Δεν ξέρω γιατί μπήκα σε αυτό το λεωφορείο, ούτε γιατί κατέβηκα στην επόμενη στάση. Οι αποφάσεις λήφθηκαν γρήγορα και χωρίς καθόλου σύνεση. Δεν κατάλαβα πότε η σύνεση άρχισε να παίζει ρόλο στο που θα ανέβω και στο που θα κατέβω, παίρνοντας ένα λεωφορείο, εκείνη τη στιγμή όμως την άφησα θεατή στις επιθυμίες μου.
Έφτασα στο μεγαλύτερο σταυροδρόμι των Αθηνών: Εκεί όπου δυο βασίλισσες συναντούν έναν δρομέα στο πιο φυσερό σημείο.. .Κηφισίας, Βασσιλίσης Σοφίας, Αλεξάνδρας, Φειδιππίδου. Γνώριμοι δρόμοι που ποτέ δε τους συμπάθησα και να που τους νοστάλγησα.
Κάτι τραβάει το σώμα πίσω στα παλιά λημέρια του, σχεδόν ανεξέλεγκτα, σαν μαγεμένο. Εκεί λίγο πιο κάτω από το μαγαζί με τα ηλεκτρικά είδη ίσως βρω ανοιξιάτικα παπούτσια. «Το κατάστημα κλείνει οριστικά στις 21 Απριλίου, ευχαριστούμε τους πελάτες που μας τίμησαν όλα αυτά τα χρόνια»..Η μυρωδιά από πολυκαιρισμένο χαρτί με χτύπησε βαριά μόλις άνοιξα την πόρτα του παλιού βιβλιοπωλείου. Ένιωσα σαν να άνοιγα σεντούκι..
Μια χειρόγραφη ταμπέλα τράβηξε το βλέμμα μου στο βάθος του χώρου: «3 ευρώ βιβλία με το κιλό» και πίσω από τον πάγκο μισοάδεια ράφια που σχημάτιζαν Π στους τοίχους. Σύγχρονα και παλιά βιβλία ανακατεμένα με σκόνη και χρόνια. Και σε μια άκρη μετρημένα κουτιά με παιδικά παιχνίδια.
Μια φερράρι που είχε χάσει τη λάμψη της, πίσω από το θολό πλαστικό κάλυμμα. Ένα τρενάκι που περίμενε χρόνια να σφυρίξει το πρώτο του δρομολόγιο και ένα ελικόπτερο με κρεμασμένους έλικες. Τρία οχήματα που ταξίδεψαν μόνο στον χρόνο. Τρία οχήματα.. χρονομηχανές που έρχονταν από την εποχή Lyra. Όχι του μουσικού οργάνου, όχι της δισκογραφικής εταιρίας, αλλά του εργοστασίου παιχνιδιών! Του ελληνικού εργοστασίου παιχνιδιών που έκλεισε εδώ και δύο δεκαετίες.
Λουστρινάτη φεράρι και θωρακισμένη μερσεντέ..εγώ δεν ονειρεύτηκα ποτέ. Αλλά, μια φεράρι-χρονομηχανή τη «χτύπησα», και παλιά βιβλία και παλιά κεριά και παλιά χαρτικά! Είχα την αίσθηση ότι διασώζω κόκκους μιας εποχής και τη σιγουριά ότι γλιτώνω από τα Τζούμπο που κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, μου γίνονται εφιάλτης. Νομίζω ότι δεν θα βγω ποτέ από κει μέσα, πως είτε θα με πατήσουν οι ξεμυαλισμένες μανάδες, είτε θα με πλακώσει ένας σωρός από παιχνίδια…ίδια!
Αυτό το ταξίδι στα χρόνια της παιδικότητας θα πρέπει να μαλάκωσε πολύ το συνήθως προβληματισμένο μου μορφασμό, γιατί ποτέ σχεδόν δεν με πλησιάζουν απατεώνες. Αυτός όμως παραείχε θράσος, αγνόησε τον κόσμο που περίμενε στη στάση, ακόμη και τον χοντρομουστακαλή τύπο που τον κοιτούσε επίμονα με ασφαλίτικο ύφος. «Θέλεις ένα κινητό καινούργιο; 680 ευρώ κάνει, δώσε μου ό,τι θέλεις εσύ». «Έχω κινητά, δεν θέλω..» του απάντησα εγώ, παρόλα αυτά ο ντοπιομελαμψός ξεδοντιάρης επέμεινε.
Δεν θα άλλαζα το ύφος μου για χάρη του, όπως μάλλον κάνω χρόνια τώρα για χάρη των ομοίων του που έχουν δόντια και μάλιστα κοφτερά! Τότε το κατάλαβα, δεν είναι φιλοσοφικός ο μορφασμός που ρυτιδιάζει το μέτωπό μου, είναι απλά ή σύνθετα, αμυντικός. Μια άμυνα που έχτισα χρόνια τώρα σαν αυστηρός προπονητής…γιατί το γήπεδο είναι ξέφραγο και οι κανόνες είναι
αρένας, γιατί δεν παίζουμε μαζί, αλλά χώρια, γιατί οι οπαδοί είναι κάφροι, γιατί οι διαιτητές τα παίρνουν, γιατί τα μέτρα της αστυνομίας είναι ελλιπή, γιατί οι παράγοντες είναι πουλημένοι, γιατί τα σπίτια είναι «παράγκες», γιατί το τηλέφωνο του ξεδοντιάρη ήταν σίγουρα μαϊμού..
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα αυτό: http://www.astromart.com/c
ssified_id=663791 (ίδιο με το κινητό που πουλούσε ο ξεδοντιάρης)
και αυτό: http://www.facebook.com/pa
