58 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

Αν νομίζατε ότι κατέχουμε ρεκόρ μόνο στα αυτοκινητιστικά, στην παχυσαρκία και στο κάπνισμα, κάνετε μέγα λάθος. Η χώρα μας, πρώτα και πάνω απ’ όλα, υπερέχει μακράν όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών ..στην ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ! Εντάξει μπορεί στη γειτονιά σου να απέκτησες μπλε κάδο πριν από 2-3 χρονάκια μόλις, στην πραγματικότητα όμως ο μπλε κάδος έκανε την εμφάνισή του ήδη από το 1952. Κι από τότε ριζώθηκε στις γειτονιές της Ελλάδος για τρεις σχεδόν δεκαετίες, κατά τη διάρκεια των οποίων άλλαξε προς το μοβ για μια επταετία και ψιλοπρασίνισε για 1 χρόνο μόνο.
Κι επειδή το πολύ το «Κύριε Ελέησον» το βαριέται κι ο Θεός, έφτασαν οι μισοί να βλέπουν μπλε πάνω στην αυγή της δεκαετίας του 80' και να παθαίνουν ότι οι ταύροι με το κόκκινο. Τόσο πολύ σιχάθηκαν το μπλε, που ξεφορτώθηκαν ό,τι μπλε ρούχο είχαν στη γκαρνταρόμπα τους, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και τη σημαία.
Και στροφή στη στροφή για να πιάσουμε τις 180 μοίρες..από τότε μέχρι τα μέσα της νέας πια χιλιετηρίδας, δηλαδή ΔΥΟ σχεδόν δεκαετίες μετά (οποία σύμπτωσις!), το άλλοτε ανοιχτό πράσινο χρώμα που έλουζε τους κάδους με φωτεινή ακτινοβολία, έσβησε άδοξα σαν καμένο λαμπάκι νυκτός!
Η σαραντάρα είναι σαν δύο εικοσάρες -μόνο που στην προκειμένη περίπτωση η μία ήταν μπλε και η άλλη πράσινη-και επειδή η πράσινη ξεθώριασε..άρχισαν όλοι να αναπολούν τη μπλε! Και εκεί που έλεγες ότι είχαν πρασινίσει ακόμη και τα κόκκινα μήλα, να’σου ξαναξεφύτρωσαν από το πουθενά μπλε κάδοι σε όλη τη χώρα. Μετά από τόσα χρόνια νηστείας όμως, έπεσε η φτιασιδωμένη εικοσάρα με τα μούτρα στον κάδο ..χτυπημένη σφόδρα από στερητικό σύνδρομο! Κι από τη νηστεία στη λαιμαργία έφτασε η εικοσάρα να σέρνεται από τα παραπανίσια κιλά μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια. Παρόλα αυτά, δεν έκανε δίαιτα ούτε για αστείο! Κι από την αχρησία στην αχρηστία πριν καλά καλά συμπληρωθούν έξι χρόνια..οι μπλε κάδοι ξεχείλισαν από σκουπίδια και η εικοσάρα από τοξικό λίπος. Σε τέτοιο σημείο που δεν την έσωζε πια ούτε γαστρικό bypass.
«Αααα, χίλιες φορές πράσινος κάδος και ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΗΔΕΣ που ξεπλένουν καλά τα σκουπίδια, παρά τέτοια βρωμιά!», σκέφτηκαν τότε οι άλλοι μισοί. Άκουγαν και τον παλιατζή να φωνάζει «ΧΥΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΧΥΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ» και πριν ο Αλέκτωρ λαλήσει παραίτηση, οι κάδοι ξαναπρασίνισαν! Η πράσινη ανάπτυξη θα πετύχαινε, αλλά ξαφνικά ο παλιατζής κοίταξε μέσα στον κάδο και διαπίστωσε ότι τα σκουπίδια είχαν κάνει φτερά..και μάλιστα χωρίς να περάσουν οι εκπρόσωποι των ΧΥΤΑ!
«Δεν ξέρω ποιος πήρε τα σκουπίδια αλλά ΕΣΥ φταις που ΔΕΝ τα φύλαγες»! Έτσι μου λένε όλοι. Εγώ, στ’ ορκίζομαι δεν ξέρω τίποτα για κανένα σκουπίδι! Αμ, έλα τώρα που πρέπει να ξαναβρώ σκουπίδια για να γεμίζω τους κάδους, ώστε να τους αδειάζουν οι εκπρόσωποι των ΧΥΤΑ σε κατάλληλους χώρους υγειονομικής ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ!
ΜΠΛΕ ΚΑΔΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΔΟΙ..ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ; Μα, τι ανόητη που είμαι.. τα σκουπίδια πήγαν για ανακύκλωση αφού η ΚΑΥΣΗ απαγορεύεται από νόμο που τους δίνει ασυλία!
ΜΠΛΕ-ΠΡΑΣΙΝΟ=–ΜΟΒ, ΠΡΑΣΙΝΟ-ΜΠΛΕ= ΔΝΤ! Φτηνά το γλιτώσαμε το μοβ αυτή τη φορά και ευτυχώς ..γιατί και η Λέρος πια έχει γίνει κοσμική. Άντε να βρεις παρθένο λιμάνι..
Θερμά συγχαρητήρια, λοιπόν, για την περιβαλλοντική μας ευαισθησία. Μπλε ή Πράσινοι, σημασία έχει ότι εδώ και μισό αιώνα ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΥΜΕ με αξιοζήλευτη σπουδή! Γι’ αυτό, καλά να πάθουμε που ξεμείναμε από σκουπίδια. Και η ανακύκλωση θέλει το μέτρο της. Και αφού δεν το πήρες εσύ όταν έπρεπε θα το πάρει το ΔΝΤ για σένα. Αυτός ο ΔΝΤ τι χρώμα κάδος είναι ΔΕΝ έχω καταλάβει! Μήπως είναι μοβ και μας το κρύβει; Όπως και να’χει την ΕΠΤΑΕΤΙΑ του ΔΕΝ τη γλιτώνουμε!

1η Υποσ. Ως μπλε χρωματίζεται ό,τι δεξιό παρέλασε από τη Βουλή από το 1952.
2η Υποσ. Δεν μπορώ να πω όμως..οι μπλε κάδοι ΔΕΝ έχουν καθόλου τακτ, πέφτουν πάντα με τα μούτρα στα σκουπίδια!

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ, ΓΙΝΕΤΑΙ!

Δεν είναι λίγα εκείνα τα πράγματα στη ζωή μου που τα απευχόμουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Αλλά είναι ακριβώς τόσα, όσα εκείνα που, μετέπειτα, τα λούστηκα! Άσε ρε Κοέλιο, ανάποδα μας τα είπες. Κι έχεις βάλει τώρα όλο τον κόσμο να επικεντρώνεται πάνω σε κάτι που το θέλει πολύ μέχρι να συνωμοτήσει το σύμπαν για να του δείξει τι θα πει στραπάτσο.
Κατ’αρχάς, ας ξεκινήσουμε από την ουσία του πράγματος. Και που ξέρεις ότι αυτό που θέλεις είναι πραγματικά αυτό που θέλεις. Δηλαδή πως είσαι σίγουρος ότι ξέρεις τι θέλεις και κάθεσαι και ζαλίζεις το σύμπαν, λες και δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει από το να ακούει τα θέλω σου νυχθημερόν;
Εγώ την αμαρτία μου θα στην πω, ΠΟΤΕ δεν ήξερα τι ήθελα. ‘Ηθελα και κείνο ήθελα και τ’ άλλο και στο τέλος δεν ήθελα και τίποτα. Αν ήξερα όμως κάτι, ήδη από την παιδική μου ηλικία, ήταν ότι δεν ήθελα με τίποτα να γίνω εκπαιδευτικός.
Και γι’ αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω δημοσίως μέσα από αυτό το γράμμα τους παρακάτω καθηγητές μου. Θα τους έστελνα πακέτο, αλλά δεν νομίζω ότι θα αντέξω τη συγκίνηση αν τους ξαναδώ μπροστά μου.
Ευχαριστώ λοιπόν τη δασκάλα που είχα στο Δημοτικό γιατί με έμαθε τι θα πει ΔΙΚΑΙΟ από τα παιδικά μου χρόνια. Δίκαιο, λοιπόν, είναι να ανταμείβεται η προσπάθεια ανάλογα με την προμήθεια. Και, καλά να χάσεις βραβείο από προμήθεια της προκοπής, αλλά να το χάσεις από αυγά; Δεν πειράζει όμως, χαλάλι, τα έφαγε ο κανακάρης της δασκάλας μας και του έκαναν καλό στη γλωσσική νοημοσύνη. Ήδη από τεσσάρων ετών το λεξιλόγιό του περιλάμβανε όλες τις βρισιές της ελληνικές γλώσσας. Αυτές που αν τύχαινε να εκστομίσουν οι μαθητές, μάθαιναν, εκτός όλων των άλλων, τι θα πει ΣΦΑΛΙΑΡΑ. Κάτι το οποίο δεν έμαθε ποτέ ο κανακάρης της, όπως εγώ δεν πήρα ποτέ βραβείο, γιατί δεν έφτανε να έχω τους καλύτερους βαθμούς έπρεπε και η μαμά μου να έχει κότες όπως είχε και η μαμά της Μαρίας.
Να ευχαριστήσω τη μαθηματικό που είχα στο Γυμνάσιο που με έμαθε τι θα πει ΥΠΟΜΟΝΗ. Με αυτό το τέρας υπομονετικότητας μόνο ο Ιώβ θα μπορούσε να συγκριθεί. Να φανταστώ το θείο του Δοξιάδη να ρίχνει μια κλωτσιά στο θρανίο μετά από 50 χρόνια χαμένης προσπάθειας για την απόδειξη της εικασίας του Γκόλντμπαχ, μπορώ. Αλλά να βλέπω την αφράτη μαθηματικό να κατεβαίνει σαν τον Τραϊνό στον ημιτελικό του ευρωπαϊκού και να κλωτσάει το θρανίο με τεχνική που θα ζήλευε και ο Αλέφας, δεν θέλω πια να το θυμάμαι, αλλά με ρωτάς αν μπορώ να το ξεχάσω;

Να ευχαριστήσω επίσης τον φιλόλογο που είχα στο Λύκειο, που όσο μπόι του έλειπε τόσο ψηλά σήκωνε το έδρανό του όταν δεν έβρισκε ο ερωτηθείς μαθητής αν τελικά στην πρόταση υπήρχε ετεροπροσωπία ή ταυτοπροσωπία. Για να μην περιγράψω τι γινόταν σε πιο σύνθετες περιπτώσεις. Και μετά που το θρανίο έσκαγε σαν πυροτέχνημα πάνω στο μωσαϊκό, συμπλήρωνε την επίδειξη με το ρητορικό ερώτημα που θα ζήλευε και ο Αισχύλος: «Μα καλά, Αλβανοί είστε όλοι;» Μια φορά είχε αρχίσει να ρωτάει με τη σειρά έναν έναν όλους τους συμμαθητές μου μέχρι να πάρει την πολυπόθητη απάντηση. Όταν έφτασε σε εμένα, αφού είχε εξαντλήσει ήδη δυο σειρές θρανίων, ήθελα τόσο πολύ να μην του την πω, από περιέργεια να δω τι θα κάνει..αλλά έτσι που τον έβλεπα να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, τον λυπήθηκα. Αυτόν, λοιπόν, θα ήθελα να τον ευχαριστήσω γιατί με έμαθε τι θα πει ΣΥΜΠΟΝΙΑ.
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω βασικό καθηγητή μου από το Πανεπιστήμιο που δεν προλάβαινε ποτέ να φτάσει εγκαίρως στο μάθημα «γιατί κανένα από τα ταξί που σταματούσε, δεν πήγαινε στο Πάντειο», δυστυχώς γι’ αυτόν όμως το ταξί σταμάτησε ακριβώς έξω από την πόρτα του όταν χρειάστηκε να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Τώρα φαντάζομαι θα στοχάζεται, σαν άλλος Γκράμσυ, πως έκαναν φτερά κάτι δις από το ταμείο του Πανεπιστημίου και θα καταγράφει στα τετράδια όλες τις σημαντικές λεπτομέρειες με φτερό και μελάνι. Αυτόν θα ήθελα να τον ευχαριστήσω γιατί με έμαθε τι θα πει ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ.
Πάνω απ’ όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω τους καθηγητές μου που με έπεισαν ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω στη ζωή μου, θα ήταν να διδάσκω. Τώρα που το σύμπαν έχει άλλη άποψη και εγώ άλλη οπτική, ας ελπίσουμε ότι οι αρετές που μου μεταλαμπάδευσαν θα πιάσουν τόπο!


Παραλείπω βέβαια πολλούς άλλους καθηγητές μου, αλλά ζητώ την κατανόησή τους. Σε κάποια άλλη ανάρτηση, ίσως να τους τιμήσω.

Τι «ΜΑΛΙΣΤΑ» ρε ηλίθιε;

Μπορεί να φταίει ο παππούς μου που είναι κουφός, μπορεί να φταίει ο πατέρας μου που είναι εθισμένος, το τηλεοπτικό ειδησεογραφικό δελτίο μια φορά, μεταδιδόταν στο σπίτι μας, σε ζωντανή ή πεθαμένη μετάδοση, πρωί-μεσημέρι-βράδυ,ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ!
Τώρα πια το σενάριο να παρακολουθώ ειδήσεις, καθισμένη στον βουλιαγμένο καναπέ με τις καταπονημένες σούστες, φαντάζει πολύ μακρινό! Αν είναι δε και προεκλογική περίοδος, φαντάζει ΑΚΡΩΣ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ!
Τίποτα δεν μίσησα περισσότερο στο ειδησεογραφικό δελτίο από τις πολύωρες αναλύσεις των παντοπραγματογνωμόνων δημοσιογράφων που σχολιάζουν επί παντός επιστητού. Αυτοί πρέπει να φύγουν από την ΕΣΗΕΑ και να ενταχθούν σε ένα νέο ασφαλιστικό ταμείο που θα συσταθεί μόνο για χάρη τους, με την ονομασία: Π. Ι. Ξ. Α.Μ.Ε! Πανελλήνιο Ίδρυμα Ξερόλων Ανθρώπων με Ευχέρεια (Τώρα τι ευχέρεια θα’ ναι μη το ψάχνετε, από λόγου μέχρι άλογου).
Κι αν το ειδησεογραφικό δελτίο είναι εφιαλτικό από μόνο του, η περίπτωση να εκφωνείται μέσω αυτού -από το παράθυρο ή από το μπαλκόνι- πολιτικός λόγος.. είναι λόγος για μένα να γράψω μόνο δυο σειρές. «Προχώρησα στο απονενοημένο διάβημα γιατί δεν πρόλαβα να κλείσω την τηλεόραση την ώρα που έπρεπε. Αφήνω όλα μου τα υπάρχοντα στο ελληνικό κράτος, μήπως και συμβάλλω στην έξοδο από την κρίση, έστω και μετά θάνατον, ρε αδερφέ!»
Τι μπούρδες μας μαθαίνανε στο πανεπιστήμιο έχω να πω!
Πολιτική = σχέσεις δύναμης και εξουσίας
Πολιτική= ποιος παίρνει τι, πότε και πως
Πολιτική= διαδικασίες με τις οποίες η κοινωνία κατανέμει πολύτιμους πόρους και αγαθά
Μπούρδες έχω να ξαναπώ..Κι αφού ξέμεινα από ορισμούς θα πρέπει να επινοήσω έναν γιατί αλλιώς θα μου μείνει η έννοια ΚΕΝΗ, όχι πως ήταν ποτέ γεμάτη!
Μμ..ΠΟΛΙΤΙΚΗ, λοιπόν, είναι η δεξιότητα κάποιου να ντύνει το λόγο σαν αποκριάτικο κρεμμύδι, τη στιγμή που πρέπει να το ξεφλουδίσει και να το ψιλοκόψει, χωρίς να βρωμίσει ο τόπος. Κι αν ήθελες κι εσύ να εμπλακείς με την πολιτική, αλλά δίσταζες..τώρα που η οικογενειοκρατία προτιμά να σκάσει από το κακό της παρά να σπάσει, ΉΡΘΕ Η ΩΡΑ. Το μυστικό είναι απλό, φτάνει να μπορείς να κρατάς την αναπνοή σου τρία λεπτά και να στριμώχνεις μέσα σε κάθε λεπτό 200-300 λέξεις. Αν καταφέρεις να πεις 300 x 3=900 λέξεις μέσα σε τρία λεπτά, ΠΑΝΤΕΛΩΣ ασύνδετες νοηματικά και ΕΛΑΧΙΣΤΑ συνδεδεμένες συντακτικά, ΤΟ’ΧΕΙΣ!
Αν πάλι η πολιτική σε αφήνει αδιάφορο, επειδή ο καημός σου ήταν πάντα η δημοσιογραφία, δεν έχεις παρά να μάθεις να λες ΜΟΝΟ ΜΙΑ λέξη. Μην προτρέχεις, δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Πρέπει τη στιγμή που θα εκφέρεις τη συγκεκριμένη λέξη να αποτυπώνεται στο βλέμμα σου βαθειά πειστικότητα και να κουνάς το κεφάλι σου, ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΛΥΘΕΙ όλες οι απορίες της ζωής σου!
Έτσι, λοιπόν, μετά από μια ακατάσχετη λογοδιάρροια πολιτικού περιεχομένου παντειακής κλάσεως, αρθρώνεις απλά και μονολεκτικά τον εξής όρο: «ΜΑΛΙΣΤΑ!» και αν δεν το’χες, το απέκτησες!

Ποτέ δεν επιθύμησα να απλώσω το χέρι μου μέσα στην τηλεόραση τόσο όσο όταν ακούω δημοσιογράφο να απαντά στον πολιτικό «Μάλιστα!» Να απλώσω το χέρι μου, να τον αρπάξω από την κόκκινη γραβάτα, να τον κοιτάξω βαθιά μέσα στα μάτια και μετά να του πω δυνατά και καθαρά:
-Τι «ΜΑΛΙΣΤΑ» ρε ηλίθιε;


Υποσημ. Η κόκκινη γραβάτα αποτελεί φετίχ "πετυχημένων" πολιτικών και/ή δημοσιογράφων. Σε περίπτωση που δεν το έχετε παρατηρήσει..