Με αφορμή την ονομαστική γιορτή ενός γνωστού μας βρεθήκαμε ένα απόβραδο σε μια ομήγυρη. Στην πλειοψηφία μας ήμασταν νέοι άνθρωποι, αλλά αυτός δεν ήταν ο λόγος που ξεχώρισα έναν μεγαλομεσήλικα άνδρα στα αριστερά μου. Ήταν πολύ γνωστός πολιτικός, κάποτε μάλιστα είχε υπάρξει και υπουργός. Ούτε κι αυτός ήταν ο λόγος που τον ξεχώρισα όμως. Αυτό που τράβηξε το βλέμμα μου σαν μαγνήτη μεγατόνων ήταν η κοιλιά του.
Ο πολιτικός άνδρας δεν διέφερε σε τίποτα από το μέσο μεσήλικα άνδρα που κυκλοφορεί στην ελληνική κοινωνία σαν είδος ανθρώπου, όχι σαν άνθρωπος. Σαν ανδρείκελο, σαν αφημένο στις ορέξεις του ανθρωποειδές.
Είχα πάντα την αίσθηση ότι όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο μικραίνουν οι αρχές του. Καθώς μεγάλωνα όμως κι εγώ τόσο μεγάλωνε κι η αίσθηση, μέχρι που έγινε κοινωνιολογική πεποίθηση για αυτό το προφίλ. Αυτή δεν είναι μια απλή κοιλιά. Είναι ένα κοινωνικό σύμβολο. Έτσι που συγκρατείται μετά βίας γύρω από μια πνιχτή ζώνη μοιάζει με χείμαρρο που προσπαθεί να σπάσει το φράγμα: το φράγμα των αχόρταγα κολασμένων ορέξεων.
Ο πρώην υπουργός και νυν βουλευτής έτρωγε με βουλιμία. Ήθελε να δοκιμάσει πολύ απ’ όλα. Ήθελε να γευτεί κάθε έδεσμα σαν να πραγματοποιούσε τη μοναδική του ευχή λίγο πριν πεθάνει. Ήθελε και γιαλαντζί ντολμά, ήθελε και χούμους, ήθελε και λαχματζούν, ήθελε και κεμπάπ ήθελε και κρεατομεζέδες, ενώ ταυτόχρονα γευόταν με λαγνεία το «επιδόρπιο» του εστιατορίου, το οποίο -καθότι ανατολίτικο- προσέφερε νεαρές χορεύτριες χανούμισσες στο «πιάτο».
Αυτός ο βουλευτής είναι άξιος εκπρόσωπος μιας γενιάς ανδρών που γαλουχήθηκαν μέσα στα μπουρ***. Αυτών των ίδιων ανδρών που προσπάθησαν να ανδρώσουν τις επόμενες γενιές στον ίδιο πρόστυχο κοινωνικό θύλακα. Αυτών που τώρα φέρονται ως αξιοπρεπείς οικογενειάρχες. Αυτών που μεγαλώνουν εγγόνια.
Αφημένοι, βρώμικοι, πλαδαροί, άξεστοι…επιβιώνουν μόνο για να ικανοποιούν τις ορέξεις τους. Τρώνε με τα χέρια τους, τρώνε με τα μάτια τους, τρώνε με αυτά που έκλεψαν από όπου τους δόθηκε η δυνατότητα. Από ένα μαγειρείο στο στρατό, από μια αποθήκη σε μια εταιρία, από ένα υπουργείο. Καμία σημασία δεν έχει..όλοι έκλεψαν από όπου μπορούσαν. Κι όλοι έμαθαν στα παιδιά τους να κάνουν το ίδιο.
Τους βλέπω να αργοσβήνουν στο βάθος των γενεών σαν ένα κόκκινο φανάρι στο βάθος ενός βρώμικου ορίζοντα. Και εύχομαι μαζί με αυτούς να εκλείψει δια παντός αυτό το είδος. Αυτό το είδος που συντηρεί το trafficking, αυτό το είδος που συντηρεί τη σαπίλα στην ελληνική κοινωνία, αυτό το είδος που συντηρεί τη μεταλλαγμένη συνείδηση ενός εγκεφάλου που τρέφεται μόνο από το νευροπεπτίδιο, από την ορμόνη της κοιλιάς.
Η οικονομική κρίση και σύντομα ΠΤΩΧΕΥΣΗ του ελληνικού κράτους δεν οφείλεται στον άκρατο δανεισμό, ούτε στην έλλειψη παραγωγής. Οφείλεται στην κοινωνία, και πιο συγκεκριμένα σε αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που ΕΚΑΝΕ ΚΟΙΛΙΑ!
Σε αυτή την κοιλιόδουλη γενιά που σταυροκοπιέται στις λιτανείες με στρατιωτική πειθαρχία και κατεβάζει ******* ή αλλιώς βλαστημά στην καθημερινότητά του με νταβαντζίδικη μαεστρία.
Με το καλό να έχουμε σύντομη και οικολογική ανακύκλωση γενεών…
