πρόσφατο παρελθόν-προβληματικό παρόν= Επικίνδυνο μέλλον.

Ο προβληματισμός μου δεν είναι ούτε μελλοντολογικός, παρόλα αυτά. Το παρόν έχει ήδη γίνει μέλλον για να προλάβει να αντιστραφεί. Ο προβληματισμός μου είναι παρελθοντολογικός και κατανοητικός. Από πού πηγάζει τόσο μίσος; Το μίσος δεν ξεφυτρώνει μια ωραία πρωία. Θρέφεται καθημερινά για καιρό για να θεριέψει ξαφνικά εν «ευθέτω» χρόνο.

Δεν αναζητώ την αιτία του μίσους για να το απενεχοποιήσω. Είναι ένοχο και καταδικαστέο. Την αναζητώ, όμως, γιατί υπάρχει. Όχι γενικά, ούτε ειδικά. Υπάρχει στον καθένα μας. Σε κάθε υποτιμητικό βλέμμα, σε κάθε βαριά προσβολή, σε κάθε βίαιο ετεροπροσδιορισμό, σε κάθε επίμονο χαρακτηρισμό. Σε κάθε περιθωριοποίηση, σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια ένταξης, σε κάθε ουρά για την πράσινη κάρτα.

Αυτές ήταν οι «βόμβες» που έριξαν οι Έλληνες και η ελληνική πολιτεία στους Αλβανούς, η ασυνειδησία και η αδιαφορία. Κι όμως, αποδείχτηκαν χειρότερες, κι από τις κανονικές..Δεν έχουμε δίδυμους πύργους για να φοβόμαστε τρομοκρατική αντεπίθεση, έχουμε όμως οικονομική κρίση και ίσως είναι ακόμη χειρότερη. Όχι για να αρχίσουμε να βλέπουμε αεροπλάνα να πέφτουν από τον ουρανό, αλλά για να γίνουμε θεατές μπροστά στην τερατώδη ασχημοσύνη που προσωποποιείται όταν το μίσος παίρνει σάρκα και οστά..

Αντίο κε καθηγητά..

Καθώς περνάνε τα χρόνια η σκόνη της λήθης τα σκεπάζει όλα σαν γαριασμένο πέπλο. Είναι από κάτω, τα βλέπεις, αλλά από ένα σημείο και μετά παύεις να τα ξεχωρίζεις. Μέχρι που έρχεται αυτός ο ύπουλος πλανευτής, ο χρόνος, και παρασύρει τη σκόνη σε σημεία σαν παγωμένος δυνατός αέρας.

Τότε ξεχωρίζουν εκείνα μόνο που είχαν σημασία, τελικά. Ένα σιντριβάνι με φοινικόφυλλα γύρω γύρω. Κτίρια με πορφυρό χρώμα. Πολύχρωμα εξώφυλλα. Γελάκια στις καφετέριες. Ήχοι από πούλια που πέφτουν πάνω στο κούφιο ξύλο. Το απίστευτο κρύο στη 209 το καλοκαίρι. Οι σημαδεμένες σημειώσεις. Ο πίνακας αναρτήσεων και μερικά ονόματα.. λίγων συμφοιτητών και περισσότερων καθηγητών...

Με ονοματεπώνυμο θυμάμαι και τους τέσσερις από την παρέα. Φυσιογνωμικά, θυμάμαι μόνο δύο. Και φιλικά ξαναθυμάμαι κάποιες φορές από κοντά, μόνο έναν. Επίθετα καθηγητών θυμάμαι μερικά..λίγους όμως με ονοματεπώνυμο. Ένα από αυτά είναι …ήταν του καθηγητή Νεοκλή Σαρρή.

Δεν θυμάμαι κανέναν από τους βοηθούς του, αν και αυτοί ήταν που παρέδιδαν πάντα το μάθημά του, σε εμάς τα πρωτάκια τουλάχιστον. Ούτε τον θυμάμαι στα κανάλια ή στις διάφορες εκπομπές που συμμετείχε κατά καιρούς. Τον θυμάμαι να κάθεται στην έδρα και να μας μιλάει, αν και έγινε μόνο μία φορά. Τον θυμάμαι μέσα από τα βιβλία του, με το πιο αγαπημένο μου αυτό που αφιέρωσε στην αγάπη των φοιτητών του. Το θυμάμαι μέσα από ένα τεστ.

Η Τάνια καθόταν δίπλα μου γεμάτη ερωτηματικά. Ο τίτλος του υπαλλήλου της Οθωμανικής διοίκησης δεν έφτανε στα αυτιά της. Δεν μπορούσα να το φωνάξω. Δεν μπορούσε να κάνει τον συνειρμό γιατί δεν είχε ξανακούσει τη λέξη. Το μόνο που μου έμενε ήταν να φτερνιστώ.. ψιθυρίζοντας με τρόπο..Μεχ..του ΑΨΟΥ! Κάπως θα συνδύαζε τη λέξη και θα καταλάβαινε ότι ο Οθωμανός λεγόταν Μεχτουψού!

Η Τάνια τα συνδύασε, εγώ όμως δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια μου. Βγήκα τρέχοντας έξω από την αίθουσα και εκτόνωσα το νευρικό μου γέλιο ηχηρά μέσα στην απόλυτη σιγή του διαδρόμου. Όταν ξαναμπήκα στην αίθουσα, όλοι με κοιτούσαν χαμογελώντας, ενώ η Τάνια πάσχιζε να καταστείλει στο δικό της νευρικό γέλιο. Περάσαμε τελικά κι οι δυο..αν και εδώ που τα λέμε, έπρεπε κανείς να είναι τελείως εκτός τόπου και χρόνου για να κοπεί σε μάθημα του Σαρρή.

Η βαθμολογία για κάποιους καθηγητές δεν μπορεί να ξεπεράσει το έργο τους. Γι’ αυτό είναι πιο γενναιόδωροι από άλλους που υστερούν σε βιβλιογραφικό εκτόπισμα. Γιατί στο τέλος αυτό είναι που σου μένει, η στάμπα από τη βαρύτητα του έργου. Αυτό είναι που θυμάσαι. Αυτό είναι που εκτιμάς.

«Πέθανε ο Σαρρής..» άκουσα σήμερα. Πέθανε, ναι, αλλά το έργο του ζει και μέσα από αυτό θα ανασταίνεται κι αυτός. Σε ένα ξεφύλλισμα, σε μια ανάμνηση, σε ένα γέλιο στον άδειο διάδρομο..

Αντίο κε καθηγητά…

Μάχη σώμα με σώμα..

Τα σύμβολα του γραπτού λόγου μπορεί να έχουν αλλάξει ανά τους αιώνες από σκαλισμένα σε σπηλιές ανθρωπάκια σε δυαδικό σύστημα διαφόρων bits. Η γλώσσα του σώματος, όμως, παραμένει διαχρονική στο πέρασμα των εποχών, σχεδόν ακατέργαστη..

Ο εγκέφαλος εξουσιάζει τις λέξεις, αλλά η εξουσία του αποδυναμώνεται μπροστά στο σώμα. Εγκέφαλος και σώμα μάχονται χρόνια ολόκληρα για το ποιος θα επικρατήσει. Το σώμα κερδίζει τις μάχες και ο εγκέφαλος τον πόλεμο. Πόλεμος χαρακωμάτων ανάμεσα σε δυο συμμαχικές δυνάμεις.

Οι σύμμαχοι έγιναν εχθροί υποδουλώνοντας χιλιάδες ανθρώπους σε μια ισόβια φυλακή, με επισκεπτήριο που επιτρέπεται στα κλεφτά. Μια ματιά στα κλεφτά, όταν δεν θέλω να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Δυο λέξεις στα κλεφτά, όταν δεν θέλω να σταματήσω να σου μιλάω. Ένα άγγιγμα στα κλεφτά, όταν δεν θέλω να σταματήσω να σε αγκαλιάζω.

Ο νικητής δεν μπορεί ποτέ να είναι ένας. Κάποτε πρέπει να κερδίσει το σώμα, κάποτε ο εγκέφαλος. Εξαρτάται από τις παράπλευρες απώλειες. Εξαρτάται από τα λάφυρα. Εξαρτάται από τους αιχμαλώτους. Αιχμάλωτοι μέσα στο σώμα τους πέφτουν όσοι χάνουν τον πόλεμο, χωρίς αποζημίωση. Στέκονται ακίνητοι στην άκρη του δρόμου, όρθιοι ή καθιστοί, με το πνεύμα να παλεύει να κρατηθεί στη ζωή μέσα σε ένα σώμα κλινικά νεκρό.

Ζητάνε απελπισμένα βοήθεια με τη γλώσσα του σώματος, σε έναν κόσμο που καταλαβαίνει μόνο από λέξεις. Αυτοί οι αιχμάλωτοι θα έπρεπε να χάνουν την κυριότητα του σώματός τους. Αυτά τα σώματα θα έπρεπε να φυλακίζονται σε κελιά, είναι ύβρις να αφήνονται ελεύθερα. Ελεύθερα να σκυλεύονται από τον καθένα. Ελεύθερα να εκτελούνται άπειρες φορές και να αντέχουν σε ένα εφιαλτικό απόσπασμα, στο οποίο χάρη δίνει μόνο ο θάνατος!

Πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Η ειρήνη προσβάλλεται κατάφωρα και το τραύμα της ακόμη κι αν επουλωθεί, αφήνει πάντα σημάδι. Όχι στο σώμα. Στην ψυχή. Ο πρώτος εχθρός είναι ο εαυτός. Μπορεί να λιποτακτήσει. Μπορεί να αυτομολήσει. Μπορεί να επαναστατήσει. Το πρώτο σκληρό πεδίο μάχης είναι μέσα μας. Τα πυρά έρχονται από παντού, αλλά το αποθεματικό δεν πρέπει να εξαντλείται ποτέ.

Συνθηκολογήστε με τα σώματά σας. Σώστε την ψυχή σας. Όχι μέσα σε κτίρια, όχι μέσα από λέξεις. Σώστε την μέσα στο σώμα σας. Σώστε την δίπλα από τα σώματα των άλλων. Σώστε την στο κέντρο της αγάπης.

Σώστε την πάνω στην ασπίδα!

Ένα εκατ, εκατόν 1 χιλιάδες, εκατόν 1 + 10

1 εκατομμύριο, 1 εκατομμύριο, 500 χιλιάδες και 1500! Το διαβάζω ξανά και ξανά, μπας και το εμπεδώσω και κοντεύω να σαλτάρω σαν άλλος Δημήτρης Χορν πίσω από το ταμείο.

Όχι, δεν βρίσκομαι σε κάποια τράπεζα, ούτε κέρδισα κανένα λαχείο. Βρίσκομαι στο χείλος του κοινωνικού γκρεμού και μετράω ανέργους, ανασφάλιστα- αserviceστα αυτοκίνητα, λουκέτα και αυτοκτονημένους. Από το μυαλό μου περνάνε προσωπογραφίες πολιτικών, φιγούρες συνωστισμένων πολιτών, έκτακτα δελτία, συνεδριάσεις, άρθρα, εκπομπές, στοχαστές και μια πεζογέφυρα. Που κολλάει αυτή η πεζογέφυρα, δεν μπορώ να καταλάβω.

Δώρον άδωρον δεν τη λες, κατόπιν εορτής ,όμως, τη λες. Κι όταν λέμε γιορτή στην Ελλάδα, εννοούμε κηδεία. Από απλά ατυχήματα δεν συγκινείται κανείς. Πρέπει να πεθάνει άνθρωπος για να κινηθούν μηχανισμοί. Επτά σχολεία γύρω –γύρω. Μια ελληνοαμερικανική ένωση στο κέντρο και το μαύρο ποτάμι της Κηφισίας στη μέση. Από το κράτος το περιμένει κανείς, από την αφρόκρεμα των ελβετικών εμβασμάτων, όμως, γιατί;

Δύο χρόνια γεμάτα από μέτρα, συμβάσεις, περικοπές και έκτακτες εισφορές τι να πρωτοβουλώσουν; Τις επιδοτήσεις, τα επιδόματα, τα μπόνους και τη φοροδιαφυγή των προηγούμενων ετών; Ή, μήπως της ευρωθηρικές μανούβρες Ελλήνων και ξένων πολιτικοεπενδυτών;

Τα σπαράγγια μπορεί να έχουν ζήτηση και ο κρόκος Κοζάνης, επίσης…τίποτα, όμως, δεν συγκρίνεται με την επένδυση στην κρίση. Άλλοι, επενδύουν τα χρυσαφικά τους και άλλοι στον χρυσό τους. Άλλοι ξεπουλάνε τις χρυσές καδένες κι άλλοι αγοράζουν χρυσές ράβδους.

«Ανακαινίστε το σπίτι σας με ένα χρυσό κολιέ», παρακινούσε το σλόγκαν διαφημιστικής ταμπέλας εντός του συρμού. Και το κολιέ σχημάτιζε μια τηλεόραση πλάσμα. Παρομοίως, άλλα κοσμήματα σε άλλες ταμπέλες, σχημάτιζαν άλλα «ανακαινίσιμα» είδη, όπως ρούχα και παπούτσια!

Μισό λεπτό ρε παιδιά, γιατί υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι. Δεν έχω χρυσό κολιέ καρντιά μου! Το κοχυλένιο, πιάνει τίποτα; Τι μπορώ να ανακαινίσω με μερικά κοχύλια; Θέλω να μπορώ να παρακολουθώ κάνα σεμινάριο που και που και να αγοράζω 2-3 εφημερίδες κάθε Κυριακή!

…άνθρακες τα κοχύλια! Κι όχι τίποτα άλλο δηλαδή, σταμάτησε και ο κυρ Αποστόλης να ψαρεύει! Δεν θέλει, λέει, ούτε να βλέπει θάλασσα, πόσο μάλλον να κολυμπάει και δη με ψαροντούφεκο! Πάνε και τα καλούδια της γιαγιάς με τις κάχτες και τις αρμαθιές με τα σύκα. Πάει και η σιλίρα του παππού με το φρέσκο γάλα και το μπόλικο αλάτι.

EURHKA! Θα επενδύσω στη ζαχαροπλαστική! Εν μέσω κρίσης, γλυκά; Όχι απλά γλυκά! Κανονικά σνακ: πρωινά, δεκατιανά, μεσημεριανά, απογευματινά και στις μεγάλες πείνες…και βραδινά! Θραύση θα κάνει το βιβλίο μου με τίτλο: «Γρήγορες συνταγές με ζάχαρη: Ψωμί με ζάχαρη-Αυγό με ζάχαρη!»

Άντε και καλή μας όρεξη…

Κυρ Αποστόλης: μπαμπάς μου

Γιαγιά: μας άφησε νωρίς

Παππούς: πούλησε όλα τα ζωντανά του και τον γαϊδαράκο!

Κάχτες: καρύδια

Σιλίρα: είδος τυριού

Ψωμί με ζάχαρη: σνακ πριν τη μεταπολίτευση

Αυγά με ζάχαρη: "γλυκό" πριν τη μεταπολίτευση

11.11.'11--Ζήτω η καταστροφή!

Δεν θα σας πω τι λένε οι αριθμολόγοι ή οι ανθρωπολόγοι ή οι καταστροφολόγοι για την αυριανή μέρα. Εγώ δεν τη βλέπω ούτε σαν μία πύλη για μία πιο ανθρώπινη κοινωνία ούτε σαν μια πύλη για τη συντέλεια του κόσμου. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι πρώτη φορά μετά από έναν αιώνα το ημερολόγιο γράφει: 11.11.’11, 6 άσσοι στη σειρά!

Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι μέσα σε αυτή τη χρονιά άλλαξαν και συνεχίζουν να αλλάζουν τόσα όσα δεν είχαν αλλάξει χρόνια ολάκερα πριν. Εξελέγη μαύρος πρόεδρος στις ΗΠΑ, έπεσε ο Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, σκυλεύτηκε ο Καντάφι στην Λιβύη, πληγώθηκε η δημοκρατία στη Νορβηγία. Σεισμοί, τσουνάμια και οικολογικές καταστροφές συνέβαιναν πάντα, απλώς φέτος έτυχε να συσσωρευτούν όλες μαζί, η μία μετά την άλλη. Με κάποιες από αυτές να συμβαίνουν 11 του μηνός.

Όπως και να το δω, φέτος ήταν η χρονιά της καταστροφής! Και όπως και να το σκεφτώ, αυτή η καταστροφή, δεν με φοβίζει! Το αντίθετο. Μου φαίνεται απολύτως αναμενόμενη και, σε κάποιες περιπτώσεις, σχεδόν λυτρωτική. Σαν να μην έχει έρθει για να βάλει ένα τέλος, αλλά για να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή.

Εμείς σαν λαός φοβόμαστε την αλλαγή, γι’ αυτό την πολεμάμε. Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει πως κάθε αλλαγή γύρω μας σκοντάφτει πάνω στη μίρλα και τη γκρίνια, ακόμη κι όταν –αυταπόδεικτα-είναι για το καλό μας. Υπάρχουν όμως και λαοί, όπως οι Ινδοί, που όχι μόνο δεν φοβούνται την καταστροφή, αλλά την τιμούν στο πρόσωπο του Θεού Σίβα. Με τη χάρη του, λένε, ο άνθρωπος συνδέει τον υποκειμενικό εαυτό του με τον αντικειμενικό κόσμο, πράγμα το οποίο τον απελευθερώνει από τα δεσμά του θανάτου και της επαναγέννησης.

Όλα αυτά μπορούμε να τα δούμε με κοινωνιολογικούς όρους, περνώντας από τον προστατευτισμό στον φιλελευθερισμό κι από τη συλλογική στην ατομική συνείδηση. Από τη βιομηχανική επανάσταση στην κατάληψη της Wall Street. Από την κατηγορική προσταγή στον ωφελιμισμό. Από την ποιότητα στην ποσότητα. Από τον κήπο στη λαϊκή αγορά. Από τη μονοκατοικία της επαρχίας στο διαμέρισμα της πόλης. Από το χώμα της ζωής στο τσιμέντο της φυλακής.

Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα να αποξενωθούμε πρώτα από τον εαυτό μας και μετά από τους άλλους. Η αποξένωση έφερε αναισθησία σε κάποιους, υπερευαισθησία σε άλλους. Όταν κλείνεσαι στο σπίτι σου και στον εαυτό σου, όλα διογκώνονται. Αυτό που άκουσες, αυτό που είδες, αυτό που έγινε. Όλα διαστρεβλώνονται. Χάσαμε πολλά, μα κυρίως χάσαμε το λαϊκό αίσθημα. Αυτό που μας ενώνει σαν κρίκους στην αλυσίδα της κοινωνίας.

Όλα αυτά μπορώ να τα δω επίσης με υποκειμενικούς όρους, περνώντας από την αποκήρυξη της αναλογικής κοινωνίας μου στο κάλεσμα μιας νέας, έστω και διαδικτυακά. Από την απόρριψη του αναλογικού ατομικισμού στο αγκάλιασμα της συλλογικότητας, έστω και διαδικτυακά. Από την εργασιομανία μου στον μποεμισμό. Από τη θεώρηση των πραγμάτων στην αναθεώρηση των ανθρώπων.

Είτε ως καλό το δει κανείς είτε ως κακό, η θεωρία, αναθεωρείται. Η γνώση επανεξετάζεται. Τα δεδομένα ανατρέπονται. Άλλοτε με λιγότερες, άλλοτε με περισσότερες, πάντα όμως, με συνέπειες. Η καταστροφή έχει το τίμημά της. Ο λογαριασμός δεν είναι ίδιος για κανένα. Ο καθένας μας θα πληρώσει ό,τι αγόρασε και θα αξιωθεί να χαρεί ό,τι δούλεψε.

Ζήτω η καταστροφή, λοιπόν..

Μολών λαβέ

Όσο οι διεθνείς αναλυτές τραβάνε τα μαλλιά τους με τον ΓΑΠ, εγώ συνεχίζω την απεργία κουρέματος δυναμικά. Η βούρτσα και το πιστολάκι μου έχουν κατέβει σε διαρκή απεργία, αλλά εγώ δεν κάνω πίσω! Θα παραμείνω ακούρευτη μέχρι να παραιτηθεί ο ΓΑΠ.

Το θολό δαχτυλίδι, το αντικόλλημα με την καρέκλα και η πράσινη ανάπτυξη, μου έχουν γίνει εφιάλτης. Ούτε ο άρχοντας των δαχτυλιδιών δεν φτάνει για να τον ξεκολλήσει. Ούτε το ραβδί του Χάρι Πότερ δεν φτάνει για να την πρασινίσει.

Η έκφρασή του είναι πάντα ίδια. Το ύφος του είναι πάντα ίδιο. Το λεξιλόγιό του είναι πάντα ίδιο. Μοιάζει σαν να ακροβατεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ο ένας είναι ο δικό μας. Ο άλλος είναι ο δικός του. Μόνο που εκεί δεν μένει μόνος του. Υπάρχουν κι άλλα ανθρωπάκια. Πράσινα κι αυτά, όχι όμως λόγω πασοκικής πεποιθήσεως.

Παιχνίδια μπλόφας, παιχνίδια εξουσίας, παζάρια και ρώσικη ρουλέτα. Ποντάρω ό,τι έχω σε αυτή τη συγκυβέρνηση εθνικής αποτυχίας. Ποντάρω Γουδί, ποντάρω εθνικά σύνορα, ποντάρω και τη Μύκονο, ακόμη, όχι μόνο το Καστελόριζο.

Ποντάρω γιατί από δω και πέρα όλα είναι θέμα τύχης! Ο ένας τραβάει από δεξιά ο άλλος από αριστερά. Κι άλλος έχει κατσικωθεί στη μέση σαν γάιδαρος. Δεν τους βρίσκω πουθενά, αλλά όταν έρθει η ώρα τους, το κρυφτούλι θα τελειώσει. Αγαλματάκια ακούνητα μέρα ή νύχτα; Μέρα για να χαρούμε το θέαμα, αλλά και νύχτα να’ ναι, κομμάτια να γίνει!

Τώρα στα παράθυρα τα λένε σαν καλές γειτόνισσες. Όπως τα λέγανε και πίσω από τις πόρτες. Έπεσε επιδημία ομοψυχίας και κολλήσανε όλοι. Εγώ προτείνω να τους βάλουμε σε καραντίνα. Να τους κλείσουμε δηλαδή 40 μέρες μέσα στη Βουλή κι όποιος επιβιώσει. Δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε την πανδημία. Αυτοί είναι ικανοί να κολλήσουν όλη την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.

Μετά, αφότου περάσει ο κίνδυνος να τους ξαμολύσουμε στο Σύνταγμα σαν τα αδέσποτα του δήμου. Να κοιμηθούν στο γρασίδι, ΟΧΙ στα παγκάκια, για κανένα μήνα και μετά να τους στείλουμε στις Κάννες, όπου θα τους επιτρέψουμε να καταδεχτούν την 6η δόση, με δύο όρους: Να μην τα κοπανήσει ο Σαρκοζί για ένα 24ώρο και να μην φαντασιωθεί τον Γκέμπελς η Μέρκελ για ένα 12ωρο.

Έπειτα, να επιστρέψουν μόνοι, φορώντας τσαρούχια. Μην δω καμία μπότα να΄ρχεται κατά δω, θα χαραμίσω τα νέα μου παπούτσια στα κεφάλια σας! Και να΄ταν κανένα 40άρι νούμερο να πω, χαλάλι! Αλλά, με το 36άρι τώρα τι να καταλάβουν και τα κεφάλια σας! Με 45άρι κάτι μπορεί να γινόταν!

Ζητώ συγνώμη από τις ελληνικές τράπεζες, ζητώ συγνώμη από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, ζητώ συγνώμη από όλους τους κερδοσκόπους του κόσμου. Που να το φανταστούμε ρε παιδιά ότι σας έκαναν τέτοια ζημιά! Τι μπορούμε να κάνουμε για να σας αποζημιώσουμε; Εμένα, να μου περισσεύουν αυτά τα παπούτσια..που λέω και παραπάνω. Αυτά που προόριζα να τα χρησιμοποιήσω μουσουλμάνικα για αντιδημοκρατικό σκοπό. Τι περιμένετε, λοιπόν;; Κοπιάστε κατά δω, μην ντρέπεστε! Ελάτε να τα πάρετε..

Γυμνή κι αναίσθητη πάνω στο τραπέζι

Mέσα σε ένα λευκό αποστειρωμένο δωμάτιο βρίσκεται ένας ύποπτος κοντός, μια πλαδαρή χαμηλοβλεπούσα, ένας χυδαίος πορνόγερος και ένας βλάκας και μισός. Όλοι φοράνε άσπρη ιατρική ποδιά και προστατευτικό εξοπλισμό. Όλοι, εκτός από τον βλάκα.

Συγκεντρωμένοι γύρω από ένα τσίγκινο παγερό τραπέζι, εξετάζουν με προσοχή μια ολόγυμνη νεαρή γυναίκα που κείτεται αναίσθητη.

«Είναι λίγο μεγάλη για τα γούστα μου, αλλά κρατιέται ακόμη καλά», σχολιάζει ο χυδαίος πορνόγερος.

«Καλή είναι, αλλά κοντή! Εγώ τις προτιμώ ψηλές!», αντιτείνει ο ύποπτος κοντός.

«Εμένα μου φαίνεται πολύ εξώλης και προώλης, ξεδιάντροπη κι αμαρτωλή!», πετάγεται η πλαδαρή χαμηλοβλεπούσα.

Ο βλάκας τους κοιτάζει αμήχανος, ξύνοντας με αγωνία το μουστάκι του, κι έπειτα μουρμουρίζει:

«Δηλαδή, δεν θα την πάρετε;»

Οι τρεις τους τότε σχηματίζουν κύκλο ο ένας δίπλα στον άλλο, και συζητάνε με σιγανή φωνή για να μην τους ακούσει ο βλάκας.

«Ρε σεις, αυτός παραείναι βλάκας, μήπως να κόψουμε το θέατρο και να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα;» ρωτάει ο ένας.

«Τρελάθηκες ρε; Δεν βλέπεις ότι μπορούμε να του την πάρουμε και τσάμπα;», απαντάει ο άλλος.

«Βρε μη σας πω ότι μπορεί να μας πληρώσει κιόλας», συμπληρώνει τότε η τρίτη.

«Κοιτάξτε, μεγαλούτσικη είναι, κοντή είναι, περπατημένη φαίνεται, δεν είναι αυτό που ψάχνουμε», λέει τότε η πλαδαρή στον βλάκα.

«Μπορεί, αλλά δουλεύει ακόμη καλά, δεν έχει καμία βλάβη! Σίγουρα κάπου θα σας χρησιμεύσει!» απαντά ο βλάκας με κομμένη την ανάσα.

«Λυπούμαστε κύριε, αλλά είναι παντελώς άχρηστη. Επειδή φαίνεστε συμπαθητικός άνθρωπος, όμως, μπορείτε να την αφήσετε στο εργαστήρι μας και να την αποτεφρώσουμε εμείς. Να μην χρειάζεται να την κουβαλάτε πίσω, δηλαδή», τον αποθαρρύνει η χαμηλοβλεπούσα με τρόπο.

Ο βλάκας, δίχως να το πολυσκεφτεί, τους απαντά πρόθυμος: « Ας είναι, αποτεφρώστε την εσείς, σας ευχαριστώ για την ευγένειά σας». Έπειτα πιάνοντας το παγωμένο χέρι της γυμνής γυναίκας, μουρμουρίζει: « Αντίο Ελλάδα, έκανα ό,τι μπορούσα για να σε σώσω…»

Υπ. Όλα τα κείμενα αναρτώνται πρώτα στη σελίδα του fb, με αποτέλεσμα κάποια να φτάνουν καθυστερημένα ή και καθόλου στο blog. Ένα από αυτά είναι το παρόν. Μετάβαση στο fb:http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150431369085202&set=a.10150431368905202.415316.165272310201&type=3&theater

Που μου κρύψατε τον ήλιο;

Αγαπητοί πολιτικοί μου,

αυτή την ύστατη στιγμή που καταρρέω, αποποιούμαι παντελώς οποιαδήποτε βοήθεια προσφέρετε για τη σωτηρία μου. Προτιμώ να καταποντιστώ στον πιο απόκρημνο γκρεμό, παρά να δω τον Καρατζαφέρη δίπλα στην Παπαρήγα και τους δυο παλιούς συμφοιτητές να τα λένε με το σχολιαρόπαιδο. Προτιμώ, αυτή την ύστατη ώρα να πέσω με αξιοπρέπεια. Κοινώς, προτιμώ ακόμη και να πεθάνω, παρά να με σώσετε με τη σημαία του εθνικού σταυρού.

Κορόιδευα τον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια, σαν γυναίκα που κάθεται σε έναν αποτυχημένο γάμο, μόνο και μόνο για το καλό των παιδιών της. Δεν ξέρω τι έκανα λάθος. Ό, τι μπορούσα να δώσω στα παιδιά μου, τους το έδωσα απλόχερα: Ήλιο, απέραντες παραλίες, άφθονη βλάστηση. Καρπερό χώμα, αλμυρό αέρα, γάργαρες πηγές.

Τα παιδιά μου, παρόλα αυτά, βγήκαν κοπρίτες, ακριβώς σαν τον μπαμπά τους. Αλλά, δεν τα κατηγορώ, ο άνθρωπος τείνει να μιμείται το κακό παράδειγμα. Ό,τι και να έκανα εγώ, αυτά πάλι από τον μπαμπά τους θα έπαιρναν. Αυτός ο γάμος ήταν καταδικασμένος να βγάλει σκάρτα παιδιά. Και το κακό τέλος μου ήταν προκαθορισμένο, κι ας έκανα ότι δεν το έβλεπα.

Μπροστά σε ένα κακό τέλος, ο ένας δείχνει τον άλλο. Εγώ, κοιτάζομαι στον καθρέφτη που δείχνει μόνο εμένα. Φοράω ακόμη την αστραφτερή μου πορφυρή χλαμύδα και τα φτερωτά σανδάλια. Οι βόστρυχοι μου είναι ακόμη δυνατοί σαν καραβόσκοινο και τα μάτια μου λάμπουν σαν τον ήλιο.

Στο φόντο του καθρέφτη μου, όμως, τίποτα δεν είναι ίδιο!Δεν βλέπω πουθενά τον Αριστοτέλη, που ήταν πάντα το αγαπημένο μου παιδί. Το καμάρι μου. Δεν βλέπω πουθενά το μέτρο, σε καμία αισθητική, σε καμία φιλοσοφία. Δεν βλέπω πουθενά την αρετή, σε καμία σχολή, σε κανένα δάσκαλο. Μα αυτό που με βυθίζει σε βαθιά μελαγχολία..είναι ότι δεν βλέπω πουθενά τον ήλιο.

Ω κοινόν αυτάδελφον Ελλήνων κάρα, που μου κρύψατε τον ήλιο; Εκεί ξεπέσατε, λοιπόν, να ξεπουλήσετε ακόμη και το ιερότερο οικογενειακό κειμήλιο που σας ζήτησα να μου φυλάξετε σαν κόρη οφθαλμού; Ήξερα ότι είστε δαιμόνιοι, αλλά δεν περίμενα ότι θα καίγατε ακόμη και τον ήλιο!

Σας απαρνιέμαι όλους. Παιδιά και πολιτικούς. Γίνατε πια τόσο ίδιοι, που δεν σας ξεχωρίζω. Ποια είναι η ήρα και ποιο το στάρι; Ούτε ο Δίας δεν θα μπορούσε να πει με σιγουριά! Γι’ αυτό δεν με νοιάζει πια προς τα πού θα ρίξει τον κεραυνό του! Αφού κάψατε τον ήλιο, να σας κάψει όλους!

Είμαι αιωνίως δεμένη σε αυτόν τον βράχο της Μεσογείου. Εμένα, όμως, δεν μπορεί να με σώσει κανένας Περσέας. Και ούτε ξέρω που έχει κρυφτεί η Θέτιδα για να κάνω παζάρια με τον Δία. Οι αυτοαποκαλούμενοι σωτήρες μου δεν είναι παρά οι μνηστήρες της Πηνελόπης, μεταμορφωμένοι. Ο Τηλέμαχος γέρασε..ο Άργος πέθανε. Ο Οδυσσέας με ξεπούλησε σαν κοινή παλλακίδα. Είμαι πια ολομόναχη, όπως και εσείς άλλωστε…

Υσ. Μιας και είναι της μόδας οι επιστολές

Ανταπόκριση στο fb:

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150436695940202&set=a.10150436695600202.416789.165272310201&type=1&theater