Μαλλιά που σπαρταράνε

Αν μου περίσσευε και μένα κάτι σε αυτή τη ζωή, αυτό ήταν πάντα τα μαλλιά! Σε τέτοιο βαθμό που θυμάμαι διάφορους να μου λένε κατά καιρούς: «Μήπως να τα ισιώσεις;», «Μήπως να τα κουρέψεις;» «Μήπως να βάλεις σιλικόνη;». Λες και τα μαλλιά μου είχαν παραβεί κανένα διεθνώς θεσπισμένο όριο όγκου!

Εγώ από τη μεριά μου, δεν είχα ποτέ πρόβλημα, εκτός από εκείνες τις ένδοξες εποχές που με κούρευε η μαμά μου! Εδώ οι κομμώτριες και τα σκατώνουν, φαντάζεται κανείς τι κουπ πετύχαινε η κυρία Ευτυχία. Τέτοιο που κάποτε δεν μπορούσα να τη βλέπω τη μία και μοναδική αναμνηστική φωτογραφία από το δημοτικό! Μοιάζω τόσο σαν να το έσκασα από κάποιο ίδρυμα. Τώρα, τη βλέπω και γελάω..

Τα μαλλιά τελικά δεν είναι απλά τρίχες. Είναι ένα στοιχείο που προδίδει την ηλικία μας, τη ζωντάνια μας ακόμη και τη σεξουαλικότητά μας. Γι’ αυτό και κάποιες θρησκείες τα καλύπτουν με τόση προσοχή. Είναι πραγματικά μία φόρμα που αποκαλύπτει την προσωπικότητά μας.

Δεν μου αρέσουν τα βαμμένα γιατί καμουφλάρουν την πραγματική λάμψη. Δεν μου αρέσουν τα μονίμως ισιωμένα γιατί καταπιέζουν την πραγματική φόρμα. Δεν μου αρέσουν τα περμανάντ γιατί μου θυμίζουν πλαστικά φυτά. Ενώ τα μαλλιά είναι ένας ζωντανός οργανισμός, μοναδικός και ξεχωριστός σαν την προσωπικότητα του καθενός.

Μου αρέσουν τα μαλλιά που σπαρταράνε από ζωή. Που αντανακλούν εκτυφλωτική λάμψη. Που ανεμίζουν ανέμελα στον αέρα. Κι ας είναι αχτένιστα, κι ας έχουν ψαλίδα κι ας μπερδεύονται ανάμεσα στα δάκτυλα. Αυτά τα μαλλιά καμαρώνουν τη νιότη τους τόσο ασυναίσθητα.

Να απαγορευτεί η είσοδος των πολύ νέων στα κομμωτήρια! Να μένουν τα μαλλιά τους αθώα, μέχρι να τα σπιλώσει ο χρόνος. Για πόσο καιρό θα αστράφτουν νιάτα τα μαλλιά του; Για πόσο καιρό θα καμαρώνουν φουντωτά τα μαλλιά της; Κάποτε θαμπώνουν και ξεφουσκώνουν σαν φθαρμένη από τον χρόνο σαμπρέλα.

Δεν ξέρω πόσο καιρό ήταν κρυμμένη εκεί, κάτω από τις πολλές στρώσεις. Πάνω στο χτένισμα όμως την ανακάλυψα. Τραχιά στην αφή, άκαμπτη σαν νεκρή και άσπρη σαν λευκασμένη. Δοκίμασα να την ξεριζώσω, σαν να ήθελα να σταματήσω τον χρόνο με τη βία. Αλλά, αυτή επιμένει. Τουλάχιστον δεν φαίνεται. Τουλάχιστον ζει ακόμη. Κάτι είναι κι αυτό..

Ο χρόνος δεν σταματάει, ποτέ. Σε κάποιους όμως κάνει χάρες. Εμένα μου έκανε τη χάρη να κρατήσω τα παράνομα μαλλιά μου. Ίσως να μην έχουν τη λάμψη που είχαν κάποτε, έχουν όμως το καμάρι τους. Παρέμειναν απροσάρμοστα και κυκλοθυμικά. Άλλοτε σπαστά, άλλοτε κυματιστά άλλοτε πιο ίσια, άλλοτε πιο σγουρά.

Πάντα όμως καστανά..

Νούμερα, αριθμοί και γράμματα..

Δεν ξέρω αν προηγείται ή αν ακολουθεί της ερώτησης «Τι ζώδιο είσαι;», μια φορά είναι από τις πρώτες απορίες που θέλουμε να μας λύσει ένας άνθρωπος που μόλις γνωρίζουμε. «Πως σε λένε;», «Τι δουλειά κάνεις;», «Που μένεις», «Τι ζώδιο είσαι;»

To όνομα είναι εγκυκλοπαιδική πληροφορία, ο τόπος διαμονής κατατοπιστική, το ζώδιο φαντασιακή, το είδος της δουλειάς, όμως, απολύτως καθοριστική. Όχι τόσο για την ποιότητα ενός ανθρώπου όσο για την ονομαστική του αξία. Τι λειτούργημα, τι υπηρεσίες, τι χειρωνακτική εργασία. Όλα μπήκαν κάτω από έναν κοινό παρανομαστή. Όλα έγιναν κλάσματα.

Από ονομαστικές αξίες έπηξε το σύμπαν! Κι από θεωρίες επίσης! Η ονομαστική αξία του ενός και η θεωρία του άλλου. Ο ένας κάνει τόσο, ο άλλος είπε αυτό! Τι με νοιάζει εμένα πόσο έκανε ή τι είπε; Στο τέλος τέλος, πείτε μόνο, τι έκανε!

Θα πάρω για παράδειγμα τον Μαρξ. Τα επτά παιδιά του πεινούσαν. Κι ας δούλευαν τα δύο μεγαλύτερα εξ αυτών σαν καλοκουρδισμένα ρομποτάκια. Κι ας ξεπουλούσαν το σώμα τους για την υπεραξία των βιβλίων του μπαμπά. Ποιος νομίζετε ότι τακτυλογραφούσε και μετέφραζε για λογαριασμό του κομμουνιστή Μαρξ; Ίσως γι’ αυτό να είχαν κι αυτά το ίδιο απονενοημένο τέλος που έχουν κάποιοι εργάτες στα κινεζικά εργοστάσια. Τα υπόλοιπα παιδιά του, πέθαναν.

Άλλα έγραφε κι άλλα έκανε.

Ο Ρουσσώ, ενέπνευσε την παιδαγωγική επιστήμη. Αφήστε τον Αίμιλιο να ανθήσει. Κλαδέψτε τον όσο πρέπει. Ποτίστε τον, όσο πρέπει. Μη του βάζετε κοπριά. Ενώ τα τέσσερα παιδιά του ξεροστάλιαζαν….στο ορφανοτροφείο.

Άλλα έγραφε κι άλλα έκανε.

Τώρα περάσαμε από τις θεωρίες στις προφητείες. Όλοι γίνανε ειδικοί του μέλλοντος: Αστρολόγοι, μελλοντολόγοι, οικονομολόγοι. Ήξεις, αφίξεις, ουκ εν πολέμω θνήξεις! Πες μου Πυθία, πότε θα γίνουμε κοινωνία; Ούτε με τρίφυλλα δεν μου απαντάει ..

IMF, CDS, offshore και βόρειος δεσμός, spread, haircut, selective default και λίλιθ. Χρειάζομαι επειγόντως ένα λεξικό ή καλύτερα ένα εγχειρίδιο με τίτλο: Πώς να γίνετε νούμερο; Αφού όλα γύρω μας έγιναν αριθμοί, εμείς μάλλον πρέπει να γίνουμε νούμερα. Ή μήπως έγιναν όλα αριθμοί επειδή είμαστε νούμερα; Ο αριθμός έκανε το νούμερο ή το νούμερο τον αριθμό;

Πάλι το’ριξα στη φιλοσοφία, τη στιγμή που απαγορεύεται να ξεμακρύνω από τα όρια της οικονομίας. Μάλλον δεν έχω καμία ελπίδα για ένταξη στη χώρα των αριθμών. Με πράσινη κάρτα τη βγάζω, μέχρι να με απελάσουν μια κι έξω! Αλλά, δεν σκοπεύω να πάω μακριά, ακόμη κι έτσι. Θα μπαίνω λαθραία από τα αφύλακτα σύνορα μέχρι να κάνω τα νούμερα, γράμματα. Όσα προλάβω, δεν έχει σημασία.

Με λένε Αφάνα, μένω στο κέντρο των προ-αστείων και υφαίνω ατέλειωτο πανί. Χάρηκα για τη γνωριμία..

Ανταπόκριση στο fb: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150429389600202&set=a.10150429389035202.414826.165272310201&type=3&theater

Αχόρταγος και εξαρτημένος παρτάκιας

Θυμάμαι καλά τα προηγούμενα χρόνια των παχέων αγελάδων τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ, κάθε φορά που ακουγόταν στις ειδήσεις η λέξη «απεργία» για τα φορτηγά! Κατά εκατοντάδες συνέρρεαν οι εξαρτημένοι από τη μάσα συμπολίτες μου, για να προλάβουν!

Θυμάμαι όμως και οικονομικά αποφθέγματα του τύπου: «Έλα μωρέ, τι να σου κάνουν 900 ευρώ!», «Κανονικά έπρεπε να παίρνω διπλάσια λεφτά!». Ή ψυχαγωγικά αποφθέγματα του τύπου: «Να μη βγω 2-3 φορές την εβδομάδα για καφέ;», «Να μην πάω για ένα ποτό το Σάββατο ή ένα σινεμά την Κυριακή» ή φιλοσοφικά αποφθέγματα του τύπου: «Και τι με νοιάζει εμένα, εγώ το έκανα;», «Ε, και τι θες να κάνω εγώ!»

Αυτά όλα συνοπτικά έφτιαχναν το εξής προφίλ: Αχόρταγος, εξαρτημένος και αντιπαραγωγικός παρτάκιας που του περίσσευε μόνο η μίρλα. Μα ..φίλοι μου ήταν, μα εργοδότες μου ήταν, μα απλοί γνωστοί, ΌΛΟΙ δυσκολεύονταν οικονομικά! Ένιωθα πραγματικά σαν να ήμουν πρωταγωνίστρια μίας αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, με όλη της την τραγική ειρωνεία για το φιλοθεάμον κοινό!

Ήταν σαν να κλαίγανε οι παντρεμένες στο κρεβάτι της χήρας. Σαν να μοιράζαν σκοινιά στο σπίτι του κρεμασμένου. Σε πολλές περιπτώσεις μου ερχότανε να βάλω τις φωνές. Στην περίπτωση μιας παλιάς μου φίλης, δε, ήρθε κάποτε η στιγμή που ένιωσα ακόμη και ναυτία μπροστά της. Όχι μόνο τόσα πολλά, αλλά ΟΛΑ για τον εαυτό της και τίποτα και ποτέ για κανέναν άλλον! Όλα σε τόσο εμετικά υπερβολικό βαθμό, σαν να προσκυνούσε το σώμα της σε κάθε της επιθυμία.

Την επόμενη ναυτία την έπαθα την τρίτη φορά που άκουσα από τρίτο και διαφορετικό εργοδότη μου, πόσο του κοστίζω! Και μόνο η έκφραση με έκανε να αισθανθώ σαν έμψυχο υβριδικό προϊόν με τη νοημοσύνη ενός κοτσυφιού. Όταν δε έφτανα και στο νόημα, ήταν σαν να έφτανα σε κυκλαδίτικο νησί με δελφίνι, χωρίς να έχω πάρει την άκρως απαραίτητη δραμαμίνη μου!

Το αποτελειωτικό χτύπημα ήρθε όταν ήρθε και η ΝΔ και έφερε μαζί της τα λιμαγμένα γαλάζια παιδιά, που από το κακό της παρατεταμένης αναμονής, είχαν γίνει πιο μαύρα κι από κοράκια! Αυτοί θα έπαιρναν ένα ακόμη έργο σε συνεργασία με μεγάλο υπουργείο και εγώ θα το έφερνα σε πέρας! Στο τέλος, βέβαια, αυτό που έγινε, ήταν να πάρουν αυτοί τα λεφτά και εγώ μια άσχετη βεβαίωση. Τη στιγμή που η βεβαίωση ήταν και ο μόνος λόγος που εργάστηκα στο ένα τρίτο του χρόνου που θα εργαζόταν μια ολόκληρη διαφημιστική και με το ένα ψίχουλο της αμοιβής που θα έπαιρναν όλοι μαζί οι υπάλληλοί της.

Αυτά τα μπλε κοράκια ήταν τα πιο κομπλεξικά ανθρωπάκια που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου. Έτρεχαν με καγιέν από εκδήλωση σε ΔΕΘ, κουβαλώντας πάνω τους όλη την έπαρση ενός νταβατζή! Τώρα, πως γίνεται να φιλάς κατουρημένες ποδιές και να έχεις και το κεφάλι ψηλά, μην με ρωτήσετε. Τα λεφτά κάνουν «θαύματα». Ξεπουλάνε ήθος, ξεπουλάνε συνείδηση, ξεπουλάνε την ψυχή στο διάολο και καμαρώνουν κιόλας!

Τότε ήταν που ακόμη και οι εγκληματίες άρχισαν να μου φαίνονται πιο συμπαθείς από αυτή τη νέα κοινωνική ομάδα που συναντούσα όλο και συχνότερα μπροστά μου. Ακόμη και οι εγκληματίες μου φαίνονταν λιγότερο επικίνδυνοι από τους πουλημένους. Ένας άνθρωπος που σκοτώνει έναν άλλο άνθρωπο δεν είναι χειρότερος από έναν άνθρωπο που ξεπουλάει την ίδια του την υπόσταση. Και οι δύο αφαιρούνε μια ζωή. Μόνο που η πουλημένη ζωή βγάζει στο παζάρι κι άλλες…

Eπόμενος σταθμός: Τα ιδανικά μας!

Το ψελλίζουμε στον εαυτό μας, το ακούμε από τους γύρω μας, γίνεται θέμα σε debate. Ξαφνικά, εκεί που καθόμασταν στην καφετέρια χαλαροί και παίζαμε τάβλι, εκεί που πληρώναμε αδιάφοροι κάτω από το τραπέζι, εκεί που περιμέναμε στωικά σε μια ουρά, εκεί που στρίβαμε το κεφάλι από την άλλη μεριά. Τώρα ξαφνικά όλοι αναρωτιούνται: «Μένω ή φεύγω;».Πάρα πολλοί, ξεπερνώντας το προβληματισμό, έχουν ήδη φύγει. Πάρα πολλοί από τους εναπομείναντες, έχοντας ρίξει το ένα πόδι στο αεροδρόμιο, βασανίζονται ακόμη. Ενώ άλλοι, βρίσκονται εν αναμονή, περιμένοντας την ευκαιρία να τους χτυπήσει την πόρτα.

«Φεύγω τρέχοντας», απαντούσα εγώ στο ερώτημα πριν ξεσπάσει η κρίση. Κρίση είχα πάθει όταν είχα κάνει μια εργασία για την ελληνική οικονομία το 2007. Δείκτες να δουν τα μάτια σου! Μακροοικονομίας θέλεις, μικροοικονομίας θέλεις, όλοι οι δείκτες μου έδειχναν προς αεροδρόμιο μεριά με το κόκκινο φως του συναγερμού να αναβοσβήνει σαν τρελό.Δεν ήταν όμως οι οικονομικοί δείκτες που με κατεύθυναν, αλλά οι κοινωνικοί. Όπως αυτοί φωτίζονταν από τις βιτρίνες που στόλιζα το 2004 σαν πωλήτρια σε μεγάλο πολυκατάστημα της Αθήνας. Ο μισθός μου τότε ήταν 499 ευρώ. Τον θυμάμαι καλά, γιατί αυτός τα πλήρωνε όλα. Και το φαγητό και το ενοίκιο. Ενίοτε και καμία κάρτα κινητού ή κανένα ρούχο σε περίοδο εκπτώσεων. Αυτά ήταν τα όλα.

Παράνομα δεν έβγαλα ποτέ τίποτα από το κατάστημα, έβαλα όμως, το παραδέχομαι. Στον πάτο μιας χάρτινης λευκής τσάντας έκρυβα ένα τάπερ! Μόνο που στον έλεγχο της πόρτας, ο διευθυντής, η υπεύθυνη ορόφου, η υπεύθυνη διακόσμησης και η λοιπή κουστωδία έβλεπε μόνο όσα μας επέτρεπαν να βάζουμε μέσα στο κατάστημα, με το τάπερ να σκεπάζεται καλά κάτω από μια σωστά διπλωμένη άσπρη κόλλα χαρτί. Στο δίπλωμα, πια, είχα πάρει διδακτορικό!Κάτω από βιτρίνα-ψεύτικο πάτο έκρυβα επίσης και τα βιβλία μου όταν είχα εξεταστική. Δίπλα από κάτι 100% μάλλινες μπλούζες, που είχε σημασία να τονίζω στις πελάτισσες ότι είναι ιταλικής καταγωγής. Λαθραίο φαγητό για να γλιτώσω τα έξοδα του κυλικείου και λαθραία βιβλία για να γλιτώσω την εξεταστική του Σεπτεμβρίου.

Τον Ιούλιο του 2004, στο τελευταίο κάθισμα του νέου αμφιθεάτρου, έδινα το τελευταίο μου μάθημα. Το στυλό μου σερνόταν πάνω στην άσπρη κόλλα σαν να τραβιόταν η μύτη του από κάποιο κρυφό μαγνήτη. Ένιωθα σαν να έγραφα σε slow motion. Υπερκόπωση, απεφάνθη ο γιατρός. Η πρώτη, αλλά όχι η τελευταία, που θα πάθαινα.

Τον Αύγουστο όλοι έτρεχαν να δουν τους Ολυμπιακούς αγώνες, εγώ ήθελα απλά να τερματίσω τον δικό μου. Εκείνο το πρωινό ξύπνησα στην ώρα μου, για πρώτη φορά. Είχε περάσει τόσο διάστημα, όσο χρειαζόταν για να συνηθίσω. Να ξυπνάω το πρωί στην ώρα μου, να χτυπάω την κάρτα μου στην ώρα μου, να σφουγγαρίζω το κόρνερ μου στην ώρα μου.Την ίδια μέρα, όχι απλά παραιτήθηκα, αλλά με έπιασε σύνδρομο φυγής, το οποίο δεν με άφησε ούτε και μετά από δέκα διαφορετικές δουλειές.

Τώρα πια νομίζω ότι μου έγινε δεύτερη φύση, κι όλο φεύγω από τη δουλειά, κι όλο φεύγω από τη χώρα, κι όλο φεύγω απ’ όλα όσα ΔΕΝ μου πάνε, μένοντας, όμως, εδώ!Προορισμός μου δεν είναι καμία νέα γη της επαγγελίας, ούτε καμία άλλη δουλειά. Προορισμός μου είναι τα ιδανικά μου κι ο μόνος τρόπος για να φτάσω κάποτε εκεί ..είναι να φεύγω!