To ομολογώ! Κι εγώ ΦΟΒΑΜΑΙ τις βελόνες. Αλλά και να μην τις φοβόμουν, πάλι δεν θα μπορούσα να δώσω αίμα γιατί εκτός από στίγμα, έχω πάντα χαμηλό αιματοκρίτη. Αλλά μήπως ακόμη κι αν μπορούσα ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑ ΠΟΤΕ στη διαδικασία; Κατά πάσα πιθανότητα -ΌΧΙ-! Κι αν σκέφτονταν όλοι σαν εμένα, δεν θα υπήρχε ούτε σταγόνα στην τράπεζα αίματος.
Το ομολογώ! Κι εγώ ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΜΑΙ το ελληνικό δημόσιο. Αλλά και να μη το αποστρεφόμουν, πάλι θα έβλεπα μόνο τη μαύρη του πλευρά. Αλλά μήπως ακόμη κι αν ήθελα να δω την άλλη πλευρά θα έμπαινα ποτέ στον κόπο παρότι υπήρχαν εξαιρέσεις και εξαίρετοι άνθρωποι που κάνουν σωστά τη δουλειά τους; Κατά πάσα πιθανότητα -ΌΧΙ-! Κι αν σκέφτονταν όλοι σαν εμένα, η άσπρη πλευρά θα γινόταν γκρι και η μαύρη μελανί.
Το ομολογώ! Κι εγώ ΑΓΑΠΑΩ τη ζωή. Αλλά και να μην την αγαπούσα, πάλι θα φοβόμουν να μην τη χάσω. Αλλά μήπως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να σκεφτώ ότι ο θάνατός μου μπορεί να εμφυσήσει ζωή σε κάποιον άλλο; Κατά πάσα πιθανότητα –ΌΧΙ-! Κι αν σκέφτονταν όλοι σαν εμένα, κανείς δεν θα γινόταν δωρητής ζωής…μετά θάνατον!
Ο σύζυγος της πολυαγαπημένης μου θείας Έλλης αργόσβηνε τα τελευταία χρόνια, περιμένοντας τη στιγμή που θα τον προδώσει για τα καλά το συκώτι του. Επί δύο χρόνια ανέβαινε τακτικά στη Θεσσαλονίκη, όπου το προσωπικό του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου παρετείνε τη ζωή του με κάθε δυνατό τρόπο και με ανθρώπινη υποστήριξη.
Πριν από λίγο καιρό του είπαν ότι πρέπει να προχωρήσουν σε μεταμόσχευση ήπατος άμεσα, όσο δηλαδή τους το επέτρεπε ο χρόνος. Μέσα σε 2 μήνες περίπου τον κάλεσαν 2 φορές να μεταβεί επειγόντως στο νοσοκομείο με την πιθανότητα να γίνει η μεταμόσχευση, εφόσον το μόσχευμα ήταν καλό. Και τις δύο φορές ατύχησε..
Πριν από λίγες μέρες που τον κάλεσαν για τρίτη φορά ..όλοι το πήραμε λίγο ελαφρά, πεπεισμένοι ότι κι αυτή τη φορά το μόσχευμα θα κριθεί ακατάλληλο. Αλλά διαψευστήκαμε! Το μόσχευμα ήταν σχεδόν ιδανικό και έτσι προγραμματίστηκε χειρουργείο.
Το ομολογώ! Κι εμένα μου ΔΕΝΕΤΑΙ η γλώσσα, κατά περίπτωση. Αλλά ακόμη κι αν δεν πάθαινα γλωσσοδέτη, δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να βρω περίσσιες λέξεις. Γιατί ποια λέξη θα μπορούσε να εκφράσει καλύτερα την ευγνωμοσύνη από ένα απλό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ; Καμία, κι αν δεν την λέμε σε αυτούς που το αξίζουν, τότε χάνει την αξία της!
Εκ μέρους της θείας μου ευχαριστώ δημοσίως το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Τη Δ’ Παθολογική Κλινική για τη διετή στήριξη και περίθαλψη που παρέσχε απλόχερα. Την κλινική μεταμοσχεύσεων -και ιδιαίτερα τους χειρουργούς- για το λειτούργημα που επιτελούν με τόση ανθρωπιά. Τον κρατικό μηχανισμό που κινήθηκε άμεσα και αποτελεσματικά για τη μεταφορά του μοσχεύματος από την Κρήτη. Τη μονάδα αιμοδοσίας και τους απανταχού αιμοδότες, τόσο αυτούς που βοήθησαν τον θείο μου όσο και τους εθελοντές που βοηθάνε τόσους ανθρώπους με τη μεγαλοψυχία τους.
Ευχαριστώ επίσης τους συγγενείς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας για αιμοδοσία, όπως και την ΕΡΤ Θεσσαλονίκης και το Στρατοδικείο που υποσχέθηκαν να συνδράμουν για την κάλυψη της αιμοδοσίας.
Μα πάνω απ’ όλα, ευχαριστώ τους συγγενείς του δότη που δεν δίστασαν να προσφέρουν το πιο ανεκτίμητο δώρο ζωής: το ΜΟΣΧΕΥΜΑ!
Ο θείος μου ήταν δυο μέρες σε καταστολή. Το μόσχευμα άρχισε να ενσωματώνεται στο νέο οργανισμό, τα άλλα όργανά του όμως παρουσίαζαν ανεπάρκεια. Χθες παρόλα αυτά, άνοιξε τα μάτια του με δυσκολία και το αναστημένο βλέμμα του έπεσε με απορία πάνω στη μαμά μου που περίμενε εναγωνίως να διακρίνει ένα σημάδι ζωής. «Είναι η Ευτυχία», του φώναξε η θεία μου. Και τότε ο θείος μου ..ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ!
Ελπίζω η εξομολόγησή μου να εμπνεύσει περισσότερα «ευχαριστώ» και περισσότερα χαμόγελα σε περισσότερους Ανθρώπους.
