Στις αρχές του περασμένου αιώνα, οι σκηνοθέτες έφτιαχναν ταινίες αξιοποιώντας το λεγόμενο μετείκασμα, την ιδιότητα που έχει το ανθρώπινο μάτι να συγκρατεί για δέκα δευτερόλεπτα μια εικόνα που εμφανίζεται στιγμιαία στο οπτικό πεδίο. Χάρη στο μετείκασμα οι θεατές παρακολουθούσαν φωτογραφίες να εναλλάσσονται μπροστά τους καρέ-καρέ, διατηρώντας την εντύπωση της κίνησης.
Στις αρχές του παρόντος αιώνα, οι μόνοι που χρησιμοποιούν πλέον το καρέ, είναι οι κομμωτές. Ακόμη και η έννοια του φιλμ τείνει να εξαφανιστεί υπό το βάρος της ψηφιακής τεχνολογίας. Και πολύ φοβάμαι ότι όσο πιο πολύ ζωντανεύει ο κάποτε βουβός κινηματογράφος, τόσο πιο πολύ αχρηστεύονται κάποιες ιδιότητες μας, όπως -καλή ώρα- το μετείκασμα. Πως αλλιώς να εξηγήσω την απάθεια των θεατών μπροστά στα μακάβρια καρέ που σχηματίζουν την οθόνη της κοινωνικής τους πραγματικότητας;
Κατηφορίζοντας από το Κολωνάκι μέχρι την Ομόνοια, βλέπεις καρέ-καρέ την Αθήνα. Αν το μετείκασμα σου είναι επιλεκτικό ή έχει σκουριάσει λόγω αχρησίας, θα συγκρατήσεις τις εξής εικόνες: πολυτελείς βιτρίνες, καφετέριες, γραφεία, περίτεχνα κτίρια, μουσεία, καινούργιες και παλιές πολυκατοικίες. Αν είσαι αναρχικός τύπος και δεν υποτάσσεσαι στους νόμους της εξέλιξης, το μετείκασμα σου πιάνει τα καρέ ένα-ένα και τα κάνει φιλμ μεγάλου μεγέθους, που παίζεται σε επανάληψη πρωί, μεσημέρι, βράδυ σαν θρίλερ. Πως αλλιώς να εξηγήσω την κονσέρβα που προβάλλεται συνεχώς στην οθόνη του μυαλού μου, και μάλιστα χωρίς διαφημίσεις, αν χρειαστεί να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας.. άστεγοι, ναρκομανείς, εκδιδόμενες, προαγωγοί και επαίτες.. παντού επαίτες! Το μόνο που αλλάζει είναι ότι, από μέρα σε μέρα, πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο.
Δοκίμασα τα πάντα, σκούρα γυαλιά, παρωπίδες, ακόμη και μάσκα ύπνου, αλλά δε γίνεται τίποτα. Αυτά τα ακατάλληλα για όλες τις ηλικίες καρέ, δεν λένε να κοπούν από το φιλμ του αμφιβληστροειδούς φακού μου, ούτε με ψαλίδι! Από το πρωί, προσπαθώ να ξεχάσω ένα εφιαλτικό καρέ, αλλά μάταια. Σάπια κομμάτια σάρκας μισοτυλιγμένα σε βρώμικες γάζες, κάτω από έναν σκισμένο ιστό που έμοιαζε με καμένο φύλλο κρούστας, αλλά κάποτε πρέπει να ήταν ανθρώπινο δέρμα. Τα πόδια ενός νεαρού άνδρα έμοιαζαν σαν να είχαν υποστεί ηλιακό έγκαυμα δευτέρου βαθμού και ο μισός κορμός βρισκόταν στα πρόθυρα σηψαιμίας.
«Δεν τα αναλαμβάνει το 100 αυτά κυρία μου, στο ΕΚΑΒ να τηλεφωνήσετε..»
«Δεν τα αναλαμβάνει το ΕΚΑΒ αυτά κυρία μου, το 100 να πάρετε..»
Η απάντηση των δύο δημόσιων λειτουργών ήταν το ίδιο απαλλακτική, το ύφος τους ήταν το ίδιο βιαστικό, το μόνο που διέφερε ήταν ο χρόνος αναμονής: Στην αστυνομία απάντησαν αμέσως, στο ΕΚΑΒ, μετά από αρκετή ώρα..
«Συγνώμη κύριε», απευθύνθηκα σε κάποιον πλανόδιο πωλητή που τα'λεγε με ένα φίλο του στο πόδι, δίπλα από τον πάγκο με τις εφημερίδες. Με κοίταξε μάλλον αποθαρρυντικά, αφού κατάλαβε ότι δεν ήθελα να αγοράσω κάτι, και μόλις που πρόλαβα να ρωτήσω αν έχει δει έναν άρρωστο άνθρωπο να επαιτεί λίγο πιο πάνω.. επί της Πανεπιστημίου, ο εφημεριδοπώλης μου απάντησε με βδελυγμία:
«Ε, και τι θες να κάνω εγώ;» Και τότε ο φίλος του, που παρίστανε τον αδιάφορο, ξεφώνισε: «Κυρία μου, ξέρετε πόσους ζητιάνους θα βρείτε αν περπατήσετε προς τα πάνω;» Τα μάτια μου άστραψαν γεμάτα απορία και έπειτα μορμούρισα..«μα, δεν σας είπα να κάνετε κάτι, ήθελα μόνο να σας ρωτήσω ποιες ώρες έρχεται για να ειδοποιήσω το ΕΚΑΒ», κατεβάζοντας απογοητευμένη το κεφάλι μου.
Μα όσο κάτω κι αν κοιτάξω, ποτέ δεν θα καταφέρω να αποκτήσω επιλεκτικό μετείκασμα, και όσο σφιχτά και να κλείσω τα αυτιά μου, θα ακούω πάντα ξεκάθαρα τους φθόγγους της αδιαφορίας: «Δεν είναι δουλειά της υπηρεσίας μας», «Ε, και τι θες να κάνω εγώ;»
http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=1650&reftab=37&t=«Ε,-και-τι-να-κάνω-εγώ;»-Μεταξύ-ΕΚΑΒ-και-100...
