ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

«Ο Λαός Απαιτεί τα Λαμόγια Φυλακή», «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, η Χούντα δεν τελείωσε το ’73». «Κάντε στην Άκρη να Μπούμε στη Βουλή, να μας πει ο Πάγκαλος τα φάγαμε μαζί» ήταν κάποια από τα κόσμια συνθήματα που φώναζε ο κόσμος σε μία από τις μεγαλύτερες, κατά πως φαίνεται, (ακομματικές) ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ που έγινε ΠΟΤΕ μετά τη μεταπολίτευση!
Δεν ξέρω τι έδειξαν ή τι δείχνουν τα κανάλια, αλλά η συγκέντρωση του κόσμου στην πλατεία Συντάγματος ήταν ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ. Χιλιάδες νέοι ξεχύνονταν από τον προαύλιο χώρο της Βουλής μέχρι την Ερμού και από την Πανεπιστημίου μέχρι την Αμαλίας. Το Σύνταγμα ΠΛΥΜΜΗΡΙΣΕ από νεανική οργή από άκρη σε άκρη!
Με ποτό και τσιγάρο, με διαλεκτική διάθεση, με παρεξηγήσεις, με χαβαλέ και με ανήσυχο πνεύμα , οι νέοι αντάλλαζαν απόψεις μεταξύ τους, με τις δυνάμεις του Ματ - που κατά συντριπτική πλειοψηφία συμμετείχαν στη διαδήλωση με τον δικό τους τρόπο-απαξίωναν δημοσιογράφους ή ξεσπούσαν σε παρατεταμένα γιουχαρίσματα που κατέληγαν προς τη Βουλή με σφραγίδα την εθνική μας χειρονομία.
Λίγα χρόνια πριν το εθνικό σύνθημα κατέληγε στη φράση «πήραμε το κύπελλο το ευρωπαϊκό». Τώρα ο κόσμος φωνάζει: «(…) πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω». Μέχρι το τέλος του έτους οι εξελίξεις προβλέπονται ραγδαίες και το τέλος αβέβαιο. Ας ελπίσουμε ότι ο αέρας της αλλαγής θα σαρώσει τα πάντα στο διάβα του, αφήνοντας πίσω του μόνο την ελπίδα.

Περισσότερες φωτό εδώ: http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150262797420202.372801.165272310201

Όταν το μυαλό είναι κλινικά νεκρό...

Ήταν κάποτε ένας μαγαζάτορας, ο οποίος πουλούσε λάστιχο με το μέτρο, με τη διαφορά ότι πάντα φρόντιζε να το τεντώνει κατά τη μέτρηση, κλέβοντας έτσι κάποια εκατοστά υπέρ του και αυξάνοντας το κέρδος του. Μια μέρα, λοιπόν, τον επισκέφτηκε ένας αστυνομικός για να αγοράσει κι αυτός λάστιχο. Ο μαγαζάτορας θορυβήθηκε βλέποντας τη στολή κι αποφάσισε να μη μετρήσει το λάστιχο τετώνοντάς το. Άπλωσε λοιπόν το μέτρο πάνω στο λάστιχο, αντί να απλώσει το λάστιχο πάνω στο μέτρο. Τότε ο αστυνομικός του είπε: "Για βλάκα με περνάς και πας να με κλέψεις; Να μου το μετρήσεις κι εμένα, όπως το μετράς σε όλους τους άλλους. Ορίστε μας!"

Δεν θυμάμαι ποτέ ανέκδοτα, δεν μου αρέσει και να τα λέω, το παραπάνω ανέκδοτο όμως, μου έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη από την παιδική μου ηλικία. Μεγαλώνοντας, άρχισα να παρατηρώ ότι τα περισσότερα ανέκδοτα θίγουν ένστολους, αστυνομικούς ή στρατιωτικούς.

Ο Παπανούτσος λέει ότι αν δώσεις εξουσία στον Έλληνα γίνεται σατράπης..και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ τι γίνεται αν αυτός ο Έλληνας τυχαίνει να είναι βλάκας και κάτοχος στρατιωτικής εξουσίας;

Δεν ξέρω στην περίπτωση του στρατού τι επιπτώσεις μπορεί να έχει. Μπορεί να φτάσουμε στο Εσκί Σεχίρ και να γυρίσουμε πίσω έχοντας χάσει τη Σμύρνη ή μπορεί απλά να κάνουμε επικίνδυνα καψώνια σε παιδιά που δεν τα αντέχουν σωματικά ή δεν τα σηκώνουν ψυχολογικά. Κι ακόμη κι αν δεν χάνουμε πατρίδες, καταλήγουμε να χάνουμε παιδιά. Πόσοι άραγε νέοι δεν αυτοκτονούν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας;

Μου τα μάσαγε χθες ο κυρ Φώτης, τι ιστορίες για το πώς πλάκωνε στο ξύλο τα Βουλγαράκια στας κατοχικάς Σέρρας για να φύγουν από την πατρίδα του, τι για τον φίλο του τον Ισάκ (εμείς δεν λέγαμε δύο «α», μου εξήγησε) που τον είδε τελευταία φορά να φοράει ένα αστέρι στο πέτο. Τι για μια γιαγιά που του είπε στεγνά ότι ο Ισάκ μεταφέρθηκε στη Γερμανία για να θανατωθεί. Τι για τον πατέρα του, που την είπε παλιόγρια..τι για έναν εκτελεσθέντα που γλίτωσε από τις γερμανικές σφαίρες, αλλά όχι από τη μπότα του δωσίλογου Έλληνα που προσπαθούσε να τον αποτελειώσει κλωτσώντας τον. Τι για τους Γερμανούς που έσωσαν τον παρ’ ολίγο εκτελεσθέντα από τις κλωτσιές του συμπατριώτη του, με το σκεπτικό ότι αφού πέρασε από εκτελεστικό και τη γλίτωσε ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να σωθεί!

«Κυρ Φώτη, αν αλλάξατε γνώμη για το διαμέρισμα, μπορείτε απλά να μου το πείτε, δεν χαλάμε τις σχέσεις μας». Πριν από δύο εβδομάδες, είχαμε συμφωνήσει να μετακομίσουμε από το ένα ισόγειο διαμέρισμα του κυρ Φώτη στο άλλο του δεύτερου ορόφου της ίδιας πολυκατοικίας. «Εμείς σας θέλουμε, είστε πολύ εντάξει..» Είπε ο κυρ Φώτης προβληματισμένος. «Οι από κάτω έχουν πρόβλημα»..συνέχισε. «Πιστεύουν ότι θα κολλήσουν ασθένειες τα παιδιά τους αν βάζετε τον σκύλο μέσα στο ασανσέρ», πρόσθεσε ο κυρ Φώτης.

Η ελληνική κοινωνία πολλές φορές μου θυμίζει σπηλιά ή καλύτερα κοινωνία των σπηλαίων. Αλήθεια σας λέω, πολλές φορές νιώθω ότι έχω να κάνω με ανθρώπους των σπηλαίων, που καλύτερα θα καταλάβαιναν αν τους κοπανούσα ένα ρόπαλο στο κεφάλι, παρά αν τους εξηγούσα κάτι επί ώρες.

«Καλά αυτή είναι νέα γυναίκα, ούτε σαράντα ετών, και μάλιστα δασκάλα, πως μπορεί να το σκέφτηκε αυτό;» ρώτησα τον κυρ Φώτη απορημένη. «Δεν το είπε αυτή», έσπευσε η κυρία Τούλα να μου εξηγήσει, «αλλά ο άνδρας της, ο στρατιωτικός». ( …) Και καθώς κατέβαινα με το αμόλυντο ασανσέρ θυμήθηκα ένα άλλο ανέκδοτο: «Η ευθεία ανακαλύφθηκε όταν έκαναν εγκεφαλογράφημα σε έναν στρατιωτικό!»

Ανταπόκριση στο fb: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150244768160202&set=pu.165272310201&type=1&theater

Άλλες ιστορίες με τον κυρ Φώτη: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150133643155202&set=a.10150133643085202.330096.165272310201&type=1&theater

Ένας είναι ο εχθρός, ο ΛΑΟΣ!

Αν εξαιρέσεις κάτι μαθήματα τέχνης που πήρα στο μουσικό γυμνάσιο από έναν υπεροπτικό και εγωπαθή τζόβενο καθηγητή που τον είχαν ερωτευτεί όλες οι συμμαθήτριες μου, θα έλεγα ότι η σχέση μου με την τέχνη και τον πολιτισμό δεν είναι και η καλύτερη. Γι’ αυτό συγχωρέστε μου την πολιτισμικά τριτοκοσμική μου προσπάθεια να εξηγήσω το έργο που απεικονίζεται σε αυτόν τον ψηφιακό καμβά. Η παιδεία μου είναι ανεπαρκής, αλλά θα κάνω κι εγώ μια προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσω τα κρυμμένα νοήματα που ήθελε να περάσει ο καλλιτέχνης φιλοτεχνώντας αυτό το αριστούργημα.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί ο αδαής παρατηρητής είναι η γλαφυρή αποτύπωση του έντονου μορφασμού που συσπά το πρόσωπο κάνοντας το να μοιάζει σχεδόν σαν αληθινό. Εικάζω ότι στόχος της φυσιογνωμικής πινελιάς ήταν η απόδοση της οργής. Το αίσθημα της οργής στα πρόσωπα αυτών των συμπολιτών μας, αντανακλά την οργή που νιώθουμε όλοι μας ως πολίτες αυτής της χώρας όπου οι κλέφτες ξανακλέβουν από τον λαό για να καλύψουν τα προηγούμενα που του είχαν κλέψει.

Αυτό το ανακάτεμα προσώπων και αντικειμένων, της καρέκλας εν προκειμένω, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το εξαγριωμένο πλήθος αντιδρά στην ιδεολογική καταπίεση που ασκεί η καρέκλα ως σύμβολο, γι’ αυτό και την ξεριζώνει, ξηλώνοντας νοερά την εξουσία των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που παίζονται σε βάρος του τόσα χρόνια. Είναι φανερό ότι η οργή σαν έκφραση συναισθήματος μετουσιώνεται σε έκφραση πρακτικής, δείχνοντας ξεκάθαρα τον επερχόμενο ξεσηκωμό, που μοιάζει αναπόφευκτος, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες που καταβάλλουν τα άκρα για να την εμποδίσουν.

Αυτές οι φιγούρες του σύγχρονου προλεταριάτου συγχωνεύονται στο καπιταλιστικό γίγνεσθαι, έτοιμες να εκραγούν. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως η αποκάλυψη της γύμνιας που ανεβαίνει την κλίμακα της ανοχής, στο κέντρο του έργου, υποδηλώνει ξεκάθαρα την απογύμνωση της πολιτικής ελίτ και των γόνων των προγόνων που τρέπονται σε φυγή εν όψει αυτής της λαϊκής επανάστασης.

Η φιλοσοφία του έργου κινείται σε απολύτως σουργελιστικό ύφος, ενώ οι προθέσεις του καλλιτέχνη να παράξει στρατευμένη τέχνη ξεπερνούν τα όρια του ψυχαναγκασμού και της επιτήδευσης της μάζας η οποία ξεχύνεται πιο άμορφη και πιο ασύμμετρη από ποτέ, σαν ασύμμετρη απειλή που απειλεί να γίνει αντάρτικο για την τιμωρία του λευκού εγκλήματος.

Ακολουθεί απόσπασμα από δημοσιογραφικό ρεπορτάζ σχετικά με το πώς κατέγραψαν τα ξένα μέσα ενημέρωσης το παραπάνω έργο:

«Σε όλα τα ρεπορτάζ υποστηρίζεται ότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχει επιβληθεί η αναρχία και η αναξιοπιστία και μερικές εκατοντάδες χούλιγκαν με την ανοχή των αρμοδίων καταφεύγουν στη βία χωρίς να τιμωρούνται και επιβάλλουν ακόμα και την διακοπή ενός τελικού κυπέλλου, χωρίς τιμωρία.»

*Μα αυτό άραγε, δεν συμβαίνει σε όλους του τομείς της χώρας;