Αυτήν δεν μπορεί κανείς να την "κάψει"

«Σας παρακαλώ βοηθήστε την πολυαγαπημένη μας πατρίδα», έλεγε μια νεαρή γιαπωνέζα κλαίγοντας με λυγμούς μπροστά σε κάποιους επίσημους αξιωματούχους του γιαπωνέζικου κράτους.

Αυτή η έκκληση για βοήθεια μου φάνηκε πρωτάκουστη..ποτέ ξανά δεν είχα ακούσει κάποιον να παρακαλάει να σωθεί η πατρίδα του. Είχα ακούσει να την αποποιείται, να την αναθεματίζει, να την απαρνιέται, να την κλέβει, να τη λοιδορεί, να την εγκαταλείπει, όχι όμως να παρακαλάει να σωθεί!

Να φταίει άραγε που ταυτίστηκε με το έθνος; Να φταίει άραγε που ταυτίστηκε με το κράτος; Να φταίει άραγε που ταυτίστηκε με τη μόδα; Τι σχέση μπορεί να έχει πατρίδα με την πασαρέλα, δεν μπορώ αλήθεια να καταλάβω, αλλά στη μόδα θα πρέπει να αναζητήσω την απάντηση. Είναι πολύ της μόδας να είσαι προοδευτικός, απελευθερωμένος από πάσης φύσεως ταμπού, ανοιχτόμυαλος ρε παιδί μου!

Και τότε γιατί η έννοια της πατρίδας έγινε ταμπού; Ο πραγματικά απελευθερωμένος είναι αυτός που κάνει ταμπού τα παλιά αποδεκτά ή αυτός που πραγματικά δεν έχει ταμπού; Προοδευτικός είναι αυτός που ακυρώνει το παρελθόν ή αυτός που βλέπει το μέλλον; Και από πότε ο ανοιχτόμυαλος ταυτίστηκε με τον ελαφρόμυαλο;

Παλαιστινιακό φουλάρι και μπουφάν στρατιωτικής παραλλαγής ή πανάκριβη τσάντα συνδυασμένη με τζιν άνω των 130 ευρώ; Αλήθεια πόσο γελοία μόδα μου φαινόταν τότε..αλήθεια όσο μου φαίνεται και τώρα και ίσως ακόμη πιο γελοία. Όσο γελοία ήταν η στάμπα από μελάνι που αμαύρωνε επιδεικτικά την πρόσοψη της ολοκαίνουργιας δερμάτινης τσάντας μιας παλιάς μου συμφοιτήτριας, η οποία παρόλα αυτά, επέμενε να τη φοράει.

Φοράμε ότι μας ράβουν και δεν ράβουμε για να φορέσουμε ό,τι μας κάνει. Έτσι μας έρχεται πιο φτηνά, πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Δεν σου εφαρμόζει καλά το παντελόνι, αλλά το φοράς γιατί το πλήρωσες ίσως να μη σου πηγαίνει και καθόλου, αλλά το φοράς γιατί είναι δερμάτινο. Μπορεί να μη νιώθεις κι άνετα με αυτά τα ρούχα, αλλά δεν βαριέσαι, είναι της μόδας και τα φοράνε όλοι!

Η πατρίδα έχασε την έννοιά της από τότε που η ιδεολογία ταυτίστηκε με την περιβολή. Η ιδεολογία χρόνια τώρα κόβεται και ράβεται σε εργοστάσια βιομηχανικής παραγωγής με τη μορφή κοστουμιού. Αριστεροί, δεξιοί, επαναστάτες, αναρχικοί..όλοι φοράτε κοστούμια κατά παραγγελία. Από τότε που η ιδεολογία έγινε το next top model όλοι τη βγάζουν dancing with the stars. Moντελάκια και αστέρια του κοινωνικού τζετ σετ ψωνίζετε και ψωνίζεστε prêt a porter.

Είναι η 25η Μαρτίου κινητή εορτή; Γιατί έχω αρχίσει να πιστεύω ότι τη γιορτάζουμε την 4η Ιουλίου. Να ξέρω πότε να πάω κι εγώ μπροστά από κάποιον αξιωματούχο του ελληνικού κράτους για να κλάψω με μαύρο δάκρυ για την πατρίδα μου. Όχι για να σωθεί αυτή από εμάς, αλλά για να σωθώ εγώ από αυτήν. Να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω με πάσα ειλικρίνεια: «Σας παρακαλώ, σώστε με από την πολυαγαπημένη μου πατρίδα!»

Θα παρακαλούσα κι εγώ με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση, θα έκλαιγα κιόλας..γιατί κατά βάθος είμαι πολύ ευαίσθητο παιδί, αλλά δεν ξέρω πότε να πάω και κυρίως σε ποιον να πάω. Και αυτό που με αποθαρρύνει περισσότερο απ’ όλα, είναι ότι το δράμα μου θα τους αφήσει όλους ασυγκίνητους, όλους..εκτός από τον σκύλο μου. Μήπως να τον βάλω κι αυτόν να κλαίει; Αυτοί σίγουρα θα το έκαναν..αν είχαν σκύλο…θα τον έβαζαν να κλαίει!

Μάλλον θα στραφώ προς τον ήλιο και προς την ανοιξιάτικη μυρσίνη και θα τους σιγοτραγουδίσω: Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη σύ δοξαστική

μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου !

Αυτοί τουλάχιστον θα με ακούσουν με ενδιαφέρον και χωρίς να μου φορέσουν συνολάκι..τα οποία περιττό να σας πω ότι με κονταίνουν! Κυριολεκτικά και μεταφορικά!

ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ

Eίχα κάποτε μια πιστή φίλη, πιστή όχι σε εμένα αλλά στη θρησκεία της. Τόσο πιστή, που κάθε φορά που της συνέβαινε κάτι κακό, το απέδιδε σε τιμωρία του Θεού. Τιμωρία που ερχόταν σαν νέμεσις κατευθείαν από τη στρατόσφαιρα ή από κάποιο μακρινό γαλαξία για «παραβάσεις» του κώδικα σωστής διαβίωσης. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στις δέκα εντολές, αλλά σε άλλους κανόνες που δεν μπορεί κανείς να τους ορίσει για κανένα παρά μόνο ο πράττων για τον πράττοντα. Δεν μπορούσα να το καταλάβω τότε, δεν μπορώ να πω ότι το καταλαβαίνω τώρα και δεν νομίζω να το καταλάβω ποτέ.

Τη θυμήθηκα σήμερα με αφορμή κάποιες αναρτήσεις που έχει κάνει κάποιος φίλος της σελίδας παρακάτω, αποδίδοντας τη φυσική καταστροφή που υπέστη η Ιαπωνία στη μαζική εξόντωση δελφινιών. Ο φίλος μάλιστα παραθέτει και δύο βίντεο προς αντιπαραβολή, επισημαίνοντας ότι τους τιμώρησε ο Θεός. Στο ένα βίντεο τα δελφίνια στριμώχνονται ανάμεσα σε αλιευτικά, σε μια ματωμένη θάλασσα, και πιάνονται με λάσο από την ουρά. Στη συνέχεια, ενώ είναι ακόμη ζωντανά, η άκρη του λάσου δένεται σε ένα κοτσαδόρο ενός μικρού φορτηγού. Τα δελφίνια σέρνονται ζωντανά πάνω στην άσφαλτο μέχρι να φτάσουν στο πρόχειρο σφαγείο, όπου ένα κοφτερό γιαταγάνι σφαγιάζει μερικώς τον λαιμό τους. Προκαλείται αιμορραγία από την οποία το δελφίνι πεθαίνει αργά και βασανιστικά σφαδάζοντας κυριολεκτικά από τους πόνους και τινάζοντας το κεφάλι του στον αέρα σαν να ζητάει έλεος. Οι ψαράδες το κοιτούν..περιμένοντας να σωριαστεί νεκρό μέσα στη λίμνη του αίματός του.

(βλ. http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=117894261622457&id=165272310201)

Στο άλλο βίντεο η μολυβί θάλασσα απλά υπερχειλίζει παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα της, και πρώτα απ’ όλα τα αλιευτικά τα οποία σμπαραλιάζονται ένα ένα πάνω σε φράγματα και κάτω από γέφυρες.

(βλ.http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=159193504139530&id=165272310201)

Κάτω από το πρώτο βίντεο μια άλλη φίλη της σελίδας, επικρίνει αυτή τη συσχέτιση λέγοντας ότι ο θεός της είναι ταυτισμένος με την αγάπη και δεν τιμωρεί.

Πραγματικά δεν ξέρω τι Θεοί είναι αυτοί που διαμορφώνουν ηθική και αναλόγως αποδίδουν επαίνους ή τιμωρίες και αναμφισβήτητα δεν υπάρχει κανένα επιστημονικό στοιχείο που να συνδέει τη φερόμενη αιτία με το αποτέλεσμα, αλλά το λέω με πάσα ποταπή ειλικρίνεια, όταν βλέπω από τη μία το δελφίνι να παρακαλάει να πεθάνει μια ώρα αρχύτερα και από την άλλη τη θάλασσα να τσακίζει τα αλιευτικά, νιώθω τουλάχιστον μια ανακούφιση…αρχέγονη ίσως..αλλά ανακούφιση.

Η Ιαπωνία δεχόταν χρόνια ολόκληρα εκκλήσεις να σταματήσει αυτή την πρακτική, ίσως τώρα -όσο παράξενο κι αν ακουστεί αυτό- να το ξανασκεφτεί. Γιατί αν υπάρχει κάποια φιλοσοφία, θρησκευτική ή μη, που θα κάνει πρώτη αυτό τον συσχετισμό..ή τον οποιονδήποτε συσχετισμό για να βρει την αιτία της τιμωρίας, αυτή θα είναι σίγουρα η ιαπωνική. Δεδομένου ότι ο χρυσός κανόνας «μην κάνεις σε κάποιον ό,τι δεν θέλεις να σου κάνει» και η πεποίθηση ««Αυτός που είναι πραγματικά καλός, δεν είναι ποτέ δυστυχής»…μας έρχονται από τα βάθη της Ανατολής..

Φυσικά, η όποια διερώτηση, δεν αναμένεται να οδηγήσει στη σωτηρία των δελφινιών, αναμένεται όμως να αποτελέσει μέρος υποκειμενικής διεργασίας, υποκινούμενης από βουδοσιντοϊστικές ερινύες! Είτε για τα δελφίνια είτε για οποιοδήποτε στοιχείο της φύσης…που εντέλει γίνεται στοιχειό!

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150165677120202&set=a.10150165676845202.343356.165272310201&theater

Το ύπουλο πρόσωπο της απελπισίας

Σπανίως ξεκινώ να γράφω το οτιδήποτε πριν από τις εννιά το πρωί. Αλλά σήμερα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Όχι, δεν με πιέζει ο χρόνος, αλλά η ανάγκη. Ανάγκη να γράψω αυτό που άκουσα χτες το βράδυ, έχοντας το ραδιόφωνο συντονισμένο σε μια προσφιλή μου συχνότητα.

Η θεματική της χθεσινής βραδιάς ήταν η πολιτική για την ανάπτυξη της χώρας με αφορμή το ρεκόρ 14,8% της ανεργίας στην Ελλάδα, το οποίο στην πραγματικότητα ξεπερνά το 20%. Συνήθως ακούγονται ενδιαφέρουσες απόψεις, όμως αυτή του Χρήστου ήταν πραγματικά συγκλονιστική. Αν μπορούσα να τη μεταφέρω αυτούσια, θα το έκανα, καλύτερα όμως να χάσει στην καταγραφή, παρά να μην ακουστεί ευρύτερα.

«Είμαι ο Χρήστος και σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να μην αποκαλύψω το επίθετό μου». (Προϋπόθεση για να μιλήσεις στη συγκεκριμένη εκπομπή είναι να δώσεις πλήρη στοιχεία, στο κέντρο όχι στον αέρα.). Έτσι ξεκίνησε τον λόγο του ο νεαρός άνδρας και συνέχισε εμπλουτίζοντάς τον με κοινωνιολογική ανάλυση και λογοτεχνική δεξιοτεχνία που θα ζήλευε και ο Φουκό.

Βλέπετε είναι αλλιώς όταν μιλάει το βίωμα. Αν ο ομιλών διαθέτει ευφράδεια, το βίωμα χαράσσεται σαν σκίτσο στην αμυγδαλή του ακούοντος. Στον εγκεφαλικό αδένα που ελέγχει τα συναισθήματα. Νιώθεις στο πετσί σου αυτό το είδος ταύτισης που φουντώνει την οργή σου σαν φλόγα που κατακαίει δασική έκταση την πιο ανεμοδαρμένη μέρα της ζωής σου.

Ο Χρήστος δεν ήθελε να πει το επίθετό του, γιατί ήταν άνεργος τρία χρόνια. Υπεραρκετό διάστημα για να τα χάσει κανείς όλα και κυρίως την ταυτότητά του. «Η μόνη μου ευθύνη είναι ένας σκύλος, ευτυχώς που δεν έκανα οικογένεια», ανέφερε κάποια στιγμή και έπειτα εξήγησε. «Η όσφρηση του σκύλου οξύνεται όταν πεινάει..και κάπως έτσι εξασφαλίζουμε φρέσκα λαχανικά από κάδους που είναι κοντά σε ταβέρνες».

Σε αυτό το σημείο της κατάθεσης ψυχής ο Χρήστος ανέφερε ένα προς ένα τα πράγματα που τον κάνουν να ντρέπεται. Απλήρωτα κοινόχρηστα, κομμένο ρεύμα, λαθρεπιβίβαση, συγκομιδή απορριμμάτων και τράκες από φίλους. Είμαι ένας «ευγενής τρακαδόρος» σχολίασε χαρακτηριστικά.

Πολύ διάστημα τα τρία χρόνια, παρατήρησε υπαινικτικά ο ραδιοφωνικός παραγωγός. Μα και οποιοσδήποτε στη θέση του, ίσως να σκεφτόταν: «Μα καλά, δεν μπόρεσε να βρει κάτι άλλο να κάνει για να βγάλει πέντε σεντ;» Ο άνθρωπος όμως από τη στιγμή που άρχισε να μοιράζεται την ντροπή του μαζί μας, δήλωσε ότι η φύση προίκισε τη γυναίκα με πολλούς ρόλους, τον άνδρα με λιγότερους και βασικότερο από αυτούς την άσκηση εργασίας! Αντικατέστησε το πραγματικό του επίθετο με το επίθετο «Άνεργος», ξεκαθαρίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι νιώθει ΑΧΡΗΣΤΟΣ, καθότι αντιπαραγωγικός.

Αν είχε πάθει διπολική κατάθλιψη ίσως να ήταν καλύτερα, το εννοώ. Αν είσαι σημαντικό στέλεχος σε εταιρία, ταυτισμένος, οριοθετημένος, καθορισμένος και απολύτως προσδιορισμένος με την ιδέα ότι ασκείς εργασία, σε ένα ελληνικό (λαμογίστικα "παραγωγικό") επιχειρείν το οποίο θεωρείς ότι βλέπει τον πελάτη ως κοροΐδο, βγάζοντάς του γελοίες προσφορές με απάτη-εκπτώσεις 40%, θα πάθεις διπλή σύγχυση όταν βρεθείς χωρίς δουλειά. Γιατί θα βρεθείς σίγουρα κάποια στιγμή αν δεν ενταχθείς στη σαπίλα της αγοράς. Αν δεν γίνεις μέρος του σκάρτου συστήματος. Αν δεν ενσαρκώσεις σωστά τον ρόλο του μορφωμένου ανθρωποφάγου που μαχαιρώνει πισώπλατα με ιουδαϊκή ευσυνειδησία.

Αν γίνεις αυτό που κάνεις, τι θα απομείνεις όταν πάψεις να το κάνεις; Είναι τυχαίο που αυξάνονται οι αυτοκτονίες σε περίοδο κρίσεων; «Δεν έχω που να απευθυνθώ, δεν μπορώ να απευθυνθώ σε κανένα, μα κυρίως δεν μπορώ να απευθυνθώ σε εμένα», έκλεισε τη μαρτυρία του ο Χρήστος.

Με τα πόδια γυμνά...

Εκτός από τους οδηγούς λεωφορείων, τους φορτηγατζήδες, τους συμβασιούχους, τους δημοσιογράφους, τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς, υπάρχουν κι άλλοι απεργοί στην Ελλάδα. Μόνο που αυτοί δεν πλήττουν καμία άλλη κοινωνική ομάδα, παρά μόνο τον εαυτό τους. Είναι οι λεγόμενοι απεργοί πείνας που κατασκηνώνουν σε διάφορα σημεία της Αθήνας.

Περνώντας πριν από λίγες μέρες έξω από την κοιτίδα του επιστημονικού πνεύματος, δεν μπόρεσα να μην τους επισκεφτώ. Σίγουρα θα επέλεγα να μην το είχα κάνει όταν άνοιξαν τα αντίσκηνα, αλλά ήταν πια αργά. Αποστεωμένοι νεαροί άνδρες με προστατευτικές μάσκες και ορούς, σόμπες θέρμανσης και εξωτερικές τουαλέτες.

Για να φτάσει κανείς στο σημείο να στερήσει το φαγητό από το σώμα του, δεν μπορώ καν να φανταστώ σε τι κατάσταση μπορεί να έχει φτάσει το μυαλό του. «Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω», μου είπε ένας νεαρός Αφγανός με ψευδά ελληνικά και κενή οδοντοστοιχία. Όταν δεν κάπνιζε ρουφώντας το τσιγάρο του με μανία, χαμογελούσε αμήχανα. «Ζητάμε πολιτικό άσυλο, γι’ αυτό απεργούμε», συνέχισε.

Ένα κοριτσάκι που έπαιζε έξω από τα αντίσκηνα με σημάδευε με ένα πλαστικό παιχνίδι. Τα χέρια του ήταν οπλισμένα σε αντίθεση με πόδια του που ήταν γυμνά. Μπροστά στη θέα της φωτογραφικής μηχανής, στάθηκε ακίνητη και χαμογελαστή. Η μητέρα της μέσα στο αντίσκηνο, καθόταν κυρτωμένη με ραμμένα χείλη.

Τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότεροι απεργοί πείνας διακομίζονται εσπευσμένα στα νοσοκομεία. Η απεργία τους ξεκίνησε πριν από όλες τις άλλες και, καθώς φαίνεται, θα κρατήσει περισσότερο απ’ όλες. Πόσο κρατάει ο αργός θάνατος, αλήθεια;

Αργοπεθαίνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα μπροστά από τα προπύλαια, μήνες τώρα. Σήμερα έμαθα ότι σε κάποιο νεόχτιστο καταφύγιο ζώων της Αττικής, βρήκαν καταφύγιο μετανάστες. Αργοπεθαίνει η ελληνική κοινωνία χρόνια τώρα.

Καλό κατευόδιο…

(μου επέτρεψαν να φωτογραφίσω τα πάντα, αλλά επιλέγω να αναρτήσω μόνο αυτή τη φωτογραφία)

http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=194139097286509&id=165272310201

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150153776985202&set=a.10150153776755202.339380.165272310201&theater