Δεν ξέρω αν έχει κάθε στάνη, κάθε οικογένεια (με τη στενή ή την ευρεία έννοια) όμως έχει σίγουρα ένα, τουλάχιστον, μαύρο πρόβατο. Μαύρο, που βγαίνει σε όλες τις αποχρώσεις: γκριζόμαυρο, κατράμι, μελανό. Ο τόνος της μαυρίλας ακολουθεί πάντα ανοδική πορεία. Το γκρι του μαύρου να γίνει μελανό, γίνεται. Το αντίστροφο, ούτε με ακαζού!
Μαύρο δεν γίνεται το πρόβατο, μαύρο γεννιέται! Και αυτό από μόνο του δεν είναι και τόσο κακό. Κακό, κάκιστο και μη χειρότερα, είναι ότι γεννιέται μέσα σε μια οικογένεια. Αποτέλεσμα: ρούχα μαζί που πλύθηκαν και έχουν γίνει μοβ. Τότε ό,τι χρώμα και να είχε μια οικογένεια πάει στράφι. Ξεβάφει, ξεφτίζει, ξεθωριάζει.
Κανένας γονιός και καμία οικογένεια δεν είναι τέλεια. Αλλά, το μαύρο πρόβατο θα τη χρησιμοποιήσει πάντα σαν δικαιολογία ή ακόμη καλύτερα θα την ενοχοποιήσει μέχρι τελικής πτώσεως για τη μαυρίλα του. Έτσι, θα μαυρίζει ακόμη περισσότερο σαν τα παιδιά του κόρακα και θα έχει και άλλοθι, το οποίο θα έχει φυτέψει σαν αγκάθι στην ψυχή της οικογένειάς του, με χειραγωγίστικη δεξιοτεχνία που θα ζήλευε και ο πιο έμπειρος ναρκομανής.
Εκεί ακριβώς σε αυτό το σημείο, η οικογένεια την έχει πατήσει δια παντός. Διότι το αγκάθι θα αρχίσει να βγάζει ρίζες και να πολλαπλασιάζεται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο, μέχρι να γίνει θεόρατη αγκαθιά σαν τη φασολιά του Τζακ. Και τι καλύτερο για το μαύρο πρόβατο που θα αρχίσει να βόσκει ανενόχλητο!
Αγαπητοί γονείς, αγαπητά αδέρφια και λοιπό συγγενολόι, με το να ποτίζετε την αγκαθιά από τύψεις, ούτε απαλύνεται τον πόνο σας, ούτε ασπρίζει το πρόβατο. Κόψτε τη σύριζα με σιδεροπρίονο, γκρεμίστε την με σκαπτικό, κάψτε την με πετρέλαιο. Τότε μόνο μπορεί, ΜΠΟΡΕΙ, να δείτε καμιά ανταύγεια πάνω στη μαυρίλα.
Όταν το μαύρο πρόβατο σταματήσει να τρέφεται, θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες ή θα αφανιστεί. Είναι και αυτό ένα ενδεχόμενο. Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, μπορεί να είναι και το μόνο, σαν ένα αναγκαίο κακό.
