O “ΜΑΛΑΚΑΣ”

Η λέξη μαλάκας είναι ουσιαστικό (επιθετικού προσδιορισμού) αρσενικού γένους, το οποίο συναντάται και ως μετοχή και στα τρία γένη: μαλακισμένος, μαλακισμένη, μαλακισμένο. Καθαρά για λόγους ευκολίας στη χρήση, ο γλωσσοπλάστης δημιούργησε και ένα αντίστοιχο ουσιαστικό θηλυκού γένους, υπό τον όρο: μαλάκω.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που συνάντησα σήμερα μέχρι να φτάσω από το σπίτι μου στην Ακρόπολη, έφεραν επάξια τον τίτλο του μαλάκα, και δεν τους πείραζε και καθόλου. Ο πρώτος μαλάκας ήταν ένας 45άρης που κρεμιόταν από το μπαλκόνι του για να ακούσει καλύτερα τον φίλο του, ο οποίος του φώναζε όντας διπλοπαρκαρισμένος επί κεντρικής λεωφόρου: «Θα περάσω μετά να σε πάρω, ρε μαλάκα!»

Ο δεύτερος μαλάκας που συνάντησα ήταν γυναίκα. Α, ξέχασα να αναφέρω ότι ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως έχει, ακόμη και όταν απευθύνεται σε γυναίκες. Αυτή η μαλάκας, ήταν μια κοπέλα νεαρής ηλικίας που μόλις είχε πει κάτι αποστομωτικό στη φίλη της, η οποία αντέδρασε ως εξής: «Τι λες ρε μαλάκα!»

Τον τρίτο μαλάκα δεν τον συνάντησα γιατί δεν ήταν παρών. Έλαμψε δια της μαλακίας του, όταν ένας 35άρης άντρας, ξεφώνισε πάνω στο ακουστικό του κινητού του: «Όχι ρε, μη του πεις αυτουνού, είναι πολύ μαλάκας!»

Ο τέταρτος μαλάκας πρέπει να ήταν συνομήλικός μου, και να σας πω την αλήθεια, εγώ δεν είχα αντιληφθεί τίποτα περί της μαλακίας του, μέχρι την ώρα που η συνοδός του απαξίωσε τα λεγόμενά του, λέγοντας: «Άντε ρε μαλάκα, σιγά!»

Ο πέμπτος μαλάκας ήταν ο πρωταγωνιστής μιας διαφωνίας που είχε μια παρέα μεσήλικων ανδρών, οι οποίοι αποδοκίμαζαν με χιούμορ την πρακτική του φίλου τους, ξεκινώντας την κριτική τους ως εξής: «Αυτός ο μαλάκας..»

Στην περίπτωση που παρατηρηθεί κατάχρηση του όρου από τον ευρύτερο πληθυσμό, όπως συνέβη σε εμένα σήμερα, ο θιγμένος ακροατής δικαιούται να συμπεράνει ότι «τελικά έχει πέσει πολύ μαλακία…», με το συμπάθιο!

ΓΙΑΤΙ ???

Προς ΕΣΕΝΑ

Γιατί με σπρώχνεις προς τα μέσα όταν προσπαθώ να κατέβω από το μετρό ή το λεωφορείο;

Γιατί χαμογελάς υποτακτικά στον κομπλεξικό δημόσιο υπάλληλο;

Γιατί πληρώνεις φακελάκι;

Γιατί κατευθύνεσαι από εργατοπατέρες;

Γιατί ψηφίζεις πάντα με καρμπόν;

Γιατί περνάς με κόκκινο;

Γιατί πίνεις καφέ με 5 ευρώ;

Γιατί έβγαλες τόσες πιστωτικές;

Γιατί αγόρασες καινούργιο αμάξι;

Γιατί δεν παίρνεις προφυλάξεις;

Γιατί αδιαφορείς όταν φωνάζω βοήθεια;

Γιατί δεν ξέρεις ότι μένω δίπλα σου;

Γιατί δεν λες μια καλημέρα, να πάει στο διάλο;

Προς τον ΦΙΛΟ/ΦΙΛΗ

Γιατί μιλάς όταν θέλω να με ακούσεις;

Γιατί είναι τόσο σημαντικό να μιλάμε πάντα για σένα;

Γιατί καπνίζεις πάντα, ενώ ξέρεις ότι με ενοχλεί;

Γιατί γκρινιάζεις ότι δεν έχεις λεφτά, ενώ είσαι πάντα στην “τρίχα”;

Γιατί με ρωτάς αν είναι καινούργια η τσάντα, ενώ την έχω 4 χρόνια;

Γιατί μου λες ότι αδυνάτισα, ενώ έχω πάρει 3 κιλά;

Γιατί μου λες ότι ομόρφυνα, ενώ είμαι κομμένη και χλωμή από την κούραση;

Γιατί τα ξαναφτιάχνεις μαζί του/της, ενώ ξέρεις ότι θα σου ξανακάνει τα ίδια;

Γιατί γκρινιάζεις για τη μαμά, ενώ έχεις επιλέξει να ζεις ακόμη μαζί της;

Γιατί κατηγορείς το πτυχίο ότι δεν έχει αξία, και όχι τους ανάξιους που τo χορηγούν;

Γιατί μου υπενθυμίζεις πράγματα από το παρελθόν μου, που δεν θέλω να θυμάμαι;

Γιατί με θυμάσαι κυρίως όταν δεν αισθάνεσαι καλά;

Γιατί μου επισημαίνεις ότι χαθήκαμε, ενώ στην πραγματικότητα, δεν είχαμε βρεθεί και ποτέ;

Προς ΜΑΜΑ/ΜΠΑΜΠΑ

Γιατί με σηκώνεις πάντα όταν πέφτω;

Γιατί με εξιδανικεύεις σε συγγενείς και φίλους;

Γιατί μου δίνεις χαρτζιλίκι, ενώ δουλεύω;

Γιατί δουλεύεις μια ζωή για να με προικίσεις;

Γιατί πριν πας στη δουλειά κάνεις όλες τις δουλειές και μαγειρεύεις;

Γιατί ήταν τόσο σημαντικό να περάσω σε μια σχολή;

Γιατί όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο μου πήρες αυτοκίνητο;

Γιατί μου πιπιλάς τα αυτιά για γάμο από τα νιάτα μου;

Γιατί με αφήνεις να μένω ακόμη μαζί σου;

Γιατί δεν με βοηθάς να κόψω τον ομφάλιο λώρο;

ΖΗΤΑΝΕ ΕΛΕΟΣ

Προς Υπουργείο Περιβάλλοντος
Προς Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης
Προς Έλληνες Ευρωβουλευτές
Προς τον Επίτροπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Περιβάλλον
κον Σταύρο Δήμα


Αξιότιμοι κοι/κες,

από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, μεσολάβησε σχεδόν ένας αιώνας, κατά τη διάρκεια του οποίου, ο άνθρωπος δάμασε τα πολεμικά του ένστικτα, πίστεψε σε ιδανικά, πειραματίστηκε με κοινωνικά συστήματα, έπλασε τηλεοπτικούς μύθους, ανακάλυψε τη χώρα του διαδικτύου, και ανακηρύχθηκε άρχοντας των επιστημών. Χρειάστηκαν λιγότερα από εκατό χρόνια για να τρέξει όση διαδρομή δεν είχε καν περπατήσει όλους τους προηγούμενους αιώνες. Διάβασε, έψαλλε, τραγούδησε, απήγγειλε. Νίκησε τον χρόνο, την ταχύτητα, τη βαρύτητα, ακόμη και τη γήρανση. Έκλαψε, γέλασε, ένιωσε, θαύμασε, συνειδητοποίησε. Θα έλεγε κανείς ότι εξανθρωπίστηκε (!) λίγο περισσότερο.
Φτάσαμε πλέον σε μια εποχή, εφοδιασμένοι πλήρως με εξελιγμένη τεχνογνωσία, προηγμένη τεχνολογία και συνάμα ανεπτυγμένη νοητική και κυρίως συναισθηματική νοημοσύνη. Στον βωμό αυτής της προόδου, αφενός δεν ήταν λίγοι οι άνθρωποι που υπέστησαν σοβαρές παρενέργειες από τη δοκιμή θεραπειών, φαρμάκων ή ιατρικών παρεμβάσεων, αφετέρου τα ζώα που θυσιάστηκαν για ερευνητικούς σκοπούς ήταν χιλιάδες. Αν υπάρχει ένα αξίωμα για το οποίο μπορούμε πια να είμαστε σίγουροι είναι το εξής: Όλες οι γνώσεις είναι αμετάβλητες μέχρι να αναθεωρηθούν.
Από αυτή την αναθεώρηση δεν μπορεί να εξαιρεθεί και η επανεξέταση της νομοθεσίας των πειραμάτων που γίνονται στα ζώα. Εν όψει της επικείμενης αναθεώρησης της συγκεκριμένης νομοθεσίας που πρόκειται να λάβει χώρα στο προσεχές διάστημα στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ως συνειδητοποιημένοι πολίτες και πιο ώριμοι συναισθηματικά άνθρωποι, αιτούμαστε να λάβετε υπόψη σας και τη δική μας γνώμη πριν αποφασίσετε επί του θέματος.
Δεν είμαστε ειδικοί για να υποδείξουμε τον τρόπο, ούτε τα μέσα που θα χρειαστούν για να περιοριστεί η βάναυση και απάνθρωπη μεταχείριση των ζώων στα πλαίσια πειραμάτων. Ούτε μπορούμε να αποφανθούμε για το αν είναι δυνατή η άμεση αντικατάσταση των ζώων με άλλου είδους μεθόδους. Είμαστε όμως βέβαιοι ότι η ανθρωπότητα θα επιβιώσει και θα συνεχίσει να εξελίσσεται χωρίς να χρειάζεται να φιλτράρεται η επιστήμη μέσα από τις ψυχές χιλιάδων ζώων και μάλιστα με τον πιο απάνθρωπο τρόπο. Ανεξάρτητα από το τι προβλέπει η νομοθεσία, η οποία ούτως άλλως πρέπει να αλλάξει, δεν είναι λίγοι οι επιστήμονες που κάνουν κατάχρηση της ιδιότητάς τους επηρμένοι από τη δημοσιότητα ή τη φιλοδοξία τους, προκαλώντας τη δημόσια αιδώ με την ανεξέλεγκτη δράση τους.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Harry Frederick Harlow, ο οποίος είχε εντυπωσιάσει τη διεθνή επιστημονική κοινότητα στα μέσα δεκαετίας του 1960, συμπεραίνοντας ότι η φροντίδα και η συντροφικότητα, παίζουν σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και γνωσιακή ανάπτυξη. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο επιστήμονας είχε καλές προθέσεις ξεκινώντας τις έρευνές του. Δυστυχώς όμως, η πορεία αυτών των ερευνών, συνεπεία των διαταραχών και προσωπικών προβλημάτων του, αντέστρεψε τις προθέσεις του με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Ο Harry Harlow, έφτασε στο σημείο να απομονώνει βρέφη μαϊμούδων Rhesus σε κλουβιά, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, που ξεπερνούσαν τα δύο έτη. Φτάνει να παρακολουθήσει κανείς ένα από αυτά τα πειράματα σε βίντεο, για να διαπιστώσει την απάνθρωπη και ανελέητη χρήση που υφίστανται τα πλάσματα της φύσης στο βωμό της επιστήμης που ασκείται άνευ ηθικών φραγμών από οποιονδήποτε διαταραγμένο ή μη επιστήμονα.
Πιο συγκεκριμένα, σε ένα από τα πιο ήπια πειράματα του Harry Harlow, τα μωρά μαϊμούδες αποκόπτονται βίαια από την αγκαλιά της μητέρας τους και φυλακίζονται σε ένα απομονωμένο κλουβί, στο οποίο υπάρχουν διάσπαρτα διάφορα πλαστικά αντικείμενα και μια υφασμάτινη μεγάλη κούκλα. Αρχικά τα μωρά μαϊμούδες, πανικοβάλλονται και κλαίνε και ύστερα τρέχουν έντρομα να κουρνιάσουν στην αγκαλιά της ψεύτικης κούκλας. Σε άλλα πειράματά του οι μαϊμούδες, εντοιχίζονταν μέσα σε κυλινδρικά μεταλλικά δοχεία, για να καταγραφούν οι τραγικές συνέπειες που θα είχε στον ψυχισμό τους αυτό το μαρτύριο.
Εν ολίγοις, οι μαϊμούδες υποβάλλονταν σε βίαια ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια, από τα οποία επιβίωναν έχοντας υποστεί σοβαρότατες ψυχικές και πνευματικές διαταραχές, για να διαπιστωθεί το πιο αυτονόητο και δεδομένο συμπέρασμα που θα μπορούσε να φανταστεί ακόμη και ένα παιδί με μέτρια νοημοσύνη: ΟΤΙ Η ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, ζητάμε την αυστηροποίηση των όρων χρήσης των ζώων, προσβλέποντας στον σταδιακό περιορισμό αυτής. Εφόσον η ανάπτυξη των επιστημών το επιτρέπει, η ανθρώπινη ηθική θα πρέπει να το επιβάλλει. Κανένας από εμάς δεν έχει το δικαίωμα να κακοποιεί και να βασανίζει τα υπόλοιπα πλάσματα της φύσης, είτε είναι επιστήμονας είτε όχι. Η ζωή έχει κάποιες αξίες, οι οποίες οριοθετούνται από την κοινή λογική και το κοινό αίσθημα. Σε αυτό το πλαίσιο, οφείλουμε να σεβόμαστε αυτά τα όρια και κυρίως να σεβόμαστε τα ζώα με τα οποία συνυπάρχουμε σε αυτόν τον πλανήτη, και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να περιορίσουμε την υποβολή των πειραματόζωων σε βάναυσα μαρτύρια που τους προκαλούν σωματικό πόνο και ψυχικές διαταραχές. Παρακαλώ, λάβετε σοβαρά υπόψη σας την άποψη των Ελλήνων πολιτών επί του θέματος.

Ο Χασάν και η κυρά Πελαγία

Ένα πράγμα είναι σίγουρο στη ζωή μου. Τίποτα ποτέ, δεν θα πάει όπως κανονίζεται που να ξαναζωντανέψει ο “υπαρξιακός” κομμουνισμός σε όλη την ανατολική Ευρώπη και να ψυχρανθεί ο Ομπάμα με τον Πούτιν και όλο τους το σόι!
Την περασμένη Κυριακή, τηλεφώνησα για μια αγγελία που περιέγραφε για ακόμη μια φορά το σπίτι των “ονείρων” μου! Μονοκατοικία με κήπο, 50 τ.μ. στην Κινέττα, κοντά στον προαστιακό, μόνο 280 €! Τρεις μέρες αργότερα, καταφθάσαμε με τον Κωστή στον σταθμό του προαστιακού, όπου μας περίμενε η γκρι μερσεντές του κυρ Τάσου, του ιδιοκτήτη του σπιτιού, για να μας μεταφέρει στο σπίτι. Μέχρι να φτάσουμε από τον σταθμό στο σπίτι, η κυρά Πελαγία, η γυναίκα του, μας αφηγήθηκε τη μισή ζωή της και πρόλαβε να μάθει τη μισή δική μας. Ή το σπίτι δεν ήταν και τόσο κοντά ή η κα Πελαγία μιλούσε ακατάπαυστα ή και τα δύο μαζί.

Φτάνοντας έξω από το οικόπεδο των μόλις 2 στρεμμάτων, έψαξα για τη μονοκατοικία, αλλά μπροστά μου ξεπρόβαλλαν δύο μεγάλα διώροφα σπίτια. Σε λίγο ο κυρ Τάσος μας ξεναγούσε στο σπίτι. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, πίστεψα ότι κάτι πήγαινε ακόμη καλύτερα απ’ ότι το είχα σχεδιάσει. Εγώ είχα στο μυαλό μου κάτι απλό και ταπεινό και ο κυρ Τάσος μας έδειχνε τζάκια και το ένα δωμάτιο μετά το άλλο! Αφότου βέβαια, μας έδειξε και το τρίτο δωμάτιο με τη χνουδωτή κρεβατοκάμαρα που είχε και εντοιχισμένο ραδιόφωνο, δεν άντεξα και αναφώνησα: Τι 50 κυρ Τάσο..αυτό είναι 150 τ.μ.! «Για την ακρίβεια είναι 160», ακούστηκε σίγουρη η φωνή του κου Τάσου. «Μα εγώ τηλεφώνησα για το σπίτι των 50 τ.μ.»! ακούστηκε σπασμένη η φωνούλα μου!..

Μα φυσικά, έπρεπε να το φανταστώ ότι νοικιάζονταν δύο σπίτια (ένα των 50 και ένα των 150 τ.μ.) και να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι είμαστε δύο άτομα που έχουν μεγαλώσει σε μικρά σπιτάκια και μελαγχολούν ανάμεσα σε ντουβάρια 150 τ.μ., αλλιώς πως στην ευχή να το φανταστούν οι άνθρωποι!!! Για άλλη μια φορά καταρρίφθηκε ο μύθος της φρονιμάδας μου! Η κυρα Πελαγία, μας έδειξε το 50άρι σπίτι, το οποίο είχε νοικιαστεί μεν, αλλά για παν ενδεχόμενο, θεώρησε καλό να το δούμε. Αυτό ναι! Αυτό είναι σπίτι που επιβεβαιώνει τον συμαντικό κανόνα που ματαιώνει τα σχέδιά μου! Ένα ρημαδόσπιτο για σεισμόπληκτους από φύλλο, ξύλο και κάγκελα!

Και ποιος γυρίζει τώρα στην Αθήνα και καλά αυτό..πως στην ευχή φτάνει στον σταθμό; Θα γυρίζαμε, όπως ήρθαμε, αλλά το τίμημα ήταν ακριβό: Κουβεντούλα με το ηλικιωμένο ζευγάρι στο σαλόνι-ζούγκλα πλαστικών ανθέων του διαμερίσματος τους, μέχρι να τελειώσει ο Χασάν τις δουλειές στον κήπο. Ή ο Χασάν ήταν αργόσχολος ή ο μονόλογος της κα Πελαγίας ατέρμονος ή και τα δύο μαζί. Δεν θυμάμαι και πολλά, γιατί είχα κουραστεί. Θυμάμαι σίγουρα τα εξής: Εγώ ήμουν αναμαλλιασμένη, καθότι σγουρομάλλα (και τα ταξίδια για τις σγουρομάλλες ειδικά τα θαλασσινά, είναι δράμα), και χλομή. Η κα Πελαγία είχε κουπ κομμωτηρίου και ροδοκόκκινο χρώμα. Εγώ είχα ξεχάσει να αγοράσω κραγιόν από πέρυσι που μου τελείωσε ένα ωραίο ροζ που είχα, η κα Πελαγία έκρυβε τα χείλη της κάτω από ένα έντονο πολυφρεσκαρισμένο σκούρο πορτοκαλί κραγιόν. Αν σταματούσε να μιλάει, θα κοιμόμουν επί τόπου από την κούραση, ωστόσο η κα Πελαγία όχι μόνο είχε όρεξη για κουβεντούλα..αλλά δούλευε από τις 6 το πρωί στην επιχείρησή τους, σχόλασε στις 5, έκανε μερικές δουλίτσες στην Αθήνα και μετά επέβλεπε τα έργα του Χασάν στην Κινέττα. Εγώ ήμουν 27, η κα Πελαγία 75. Η κα Πελαγία ήταν κοτσονάτη, καλοβαλμένη και σίγουρα στα νιάτα της θα είχε κάψει καρδιές, αλλά η μνήμη της δεν τη βοηθούσε να θυμηθεί πόσα διαμερίσματα μίσθωνε ανά την Ελλάδα..Εγώ πάντως μέτρησα παραπάνω από δέκα! Εγώ είχα την έγνοια να βρω ένα σπίτι για να μείνω, η κα Πελαγία έμεινε με την έγνοια να νοικιάσει ένα ακόμη διαμέρισμα…όχι γι’ αυτήν, αλλά για τον φουκαριάρη τον εγγονό της που σπουδάζει στας Ευρώπας. Και με αυτή την έγνοια επέμεινε να επιστρέψουμε μαζί τους στην Αθήνα, αντί να πάρουμε το τραίνο. Χαρακτηριστικά μας είπε «Ελάτε μαζί μας, θα πάμε με το αυτοκίνητο, φτάνει να μη σας πειράζει που θα καθίσετε δίπλα στον Χασάν». Φυσικά μέχρι να φτάσουμε στην Αθήνα, η κα Πελαγία με είχε ήδη παντρέψει με τον Κώστα και διοργάνωνε το γλέντι στον μεγάλο κήπο του σπιτιού της Κινέττας.

Εγώ όταν γύρισα σπίτι είχα αναθεματισμένο πονοκέφαλο, σαν αυτό που έχει αποκτήσει η Ντόρα από το προβάδισμα Σαμαρά, και έπεσα ξερή στο κρεβάτι, χωρίς να έχω το κουράγιο ούτε να φάω. Η κυρά Πελαγία, μπορεί και να μην μαγείρεψε, αλλά σίγουρα θα έφαγε πριν κοιμηθεί.

Λέτε αν αποκτήσω και εγώ δυο τρία διαμερισματάκια, μια επιχείρηση και έναν Χασάν, να μου ανέβει ο αιματοκρίτης; Ή να πάρω απλά λίγο σίδηρο και να βγάλω τον σκασμό;

ΜΟΝΑΞΙΑ

Κάθε φορά λέω στον εαυτό μου να μειώσω τις ώρες που περνάω μπροστά από τον υπολογιστή και κάθε φορά καταλήγω να με μαλώνω που το παράκανα για ακόμη μια φορά. Τώρα βέβαια, με τη σελίδα στο fb, η λέξη το “παράκανα” δεν επαρκεί για να περιγράψει το μέγεθος της ζημιάς. Η χθεσινή μέρα..και νύχτα ήταν ένα ακόμη υπερκαταχρηστικό 24ωρο. Γι’ αυτό το σημερινό ξύπνημα ήταν ένα από τα χειρότερα, όπως και ο χθεσινοβραδινός ύπνος. Μου θύμισε εκείνη την παρατεταμένη περίοδο που από το πολύ το διάβασμα και τη δουλειά (η οποία δουλειά ήταν και πάλι διάβασμα και γράψιμο), κατέληγα να παραμιλάω στον ύπνο μου ή να ξυπνάω από συζητήσεις που άκουγα εν ύπνω!!! Ξύπνησα νωρίς, άρχισα να μεταφράζω και δεν είχα ακόμη τελειώσει όταν, κατά τις έντεκα, με διέκοψε η μητέρα μου για να με πληροφορήσει ότι κάτι συμβαίνει στον δρόμο μας και μάλιστα στην αντικρινή πολυκατοικία.
Πράγματι ο δρόμος είχε κατακλυστεί από τρία κρατικά οχήματα, ασθενοφόρο, περιπολικό και φορτηγό του δήμου. Τρεις αστυνομικοί βρίσκονταν έξω από την είσοδο, ενώ δυο τρεις υπάλληλοι του δήμου εισέρχονταν στον κοινόχρηστο χώρο.

-Τι λες να έγινε; ρώτησε η μητέρα μου.
-Κάποιος θα πέθανε, απάντησα εγώ με βεβαιότητα και ξαναγύρισα στο δωμάτιό μου. Γιατί τι πιο φυσικό απ’ το να πεθαίνει κανείς και να το μαθαίνει πρώτα ο Δήμος και η Αστυνομία..και μετά οι συγγενείς του;
Μετά από δέκα λεπτά, η πόρτα του δωματίου μου ξανανοίγει και ακούω: «Αυτοί που ανεβαίνουν, φορούν ειδικές στολές».Η πόρτα ξανακλείνει κι εγώ συνεχίζω τη δουλειά μου.
Γύρω στη μία, οπότε επέστρεψε η μητέρα μου από την εφορία μου είπε: «Απέναντι έμενε μια γυναίκα 52 ετών, ήταν γόνος πλουσίας οικογενείας, μοναχοπαίδι. Οι γονείς της είχαν προσφέρει τα πάντα και την πρόσεχαν σαν μικρό παιδί. Όμως πριν από λίγα χρόνια, ο πατέρας της πέθανε. Ενώ πριν από ένα χρόνο πέθανε και ο άντρας της»

-Πέθανε; πρόλαβα να ρωτήσω εγώ.
-Όχι, δεν πέθανε, αλλά ήταν σαν ζωντανή-νεκρή και κανένας δεν την είχε αναζητήσει. Από τότε που πέθανε ο άνδρας της, έπεσε σε κατάθλιψη, την βρήκαν σχεδόν σκελετωμένη, παρότι ήταν παχύσαρκη, και φυσικά το σπίτι είχε μουχλιάσει, όλα είχαν σαπίσει. Τώρα κατεβάζουν όλο της το νοικοκυριό για να το πετάξουν..

Για ακόμη μια φορά, οι ίδιες σκέψεις ξαναγυρίζουν σαν δίνη στο κεφάλι μου. Ελλιπείς ή σκάρτες κοινωνικές δομές επανδρωμένες με αργόσχολους καρεκλοκένταυρους, εκατοντάδες νέοι άνεργοι, παθητικοποιημένοι πολίτες, αδιάφοροι γείτονες, αδιάφοροι συγγενείς. Εγκατάλειψη σε όλους τους τομείς και

μοναξιά…πολλή μοναξιά.

ΠΩΣ ΜΕΙΝΑΜΕ ΤΟΣΟ ΜΟΝΟΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;

Αν η ελληνική κοινωνία ήταν γυναίκα…

Αν η ελληνική κοινωνία ήταν γυναίκα, θα ήταν πρώην διχασμένη προσωπικότητα που κατεβάζει ηρεμιστικά με τη χούφτα για να θυμάται ότι τα παιδιά είναι δικά της.

Αν η ελληνική οικονομία ήταν γυναίκα, θα ήταν πρώην παχύσαρκη που διατηρείται αδύνατη με λιποαναρρόφηση, ντυμένη με φινετσάτο ταγιέρ και τρύπια εσώρουχα.

Αν η ελληνική πολιτική ήταν γυναίκα, θα ήταν πρώην εκδιδόμενη αλλοδαπή που παντρεύτηκε Έλληνα μπούλη, για να τον αρμέξει με όλους τους τρόπους.

Αν η ελληνική νοοτροπία ήταν γυναίκα, θα ήταν πρώην πλύστρα σκαλιών που ανεβοκατεβαίνει τους ορόφους μόνο με ασανσέρ, για να μην της ξυπνάνε αναμνήσεις.

Αν η ελληνική φιλοξενία ήταν γυναίκα, θα ήταν πρώην κατάσκοπος κομμουνιστικού συστήματος που εκδικείται τους καπιταλιστές με το "γάντι".

Αν το ελληνικό κυβερνητικό σύστημα ήταν άνδρας, θα ήταν πρώην δεξιός στρατηγός παντρεμένος με κομμουνίστρια γκόμενα.

Αν το ελληνικό δημόσιο ήταν άνδρας, θα ήταν πρώην επαρχιώτης άγαμος τσοπάνος που τη βρίσκει να βλέπει σε replay την ψόφια κατσίκα του γείτονα.

Όταν η Ελλάδα ήταν καράβι, οι μετανάστες ήταν σωσίβια. Τώρα που το καράβι βουλιάζει, οι μετανάστες είναι βαρίδια.

Όταν οι ελληνικές τράπεζες δάνειζαν στην Κίτσα, του κυρ Αλέκου την κόρη, ήταν καλά. Τώρα που τσέπωσαν τα 28 δις είναι καλύτερα.

Όταν τα ελληνικά κοινοτικά πλαίσια έπεφταν βροχή, εμένα με στρίμωξαν στο υπόστεγο. Τώρα που έχει ανομβρία μου ζητάνε και τα ρέστα.