Λανθάνων Αστισμός

Δηλώνω λάτρης της ελληνικής γλώσσας, αλλά κάποιοι γλωσσικοί τύποι με φέρνουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, ειδικά όταν πρέπει να μιλήσω σε κάποιον σαν να ήταν κάποιοι ή όταν πρέπει να μιλήσω σε έναν σαν να ήταν πολλοί. Όταν, δηλαδή, πρέπει να μετατρέψω την αντωνυμία ενικού «εσύ» στην αντίστοιχη πληθυντικού «εσείς» χάριν «ευγενείας».

Στην Ελλάδα ο γλωσσικός τύπος εμφανίστηκε τον 19^ο αιώνα τότε που γέμισε το Κολωνάκι με μανδάμ Σωνσών και ρούχα με μπουτόν. Μάλιστα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70, υπήρχαν γονείς που απαιτούσαν από τα παιδιά τους να τους μιλούν στον πληθυντικό. Αυτή η πρακτική μπορεί να εξαλείφθηκε στο πέρασμα των χρόνων, ο πληθυντικός ευγενείας, όμως, εξακολουθεί να είναι μια συνήθεια που μας αναγκάζουν να υιοθετούμε από μικρή ηλικία, άνευ προϋποθέσεων!

Η χρήση αυτού του γλωσσικού τύπου παραπέμπει σε δουλοκτητικές κοινωνίες, καθώς χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από και προς την αριστοκρατία. Είναι απότοκο ενός λανθάνοντος αστισμού και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ευγένεια. Γι’αυτό θα πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ και πάντα σε αντιστοιχία με την προσωπικότητα στην οποία απευθύνεται, και ει δυνατόν να αποφεύγεται στις παρακάτω περιπτώσεις:

1) Όταν απευθυνόμαστε σε επαγγελματία της πιάτσας που παρέχει υπηρεσίες, αποφεύγουμε τον πληθυντικό, γιατί κινδυνεύουμε να πέσουμε στην «υπόληψή του».

2) Όταν θιγόμαστε από κάποιον άγνωστο ή ελάχιστα γνωστό, καλό είναι να μην απαντάμε στον πληθυντικό αριθμό, γιατί ενισχύουμε το θράσος του.

3) Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση της ενήλικης ζωής μας που μας μιλάνε πρώτοι (όποιοι και να είναι αυτοί), χρησιμοποιώντας ενικό αριθμό, γιατί μας αφαιρείται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού.

O πολύ μ@λ@κ@ς..

(Mετρό..ώρα 16:30..μέσα στον συρμό…)

Αν δεν ήταν η τσάντα μου βαριά..μπορεί και να θαύμαζα το εντυπωσιακό σπιντάρισμα μιας βαρεών βαρών φοραδίτσας που χτύπησε τέρμα στο πάτο του καθίσματος, εκτοπίζοντας το σαραβαλάκι «πεζό» ενός ανήμπορου γεράκου..που παρά τις προγνώσεις που τον ήθελαν για φαβορί, καθότι απείχε μια ανάσα από το κάθισμα..έμεινε όρθιος..να τινάζεται σαν εκκρεμές σε κάθε κραδασμό του συρμού.

Βάρεσα προσοχή, φορτώθηκα το μπαγκάζι μου βρίζοντας την άτιμη φοραδίτσα που πρόλαβε να στογγυλοκαθίσει τα καπούλια της στη θέση του παππού…και στηρίχτηκα στο μαλακό προστατευτικό των στύλων, απέναντι από μερικές ταξιδιάρες βαλίτσες..

Την προσοχή μου τράβηξαν δύο νεαρά ζευγάρια που στέκονταν αντικριστά (το ένα απέναντι από το άλλο) μπροστά από τη συρόμενη πόρτα..για την ακρίβεια δεν μπόρεσα να μην προσέξω πόσο πολύ γούσταρε η μια κοπέλα που συνοδεύοταν από το αγόρι της, το αγόρι της άλλης..Η φράντζα της έπεφτε ανυποψίαστη πάνω στο μάτι που ανοιγόκλεινε ανεπιτήδευτα λάγνα…την ώρα που τα χείλη τρεμόπαιζαν ελαφρά πάνω στην αγωνία τους να χρωματίσουν με νάζι κάθε λέξη που γλιστρούσε πάνω από το έντονο λιπ γκλος… Η τσάντα κρατιόταν μετά βίας από τον σπασμένο καρπό που έδειχνε με τρόπο την ημίγυμνη πλάτη..

Οι άλλοι δύο παρέμεναν κομπάρσοι στον διάλογο των συνοδών τους..

Κοίταξα την κοπέλα του μοιραίου γκόμενου…Τι στο διάολο του βρήκε του μοιραίου; Η γλώσσα του σώματός του, φώναζε «μαλάκας» από μακριά! Ενώ η οδοντογλυφίδα που κυλιόταν σαλιωμένη ανάμεσα στα χείλη του απλά προσέθετε στο μαλάκας το «πολύ»! Η κοπέλα του πολύ μ….. α, θύμιζε τη Megan Fox εμφανισιακά, αλλά από αέρα είχε απανεμιά! Μια γαλλικού που μας έκανε κατήχηση στο γυμνάσιο είχε περισσότερη αυτοπεποίθηση…Χθες φύσαγε λίγο..αλλά η Megan φορούσε ένα υφασμάτινο μίνι φόρεμα..το μόνο που την προστάτευε κάπως από την ψύχρα ήταν μια μάλλινη μπεζ ζακέτα…

Δεν άκουγα τι λέγανε, ευτυχώς για μένα, αλλά έβλεπα τον πολύ μ…α να σατιρίζει τον άκομψο τρόπο που κρατούσε η Megan την τσάντα της..ο οποίος σε τίποτα δεν θύμιζε την χαριτωμενιά της άλλης..Την επόμενη φράση δεν μπόρεσα να μην την ακούσω..γιατί η επιτακτική φωνή του πολύ μ……α ακούστηκε σχεδόν σε όλο το βαγόνι: «Βγάλε επιτέλους τη ζακέτα της θειάς μου».

«Της θειάς σου, το δίχως άλλο»..μουρμούρισα από μέσα μου, αλλά η Megan είχε ήδη πετάξει από πάνω της και το τελευταίο ζεστό ρουχαλάκι..

Τι είχε ο πολύ μ…….ας που δεν είχε η Megan, παρά την εντυπωσιακή ομορφιά της; Αυτοπεποίθηση..

Τι είχε η άλλη που η εμφάνισή της δεν έπιανε μια μπροστά στην εμφάνιση της Megan; Ας το θέσω ευγενικά για δεν μου αρέσει να επιδεικνύω τις γνώσεις μου στα γαλλικά. Ας, πω απλά, ότι είχε τσαχπινιά…

Καλά για τον άλλο της άλλης, δεν κάνω ούτε λόγο..γιατί ήταν εκτός τόπου και χρόνου..

Αλλά, γενικότερα κάνω λόγο, γιατί κάποτε μπορεί να θύμωνα, αλλά τώρα εξοργίζομαι..με τις γυναίκες (και δη νέες) που υπομένουν τον πολύ μ….α λόγω ανασφάλειας..και δηλώνουν υποτέλεια σαν κουταβάκια, υπακούοντας σε κάθε εντολή.. Αλλά, όταν λέμε εξοργίζομαι…εννοώ ότι θέλω να ρίξω μια σφαλιάρα στη γυναίκα και μια κλωτσιά στο καλάμι του πολύ μ…….α! Πειράζει;;;;;

Αλλά, αυτό που δεν καταλαβαίνω με τίποτα όμως..

Απορία 1η : Από τον Οκτώβρη του 2009 μέχρι τώρα περάσανε 7 μήνες κατά τη διάρκεια των οποίων η οικονομική κρίση της Ελλάδας προκάλεσε κρίση στα νεύρα και του πιο αδιάφορου, ανίδεου, απομονωμένου, εξόριστου κατοίκου της χώρας! Ο ΓΑΠ ταξίδεψε σε κάθε γωνιά της γης, έριξε τα μούτρα των κατοίκων της χώρας του στα πόδια κάθε «συμπονετικού» ξένου ηγέτη, έκανε ποδήλατο, κανό, πιλάτες και βαράκια, άφησε αξύριστο τον Παπακωνσταντίνου, ψαλίδισε τις άκρες του δημοσίου, αύξησε το ΦΠΑ (!!) και λίγο έλειψε να βγάλει στο σφυρί τα ελληνικά νησιά….για να τραπεζώσουμε μια ωραία μεσημβρία τους Ράμπο του ΔΝΤ! ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ!!!! Ας τους φέρνατε μια ώρα αρχύτερα, να γλιτώνανε τουλάχιστον τα νεύρα μας από τις οικονομικές αναλύσεις του κάθε άσχετου δημοσιογράφου!

Απορία 2η: Από τα 18 μας μέχρι τα 30 μεσολαβεί μια περίοδος στη ζωή μας όπου η ενέργεια, η όρεξη για δουλειά και ζωή, τα σχέδια και τα όνειρά μας..σχηματίζουν καμπύλη που φτάνει στην απαξίωση και τον συμβιβασμό σε προσωπικό επίπεδο και στερεί την αγορά από πραγματικό εργατικό δυναμικό σε κοινωνικό επίπεδο, δημιουργώντας την εξής ανισότητα: Νέος επιστήμονας με φρέσκιες γνώσεις αλλά χωρίς εμπειρία< Μεσήλικας επιστήμονας που έχει ξεχάσει τι σπούδασε, αλλά με εμπειρία= Καμία θέση εργασίας/2-3 θέσεις εργασίας =0/3=0 εις το πηλίκο! Στην πράξη οι μεγαλύτερες γενιές, όχι απλά στερούν από τις νεότερες γενιές το δικαίωμα στην αγορά (και ό,τι αυτό συνεπάγεται), αλλά το απολαμβάνουν κιόλας! Καλά εγώ έχω χάσει το μέτρημα με τις απορίες μου, αλλά αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι οι εισφορές κάποιων πρέπει να τους πληρώνουν τη σύνταξη αύριο-μεθαύριο;

Απορία 3η: Στα δικαστήρια της Ευελπίδων προγραμματίζουνε 20 υποθέσεις την ημέρα, όταν μέχρι τις 12:30, δεν έχει εκδικαστεί ούτε η 5η! Και από αναβολή στην αναβολή, περνάνε χρόνια και ζαμάνια, σε σημείο που οι δύο αντίπαλες πλευρές ξεχνάνε τον λόγο που φτάσανε στα δικαστήρια in the first place! Ούτε αυτό το καταλαβαίνω..

Απορία 4η: Ήρθε ο πρώτος λογαριασμός σταθερής τηλεφωνίας..αναμενόμενο πάγιο 33 ευρώ..αναγραφόμενο ποσό 137!Επικοινωνώ με την εταιρία, μου μιλάνε αργά και μετά από κάθε φράση με ρωτάνε «Καταλάβατε;». Συνεχίζουμε την «επικοινωνία» μέχρι να “καταλάβω” και στο τέλος η εκπρόσωπος καταλαβαίνει ότι μου έχουν φορτώσει κατά λάθος 100 ευρώ παραπάνω…τα οποία θα αφαιρεθούν από επόμενους λογαριασμούς, ναι μεν, αλλά πρέπει να τα πληρώσω για να μη μου κόψουν τη σύνδεση! ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ..

Απορία 5η: Για να βγάλεις κάρτα ανεργίας* χρειάζεται ταυτότητα και εκκαθαριστικό, μου το είπανε τηλεφωνικά! Πήρα ό,τι μου είπανε και πήγα! Κι όταν ήρθε η σειρά μου (!) τα έδειξα στην υπάλληλο! Τότε πληροφορήθηκα ότι το εκκαθαριστικό πρέπει να είναι τρέχοντος έτους..αλλιώς ΔΕΝ έχει κάρτα! Ρώτησα την υπάλληλο.. «Αν στο εκκαθαριστικό της περασμένης χρονιάς δήλωνα 100.000 ευρώ εισόδημα, θα μου βγάζατε κάρτα ανεργίας;» Μου απάντησε «Ναι!». Τότε ποιος ο λόγος να φέρω εκκαθαριστικό τρέχοντος έτους; Απάντηση: «Έχετε κάτι να κρύψετε;;;;»ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ…*Ευτυχώς δεν θα χρειάζεται να την ανανεώνω…καθότι είναι για το ΕΣΠΑ (όσοι δεν το ξέρετε, ενημερωθείτε)

ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ:

Αναφέρομαι στη φωτό: Συνήθως τα τοποθετούν στο ύψος του κλιματιστικού από την εξωτερική πλευρά του τοίχου! Το συγκεκριμένο τοποθετήθηκε, κατ’ εντολή του ιδιοκτήτη του διαμερίσματος όπου διαμένουμε, πάνω στην κοινόχρηστη σκάλα της πολυκατοικίας. Από αλλού αφορμάται η απορία μου όμως! Τι νόημα έχει το προστατευτικό «καπέλο», όταν η καθαρίστρια σφουγγαρίζει αδειάζοντας κουβάδες με νερό σε όλη τη σκάλα και σε κάθε γωνιά του σώματος;;;; Αφήστε δε, που οι διανομείς φυλλαδίων περνάνε την τσιμεντοκοτρώνα για press papier και βολεύουν από κάτω τα φυλλάδια!! ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ..

Κουράστηκα να σκοτώνω τις δουλειές μου..

Το εργασιακό περιβάλλον, ιδωμένο από μια άλλη οπτική γωνία θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα πλατό. Ένας τεχνητός χώρος, δηλαδή, στημένος έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες του γυρίσματος. Για το λόγο αυτό, οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι ηθοποιοί. 'Κάποιοι για Όσκαρ και άλλοι για Βατόμουρο, αλλά όλοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ηθοποιοί. Ανεξάρτητα δηλαδή από την όποια ιδιότητα μπορεί να έχουν, πρώτα και πάνω απ' όλα οι εργαζόμενοι είναι ηθοποιοί.

Όπως και να ξεκινάνε, δειλά ή δυναμικά, αργά ή γρήγορα όλοι μπαίνουν στο πετσί του ρόλου. Όποτε επισκέπτομαι κάποιο εργασιακό περιβάλλον, νιώθω σαν να παρακολουθώ ταινία παλιού ελληνικού κινηματογράφου για 100η φορά. Ξέρω ακριβώς τι θα ακούσω και πότε, μόνο που στη προκειμένη περίπτωση, δεν γελάω! Είτε μπαίνω σε ένα κατάστημα και απευθύνομαι σε μια πωλήτρια, είτε παραγγέλνω κάτι σε μια καφετέρια, είτε συναλλάσσομαι με κάποιον υπάλληλο του Δημοσίου, νιώθω ότι το έργο το έχω ξαναδεί!

Αυτό το οποίο με εντυπωσιάζει περισσότερο, βέβαια, δεν είναι το χάρισμα του εργαζόμενου να παπαγαλίζει τα λόγια του με ακρίβεια, αλλά η πανομοιότυπη κατανομή των ρόλων! Είτε στον εργασιακό χώρο ψήνονται κουλούρια, είτε κατασκευάζονται καράβια, οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι είναι ίδιοι και απαράλλακτοι και οι ηθοποιοί που τους ενσαρκώνουν έχουν άπαντες θέμα με την καρδιά τους.

Ο ηθοποιός Α δουλεύει με πολύ βαριά καρδιά. Ο ηθοποιός Β δουλεύει με τρεμάμενη καρδιά. Ο ηθοποιός Γ δουλεύει ελαφρά τη καρδία, ενώ η καρδιά του ηθοποιού Δ δουλεύει ρολόι. Ο Α με τη βαριά καρδιά είναι αυτός που έχει βαρεθεί τη μάταιη τούτη ζωή του, και εκτονώνεται με πάσης φύσεως κατάρες, ύβρεις, βλασφημίες, με το που περάσει το κατώφλι του πλατό. Ο Β είναι ο ψυχοσωματοπνευματικοταυτισμένος με τη δουλειά του σε τέτοιο βαθμό που τρέμει το φυλλοκάρδι του, μη και τον απολύσουν. Ο Γ με την ελαφριά καρδιά είναι αυτός που φέρνει το σώμα του στη δουλειά και αφήνει το πνεύμα του στο σπίτι. Ενώ ο Δ είναι αυτός που δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με την καρδιά του, μέχρι να αποκτήσει δουλεύοντας.

Αυτός που με ενοχλεί περισσότερο είναι ο Α που δεν ξεχωρίζει Θεούς από δαίμονες και εργασιακό χώρο από οίκο ανοχής! Αυτόν που δεν αντέχω με τίποτα, όμως, είναι ο ταυτισμένος. Γενικά με εκνευρίζουν οι "ταυτισμένοι" άνθρωποι, ειδικά όμως, μου προκαλούν αποστροφή! Είναι οι άνθρωποι που τα θυσιάζουν όλα ή ...όλους στο βωμό της παραμονής τους σε μια θέση!

Ο διχασμένος ηθοποιός, από την άλλη, κερδίζει πάντα τη συμπάθειά μου στην προσπάθειά του να ξαναβρεί το χαμένο του κίνητρο. Και όσο δεν το βρίσκει ή δεν του το αποκαλύπτουν, τόσο βυθίζεται σε ύπνωση και παραιτείται από τη δουλειά του χωρίς να το μάθει ποτέ ο εργοδότης του. Ο κουρδισμένος ηθοποιός, εκτελεί το ρόλο του με μαθηματική ακρίβεια, διεκπεραιώνει αγόγγυστα το έργο του και διατηρεί χαμηλό προφίλ, βρέξει χιονίσει! Είτε το κάνει ευσυνείδητα είναι γιατί πρέπει, ο συγκεκριμένος ηθοποιός κερδίζει πάντα τον θαυμασμό μου, τόσο για τον επαγγελματισμό του όσο και για την άγνοιά του...για το αναπόφευκτο ξεκούρδισμα της καρδιάς που δουλεύει με τέτοιους ρυθμούς, υπό αυτές τις συνθήκες!

Τώρα, βέβαια, τι ταινία μπορούν να φτιάξουν ένας απρόθυμος ηθοποιός, ένας διαταραγμένος, ένας αδιάφορος και ένας πρόθυμος....είναι πάντα θέμα εργοδότη..ή σκηνοθέτη!

Εγώ πάντως...πάλι έμεινα εκτός σκηνής...