«Δεν έχω μία, έχω ξεμείνει στον άσσο!»
Παύση…
«Πω, πω δεν ξέρω τι να κάνω, έχω βρεθεί σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση!»
Παύση….
«Δεν μου έχει μείνει σεντ, θα αναγκαστώ να ζητήσω δανεικά!»
Παύση….
«Σε λίγο δεν θα έχω ούτε να φάω…»
Το λεωφορείο πλησίαζε στη στάση αποβίβασής μου, αλλά δεν μπορούσα να κατέβω έτσι…έπρεπε να σπάσω το φράγμα της διακριτικότητας, έπρεπε να δω τι άνθρωπος ήταν αυτός που διατυμπάνιζε την οικονομική του δυσχέρεια..συζητώντας μεγαλόφωνα με κάποιο φιλικό πρόσωπο δια κινητού τηλεφώνου…μέσα σε ένα γεμάτο από κόσμο λεωφορείο!
Ήταν γυναίκα..εντάξει αυτό το καταλάβαμε κι από τη φωνή..αλλά τι γυναίκα;
Ήταν νέα..στην ηλικία μου, αλλά πριν από τη νεότητά της που διαγραφόταν στην πολυενυδατωμένη και φρεσκομακιγιαρισμένη λευκή επιδερμίδα της, ξεχώρισα ένα κινητό. Δεν υπήρχε τρόπος να το αποφύγω..κάλυπτε το μισό πρόσωπο, δεν ξέρω αν ήταν i-phone, ήταν πάντως φούξια μοβ!
Το άλλο που ξεχώρισα ήταν τα μαλλιά, δεν ξέρω αν ήταν κομμωτηρίου, αλλά αυτό το ίσωμα και αυτόν τον τόνο ξανθού, δεν τα πετυχαίνεις μόνη σου, πόσο μάλλον χρησιμοποιώντας αυτά τα δεξιοτεχνικά λιμαρισμένα πλαστικά νύχια…
Είδα τελικά, ήταν μια νέα γυναίκα αρτιμελής και στην τρίχα! Κι όμως ακουγόταν χειρότερα από τους διαφόρους επαίτες που περιδιαβαίνουν τα μέσα μεταφοράς παπαγαλίζοντας το ίδιο λογίδριο με συγκεκριμένο ρυθμό και χαρακτηριστικό ηχόχρωμα.
Τι έχει πάθει αυτή η κοινωνία; Όλοι έχουν την επαιτεία στο αίμα τους..και ανάθεμα την κρίση μου..αν πριν μίρλιαζαν μια τώρα ΔΕΝ σταματάνε να κλαίγονται!
«Ο γιος μου έμεινε χωρίς δουλειά!»
«Αν ακούσεις τίποτα για τη γυναίκα μου..!»
«Μας κάνανε περικοπές, ρε..τι λες;;;!»
«Μου έχουνε καθυστερήσει το μισθό!»
«Για τέτοια είμαστε τώρα;»
Για μισό ρε παιδιά, και πριν που είχατε ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ τα κάνατε;;;;;
«Δικά μου είναι, λέει, ό,τι θέλω τα κάνω!» Σε αυτή την αξία απαντούσε η κοινωνική αλληλεγγύη τα προηγούμενα χρόνια!
Κλαίνε οι χήρες, κλαίνε και οι παντρεμένες! Ο λαός είναι σοφός, αλλά μόνο στα ρητά. Βαρέθηκα να ακούω παντρεμένες να κλαίνε! Γενικά βαρέθηκα όλη αυτή τη μίρλα και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι με όσο πιο απλά λόγια γίνεται: Αν έχεις πρόσβαση σε ζεστό νερό, αν έχεις ρούχα να αλλάζεις, αν έχεις φαγητό να κορέσεις την πείνα σου, μην μου ξαναπείς ποτέ ότι δεν έχεις μία, θα σε βρίσω αλήθεια στο λέω.
