Δεν έχει προλάβει να φτάσει στα τελειώματά του ο Αύγουστος και τα όργανα έχουν αρχίσει να βαρούν για τα καλά. Συγχρονισμένα στο ίδιο βιολί και με ενισχυμένες ορχήστρες, κουρδίζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, έτοιμα να μας πάρουν τα αυτιά και αυτή τη σεζόν. Τέταρτη σεζόν στη σειρά, η σαπουνόπερα της κρίσης, που από αλλού ξεκινάει και αλλού φτάνει, κρατάει ακόμη καλά νούμερα.
Τα νεύρα μου δεν αντέχουν άλλη κρίση. Άλλο επικείμενο κραχ, άλλη υποβάθμιση άλλο ΔΝΤ, άλλο ψυγειοκαταψύκτη. Που να έχει μέσα κατεψυγμένες σπανακόπιτες, πίτσες, κρέατα και λαχανικά. Η κατοχή σου αφήνει πολλά κουσούρια, ένα από αυτά είναι και το ψυγείο-ρεζέρβα. Διπλό σε μπόι από αυτό το παγοβουνοστοκατζίδικο που έχω εγώ. «Καλά δυο άτομα μόνα τους οι γονείς σου, τι το θέλουν και δεύτερο ψυγείο;», είχα ρωτήσει μια φίλη μου την πρώτη φορά που επισκέφτηκα το σπίτι της.
«Αν ψάχνεις κόκκους ρυζιού στην ψάθινη σκούπα, αυτά παθαίνεις» , μου είχε πει. Αυτό περιπλέκει τα πράγματα μέσα στο μυαλό μου. Γιατί η μνήμη προμηθεύει κάποιους με δεύτερο ψυγείο και το αρχέτυπο αφήνει άλλους στα κρύα του λουτρού; Τα παιδιά των κατοχικών πως έγιναν πρεσβευτές του καταναλωτισμού; Οι γονείς τους έκαναν τα λεφτά μασούρι και αυτοί τα μασούρια δανεικά.
Με δανεικά κι αγύριστα ζουν πολλοί γνωστοί μου δεξιά κι αριστερά. Ήθελαν κι αυτοί αυτά που είχαν οι άλλοι, όπως ένας βρετανός ανήλικος ήθελε ένα πουλόβερ 200 στερλινών και το απέκτησε με το πρόσφατο πλιάτσικο. Άλλαξε ταυτότητα ο πεινασμένος. Δεν πεινάει για στάρι ούτε για ελιές. Πεινάει για αυτοκίνητα, για ταξίδια, για επώνυμα ρούχα. Πεινάει για μια πιο λουσάτη ζωή.
Γι’ αυτό λέει επήλθε η κρίση, επειδή τους έπιασε όλους λόρδα για μεγαλεία στη Γαλλία. Διότι να έχουν οι ολίγοι τα πάμπολλα είναι θεμιτό και ασφαλές, αλλά να θέλουν όλοι περισσότερα είναι επικίνδυνο. Να έχω εγώ ένα γιοτ για τις τσάρκες μου στα καλοτάξιδα νερά, τις βίλες μου στην Τοσκάνη για να απολαμβάνω το weekend και να κάνω ένα πάρτι για τη κορούλα μου με 3-4 εκατ. ευρώ, δεν βλάπτει κανέναν. Με δείχνουν και στα μεσημεριανά και με καμαρώνουν. Αλλά να θέλει και η κυρά Μαίρη καινούργιο αυτοκίνητο πάει πολύ!
Το πιο επικίνδυνο όπλο ενάντια στον καπιταλισμό κατασκευαζόταν επί χρόνια κάτω από τη μύτη των μυστικών υπηρεσιών. Το γυάλιζαν και το καθάριζαν μετά μανίας και το επιδείκνυαν με αλαζονεία μπροστά στα μούτρα τους, αλλά κανείς δεν το πήρε χαμπάρι. Μην πάει ο νους σας σε κανένα καλάσνικοφ ή σε κανένα ρεβόλβερ, παρά μόνο στη βιτρίνα. Χόρτασε το μάτι από βιτρίνα μέχρι που πλύθηκε ο εγκέφαλος στους 30Ο βαθμούς και παρόλα αυτά ξέβαψε. Και για όλα φταίει το μαλακτικό..δηλαδή η πρόσβαση.
Ένα σύστημα που σου προσφέρει απρόσκοπτη πρόσβαση στη γνώση και άμεση πρόσβαση στην πληροφόρηση, για πόσο καιρό θα σε εμποδίζει από την πρόσβαση στα άδυτα του καταναλωτισμού και της πολυτέλειας; Αφού η Μαιρούλα κι ο Γιαννάκης υποτίθεται ότι είναι καθόλα ίσοι, γιατί ο ένας από τους δύο φτάνει πιο ψηλά; Έχουν και οι δύο δικαίωμα να απλώσουν τα χέρια τους μέχρι εκεί που μπορούν, αλλά μόνο ο ένας δικαιούται να έχει μαζί του σκάλα! Με ποια κριτήρια ακριβώς;
Παλιοκαινεοφιλευθερισμός με ίσες ευκαιρίες γίνεται; Σιγά μην περιμένει ο λέοντας την απολογία του ελαφιού για να δει αν τελικά θα το φάει! Ο μοντέρνος πεινασμένος απέκτησε ψωμί και παιδεία, αλλά την πάτησε με την ελευθερία. Γιατί τα δεσμά της ελευθερίας έχουν πάψει προ πολλού να είναι οι σιδερένιες αλυσίδες..
